#zeghet

Bron foto: Google

Als je op Twitter zit, kan het je niet ontgaan zijn. Een stroom aan tweets met daarin de hashtag #zeghet. Een hashtag waarmee aandacht wordt gevraagd voor aanranding, waarmee zwijgen over seksueel geweld moet worden doorbroken. Ik las alle tweets die langskwamen; mensen die aangerand zijn, mensen die gekwetst zijn, die zich schamen, die zich al jarenlang vies voelen. Dan de andere groep mensen – de groep waar ik bij hoor. De groep mensen die hun mening wil uiten over de kwestie; sommige meningen wat genuanceerder dan andere. Bij die meningen zaten heel wat tweets van mensen die hun steun wilden betuigen aan degenen die geconfronteerd werden met seksueel geweld in hun leven. Mooie tweets, lieve tweets. En er waren lelijke tweets, nare tweets, kwetsende tweets; zoals je kunt verwachten bij een onderwerp als dit op Twitter. Want op Twitter mag je allemaal je mening geven, hoe ongenuanceerd dan ook. Dat is mooi aan Twitter, maar soms ook naar. 

Want als er tweets langskomen waarin “de vrouw” als collectief bezit wordt gezien, gaan ook al mijn haren overeind staan. Even voor je verdergaat met het lezen van dit blogje: het is op geen enkele manier mijn bedoeling om mannen in een lelijk daglicht te zetten. Ik vind dat mannen mooie mensen zijn en ik vind het onzin dat álle mannen nu moeten lijden onder het feit dat er een paar idioten zijn die het voor de rest verpesten. Er zijn ook vrouwen die hier net zo hard aan meedoen, omdat er ook vrouwen zijn die ongevraagd aan mannen zitten. Kortom: alles wat ik in deze blog zeg, gaat over het ongevraagd aanraken van andere mensen, welk geslacht ze ook hebben. En het ongevraagd aanraken van een ander is niet oké. Er kwamen meningen langs op Twitter die ik niet begreep. Meningen waarvan ik begreep dat ze er waren, hoewel ik het er niet mee eens ben. Het is in deze blog óók niet mijn bedoeling om met een vinger te gaan wijzen naar de mensen die nare tweets de wereld in smeten. Ik schiet daar niets mee op en ik denk dat we een stuk meer hebben aan saamhorigheid dan aan agressie. 

Ik word alleen gewoon verdrietig van het feit dat we tegenwoordig denken dat we “overal maar recht op hebben”. Als een vrouw zich té bloot kleedt, dan “vraagt ze er om”. Ik begrijp ook wel dat er mannen zijn die omkijken als een vrouw er enorm bloot bij loopt. In die zin “vraagt ze er om”, ja. Je vraagt om blikken van mannen waar je misschien niet op zit te wachten. Elke weldenkende vrouw kan bedenken dat bepaalde kleding ervoor zorgt dat mensen naar je gaan kijken. En soms vinden we dat ook wel leuk als vrouw, toch? Dat mensen ons nakijken omdat we ons die dag extra mooi hebben gemaakt. Als ik me mooi aankleed, vind ik het ook leuk als dat gezien wordt. En ja, hoe “bloter” ik het maak, hoe smeriger de blikken zullen worden, dat realiseer ik me ook. Ik herhaal: dat realiseer IK me. Maar niet alle vrouwen hebben dezelfde maatstaf, niet alle vrouwen vinden een diep decolleté ordinair of over de grens gaan. En beter nog: vrouwen trekken deze heus niet kleding altijd aan om een reactie van mannen te krijgen. Vrouwen willen zich mooi voelen, al is het maar voor zichzelf. En ja, we kunnen rekening houden met wat we dragen, maar ligt alle verantwoordelijkheid dan bij ons? 

De vraag die in mij opkwam bij het lezen van alle tweets met de hashtag #zeghet, was: “Hoe bepaal ik waar het voor een man provocerend wordt?” Als ik dat ene rokje nog prima vind kunnen, is het voor die ene man die achter me staat nét teveel en kan hij niet van me afblijven (is nooit gebeurd, maar toch). Wáár ligt de grens? Ik begrijp ook wel dat een rokje dat niet eens over mijn billen heen komt té ver gaat, ik begrijp dat een decolleté tot mijn navel wellicht vreemde (of vieze) blikken oproept, maar dan blijf ik zeggen: NEE = NEE. Het ongevraagd aanraken van een ander is niet oké (en dit geldt dus ook voor vrouwen die ongevraagd aan mannen zitten, net zo min oké als andersom). Het kan niet zo zijn dat jij voor een ander bepaalt dat je aan hem/haar kunt zitten. Ik bepaal zelf wie er aan mijn lichaam zit. Ik heb het recht om voor een ander te bepalen dat hij/zij van mij moet afblijven. Dat recht heb ik; dat recht heb jij. Het is één van de weinige rechten waarvan ik écht vind dat we het hebben. Het recht om ons eigen lichaam te beschermen. En het is verschrikkelijk belangrijk dat we dat blijven verdedigen. 

Ondanks alle discussies, nare gesprekken, vervelende tweets en rotopmerkingen op Twitter, vond ik het toch goed dat dit besproken werd. Gewoon, om het onder de aandacht te brengen. Ongevraagde aanraking is niet goed. Een vrouw is geen collectief bezit, een man ook niet. Je blijft van elkaar af, tenzij je samen besluit dat je aan elkaar wil zitten. En laten we allebei onze verantwoordelijkheid nemen. Laten we gewoon van elkaar afblijven en elkaar respecteren. EN OJA. Ondanks het feit dat 99,9% van de bezoekers op mijn blog vrouwelijke wezens zijn, wilde ik graag zeggen dat ik héél veel liefde en hartjes voel voor alle mannen die zich op Twitter hardgemaakt hebben voor alle vrouwen die hun persoonlijke verhaal deelden op Twitter. Jullie zijn lief. 

3 comments

  1. Wat heb je dit goed verwoord! Ik wilde er ook een blog over typen, maar ik wacht er nog even mee. Het onderwerp staat te dicht bij me en ben nog behoorlijk van slag van sommige opmerkingen. Ik niet begrijp.. Maar ja, dat zal je altijd hebben met bepaalde onderwerpen.
    Anyway, ik had het op dit moment niet beter kunnen verwoorden. Bedankt!
    Emily onlangs geplaatst…Tekenen #1My Profile

  2. Oh men. Goed geschreven. Ik wilde er ook iets over zeggen, maar later bedacht ik me dat ik er 1. Eerst goed over na moet denken, want alles kan verkeerd worden opgevat en 2. Ik heb ook weleens dit soort dingen meegemaakt. In het ‘klein’ gelukkig.. Niet echt aangrijpend voor de rest van mijn leven. Daarom vond ik het niet eerlijk om daarover te tweeten; ik geef de vrouwen die ècht iets hebben meegemaakt dan liever ruimte, of iets. Ik zou dan eerder bij de groep horen die inderdaad een mening heeft. Laatst kreeg ik een aantal grappig bedoelde, vrouwonvriendelijke opmerkingen naar m’n hoofd. Bleek dat dat me niet in de koude kleren ging zitten. Ook had ik ooit een vriend, die mij ging vertellen dat hij met me naar bed wilde, en dat ik dat ook wilde (wat dat zag hij aan me, ofzo), terwijl mijn toenmalige vriend gewoon vlakbij ons stond. Of ik was bij hem, en dan wilde hij per se met mij op de bank liggen. Op één bank; terwijl er toch echt twee stonden.. Zulke dingen zijn eng, en ik kan me ZO goed voorstellen dat, mocht dat echt ernstige vormen aannemen, je je daarover schaamt. Dat je daar liever niet over praat. Ik vind #zeghet iets goeds. En ook fijn dat er zoveel lieve steuntweets voorbij sjezen. Maar zoals alles met Social Media: alles heeft altijd een negatieve ‘volging’ ofzo. Van die mensen die het nodig vinden om negativiteit te spuwen enzo, bah. Naja goed. Dit was zo’n beetje mijn zegje. Je kunt zien dat ik er niet zo goed over na heb gedacht, hihi. Liefs!
    Stella onlangs geplaatst…Glimlachmomentjes #25My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge