Twee honden en een baby

De vraag die ik by far het meeste krijg over onze baby-to-be is hoe ik het in vredesnaam ga doen met twee honden en een baby. Sommige mensen voegen daar ook nog aan toe hoe groot onze honden eigenlijk zijn en hoe klein ons huis is, waardoor het helemaal als een rampscenario klinkt, maar ik denk dat het allemaal best gaat meevallen.

Het is natuurlijk ook meerdere malen door mijn hoofd geschoten. Want hoe gaan we dat eigenlijk doen? We hebben twee honden die allebei nog behoorlijk jong zijn. Tegen de tijd dat de baby er is zijn ze 2 en 1, maar dan zijn we écht nog niet van Lewis z’n puberstreken af. Lewis is sowieso een wat pittiger hondje dan Jake en gaat vaker in protest als hij vindt dat de dingen niet gaan zoals hij het in zijn hoofd had. Jake is gelukkig heel rustig en makkelijk, maar ook Jake heeft zo z’n fratsen, zoals van me weglopen als ik ‘m na de wandeling wil aanlijnen.

Toen we Lewis kochten, afgelopen augustus, waren we al bezig met onze kinderwens. Sterker nog: ik had al twee miskramen achter de rug. Lewis was geen “opvulling van onze kinderloze leegte” (want oef, wat dramatisch), maar we wilden sinds Jake al graag een tweede hond. We vinden het gewoon gezellig, die drukte en levendigheid in huis. En juist daarom denk ik dat het allemaal wel goed zal komen; ook met twee honden en een baby. Ik maak me er eerlijk gezegd niet enorm druk om. Straks, als de baby er is, dan is het gewoon ons leven. Gelukkig ben ik aan het begin van de zomer uitgerekend en omdat Roelof leraar is, heeft hij vrijwel mijn hele verlof vakantie (slingers!). Over het uitlaten van de honden na mijn bevalling hoef ik me dus niet zo’n zorgen te maken, want dat kan Roelof lekker doen.

Maar dan zijn er nog wel praktische zaken waar je over na moet denken, ook als je je “geen zorgen maakt” over de situatie. Namelijk: hoe doe je dat in huis qua ruimte? En hoe ga ik dat doen met het uitlaten van de honden als ik hoogzwanger ben, Roelof nog werkt en ik op knappen sta? Ik zal mijn gedachten daarover eens even op een rijtje zetten. Het kan trouwens zo zijn dat ik dit hele verhaal na de bevalling teruglees en mezelf heel hard uitlach omdat ik er veel te makkelijk over dacht. Als dat zo is, ben ik denk ik alleen maar blij dat ik me er van tevoren niet druk over heb gemaakt.

Ruimte-technisch
Wij wonen in een appartementje. Het is niet mega groot, ook niet mega klein, gewoon normaal, met twee slaapkamers, een losse keuken en een – vind ik zelf – vrij ruime woonkamer. Misschien is achtergrondinformatie hier wel handig: Roelof en ik houden van knus, krap en vol. We geven vrij weinig om een groot huis en we houden niet van een leeg interieur. Dat zorgt er denk ik ook voor dat we het niet zo snel als “vol” zullen ervaren met twee honden en een kindje. Toch hebben we al wel het een en ander aangepast. Zo is mijn bureau, waar ik als freelancer altijd aan werkte, de deur uit, omdat er een box moet komen in de woonkamer. Ik werk nu aan de eettafel en de box krijgt een mooie plek waar we goed bij kunnen.

Opvoeding van de honden
Ik denk zelf dat de opvoeding van de honden een meeeeeeega grote rol speelt in hoe “druk” en “vol” een huis voelt. Wij zijn vrij streng voor Jake en Lewis. In huis mogen ze niet rennen, mogen ze niet druk met elkaar stoeien en wordt er niet geblaft (Lewis test deze “blafregel” trouwens nog wel vrij regelmatig). Een golden retriever en een witte herder zijn gelukkig allebei ook rassen die er om bekend staan dat ze in huis vrij kalm zijn en dat klopt bij Jake en Lewis ook. Ze zijn in huis allebei rustig en slapen veel, zelfs al zijn ze allebei jong. Ik denk dat dit een combinatie is van hun karakter en onze opvoeding. Het zorgt in ieder geval voor rust in huis.

“Verboden” gebied
Jake en Lewis mogen niet overal komen. Of eigenlijk: ze mogen alleen in de gang en in de woonkamer komen. De twee slaapkamers, de keuken en de badkamer zijn voor hen verboden terrein. Dit doen we, omdat onze honden de gave hebben om overal vreselijk in de weg te lopen. Toen we alleen Jake hadden, mocht hij nog wel in de keuken komen, maar hij lag altijd op de plek waar ik bij moest en hij ging gewoon niet aan de kant. Met twee honden vond ik het wel erg claustrofobisch worden in onze krappe slaapkamertjes en onze smalle keuken, dus de honden mogen daar gewoon niet meer komen. Scheelt een hoop hondenhaar op de vloer in die kamers, maar scheelt ook een hoop rust als je staat te koken of als ik straks rustig het kindje wil verschonen of op bed wil leggen.

En verder..
Roelof en ik zien gewoon niet zoveel bomen op de weg. Dat levert soms ook problemen op, want we zijn zo impulsief dat we vaak eerst doen en daarna pas nadenken, maar het zorgt ook voor veel plezier, voor lucht en voor weinig zorgen als het aankomt op “bedenken hoe je dingen gaat doen”. Zo impulsief en plotseling als we opeens een tweede hond hadden, zo gingen we ook met de situatie om toen we ontdekten dat twee honden best wel intensiever is dan één hond. We dachten even: “Oh help, een puppy erbij is écht druk! Waarom wilden we dit?!!”, maar vervolgens maakten we gewoon het mooiste van de situatie (en zijn we héél blij met Lewis). Zo gaan we dat straks ook doen met het kindje. Er zullen ongetwijfeld momenten zijn dat ik me afvraag waarom we in VREDESNAAM dachten dat een baby prima te combineren was met honden, maar straks is het gewoon ons leven en dan komt het vast allemaal wel goed!

3 comments

  1. Buitenstaanders hebben er altijd meer moeite mee dan jijzelf! Hier dan maar één hond (2 jaar) maar ook hier regelmatig de vraag hoe we dat gaan doen met de baby. Want tja honden zijn wel onvoorspelbaar en de hond krijgt straks wel minder aandacht hé. Allemaal reacties van mensen die bang zijn dat er iets zal gebeuren. Maar als je er gewoon bij bent en de honden betrekt bij een heleboel zaken dan zullen ze ook minder jaloers worden. En het is een voordeel dat je twee honden hebt want zij kunnen nog samen spelen!
    Anita onlangs geplaatst…Wat als je bezoekersaantallen dalenMy Profile

  2. Wij hebben twee honden die overal morgen komen en dat gaat prima met Tomasz. Vanaf het begin mochten ze overal bij zijn, aan de baby en luiers snuffelen etc. Zo kwam er geen ruimte voor jaloezie. Nu kruipt tomasz tussen de honden door en zij laten hem ook meestal met rust. Ik zeg meestal omdat de hondjes Tomasz toch stiekem een lik proberen te geven en dat is nu net iets dat niet mag :p het komt allemaal echt wel goed, dus lekker doorgaan met relaxed zijn 🙂

  3. Haha heerlijk om te lezen en wat fijn dat je er zelf zo luchtig in staat. Dat is het belangrijkste want jij/jullie leven in die situatie straks. Ik vind het leven met een baby en een kat al een uitdaging maar zo is dat voor iedereen verschillend natuurlijk.
    Tamarah onlangs geplaatst…Liefdesperikelen | Boer zoekt vrouw!My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge