Het autosleutelfiasco

Elk nadeel heeft z’n voordeel en dat is ook echt zo, want door mijn mega suffe actie van gisteren heb ik nu weer iets om een leuk verhaaltje over te schrijven. Hoewel ik het gisteren allemaal niet zo grappig vond, kan ik er nu wel om lachen. Soms lijkt het wel alsof ik alle ellende uit één week gewoon verzamel op één dag. Op die dag zelf niet zo handig, maar dan heb je ’t ook wel voor de rest van de week gehad. 

Ik ga (bijna) elke dag wandelen met Jake in de Soesterduinen en daar rijden we dan met de auto naar toe. Beetje een luxeprobleem, want we wonen middenin het bos en kunnen zo vanuit ons huis het bos in lopen, maar in het bos is het altijd een grote modderbende en omdat modder Jake z’n favoriete eten is, loop ik daar liever niet (lees: ik moet ‘m om de 5 minuten uit een modderpoel trekken in m’n inmiddels niet meer waterdichte kaplaarzen). In de Soesterduinen is het mooi, het is relatief dichtbij (kwartiertje rijden voor ons), je kunt er lang lopen, Jake vindt het er één groot feest en er lopen meestal veel hondjes, dus het heeft alles om er lekker te wandelen. Dat deed ik gisteren dus ook. Ik besloot om voor de grap eens lekker zigzaggend door de duinen te lopen (handig, Lis) en halverwege de wandeling kreeg ik opeens een paniekmomentje omdat ik mijn autosleutel kwijt dacht te zijn. Ik deed de rits van mijn jaszak open en controleerde of ik mijn autosleutel nog had. Die had ik gelukkig nog, dus ik liep vrolijk verder MET OPEN JASZAK (SUKKEL!!!). En dat was waarschijnlijk het bedroevende moment waarop mijn sleutel uit mijn zak is gevallen. Eenmaal bij de auto (een half uur later) floepte ik er een harde “KUT!!!” uit terwijl er net een bejaard echtpaar langsliep (sorry!), want mijn autosleutel zat niet meer in m’n jaszak, en dus stonden Jake en ik in de duinen en konden we niet weg. 

Op zichzelf allemaal niet zo’n enorm drama, want we hebben een reservesleutel (thuis, dat wel) en nadat ik een oproepje op facebook plaatste, kreeg ik binnen 10 minuten een belletje van iemand die mij en Jake wel even wilde oppikken en thuis af wilde zetten. In de tussentijd besloot ik nog even in het beginstukje van de duinen te zoeken naar mijn autosleutel (tuurlijk, Lis). Het was een beetje een gekke dag in de duinen, want er liepen allemaal groepjes mensen met backpacks en walkietalkies en er reden legerjeeps in de duinen. Ik besloot de walkietalkiemensen in te zetten en te vragen of ze via hun walkietalkie aan hun groeps(/lot)genoten te vragen of iemand een sleutel had gezien (tuurlijk, Lis). De walkietalkies startten de zoektocht (“Nog steeds geen sleutel gevonden, OVER!”), maar helaas vond niemand de sleutel (duh) en besloot ik nog even een klein rondje te lopen terwijl ik op mijn lift wachtte. En toen reed er een legerjeep langs (op véél te hoge snelheid in een losloopgebied, maar dat terzijde) en bedacht Jake dat het het allerleukste spelletje van de wereld is om achter een auto aan te rennen, werd hij bijna aangereden, gilde ik als een keukenmeid en redde ik zijn leven doordat de bestuurder van de auto schrok van mijn gekrijs en remde. Ik houd van een beetje spanning en sensatie in mijn leven, maar ik heb het nu voor de komende 20 jaar wel weer gezien. Ik houd het dus voortaan bij kopjes koffie op de bank en wandelingetjes met Jake aan de lijn, maar als ik weer iets spannends beleef, zal ik er weer iets gezelligs over schrijven. Groetjes! 

P.S. Mocht je dit soort spannende incidenten voortaan live willen volgen, dan kan je mij volgen op snapchat (lvandegroep). 
P.P.S. Dit is wel op eigen risico, i.v.m. hoog oplopende emoties en veel negativiteit. 
P.P.P.S. Maar ik plaats ook regelmatig vrolijke dingen op snapchat, dus het is het risico waard. 

2 comments

  1. Ben ik even blij dat ik niet de enige ben die zo lomp is om haar sleutels te verliezen 😉
    Lottes Anekdotes onlangs geplaatst…25 before 25: update #4My Profile

  2. Haha wow wat een spannend verhaal! Die momenten van hartkloppingen herken ik zeker! Ook als ik m’n sleutels in m’n hand heb kan ik soms nog wel flippen waar ze nou zijn. Hopelijk vinden bejaarden/walkietalkielopers/hondenbaasjes je sleutels nog! Of zul je net zien dat je ze zelf weer tegenkomt, al zigzaggend de volgende keer 😉 Heel leuk om te lezen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge