Even over zwangerschapskleding

Per week heb ik ongeveer drie zenuwinzinkingen. Deze zenuwinzinkingen vinden toevallig altijd plaats voor de spiegel rond een uur of 9 ’s ochtends, als het tijd wordt om te bedenken wat ik die dag eens aan ga trekken. Ik heb een kledingkast vol kleding en ben altijd van mening geweest dat hier (meestal) genoeg in hangt om een leuke outfit bij elkaar te sprokkelen. Natuurlijk heb ik dagen dat ik “NIETS HEB OM AAN TE TREKKEN BOEHOEHOEEE” en zijn er altijd kledingstukken die ik leuker vind dan andere items, maar over het algemeen kijk ik met tevredenheid naar mijn kledingkast. Dit stopte een aantal weken geleden toen er een zeker persoon in mijn buik begon te groeien en ik veranderde in iemand die haar eigen kleding niet meer past. Mijn truien veranderden in naveltruitjes en mijn broeken gingen niet meer dicht, wat het allemaal een nogal bloot geheel maakte. Dus moest er geshopt worden. 

Continue reading “Even over zwangerschapskleding”

Onzeker

In de afgelopen week kreeg ik meerdere keren de vraag of ik ons kindje al voel schoppen. Ik ben inmiddels 18,5 week zwanger en het kindje voelen schoppen kan vanaf deze week heel goed. Hoewel ik wist dat de verloskundige gezegd heeft dat het ook echt nog even op zich kan laten wachten, het “voelen van je kindje”, zat ik vanaf week 18 al helemaal klaar. Elke avond lag ik met mijn handen op mijn buik op bed, te wachten tot ik iets voelde. Maar ik voelde en voel niets. En al die mensen om me heen blijven maar vragen of ik niet al iets heel kleins voel – een plopje misschien? Nee, niet dus. Vorige week had ik wat last van m’n darmen en vroeg ik me even af of dat misschien de baby was, maar het waren echt gewoon mijn darmen.

Continue reading “Onzeker”

Het zijn de hormonen, hoor

Misschien zijn het de hormonen of misschien is het gewoon mijn karakter, maar ik kreeg de afgelopen weken opeens enorm de zenuwen. Want er moet nog zoveel geregeld worden en er komt potverdorie een baby en het moet allemaal NU klaar zijn. Ik moet stiekem een beetje om mezelf lachen, want ik ben nog niet eens op de helft van de zwangerschap en ik heb nu al last van nesteldrang 2.0. Ik wil niet weten hoe ik ben als de bevalling écht dichterbij komt (los van het hele “HELP IK MOET BEVALLEN!!”). 

Continue reading “Het zijn de hormonen, hoor”

ZWANGER | Week 14 & 15

Allereerst wil ik even iets rechtzetten. Ik heb de afgelopen maand steeds op zaterdag een zwangerschapsupdate geplaatst, omdat ik in de waan was dat zaterdag mijn wisseldag was (de dag waarop ik officieel een week verder ben in de zwangerschap). Toen ik van de week per week in mijn agenda ging zetten hoeveel weken ik ben tot aan de uitgerekende datum (ja, dat doe ik), kwam ik alleen niet helemaal uit. Volgens mijn agenda zou mijn uitgerekende datum dan een dag later zijn dan de dag waarop ik 40 weken zwanger ben. Klopte niet dus. Ik ben dus een dag verder dan ik dacht (hoera!). Mijn wisseldag is vrijdag, niet zaterdag, en daarom zullen de zwangerschapsupdates vanaf nu op vrijdag geplaatst worden. Dan is alles helemaal netjes georganiseerd EN DAAR HOUD IK ZO VAN.

Continue reading “ZWANGER | Week 14 & 15”

ZWANGER | Week 12 & 13

Veertien weken zwanger alweer op het moment. Het moment is daar dat mijn buik té aanwezig is om het niet te zien, maar er nog niet echt zwanger-zwanger uit ziet. Ik denk dus dat mensen óf denken dat ik héél veel pepernoten gegeten heb met Sinterklaas, óf dat ik een lichaam heb dat het vet allemaal op één plek opslaat, namelijk mijn buik. Het is een beetje weird, want het liefst trek ik allerlei dramatische ‘hoera er zit een baby in mijn buik ZIET IEMAND HET AL?!?!?!?!’ kleding aan, maar laten we het niet overdrijven. It’s a bit early. En dus loop ik de laatste tijd constant in veel te wijde kleding en nu lijk ik een beetje op een iets te dikke zwerver. 

Week 12
Week 12 was echt een rustige week. Er gebeurde weinig. Geen bloed (hoera!), geen echo (huil) en verder niets spannends. Het meest opwindende aan deze week was dat ik mijn bloesje niet meer goed dicht kreeg. Vond ik zelf wel even een momentje hoor. Ik vind dik worden opeens zó leuk (geen grap). 

Week 13
In week 13 werd ik ziek. Niet een beetje ziek, maar echt goed ziek. Het begon op eerste kerstdag –  toen ik opstond dacht ik dat mijn hoofd zou gaan ontploffen van (sorry) al het snot. Smerig verhaal, maar het was ook gewoon best wel smerig allemaal. We gingen die dag naar mijn ouders, maar hoe langer we daar waren, hoe ellendiger ik werd (lag trouwens niet aan hen, want het was verder erg gezellig). Ik ben aan het eind van de middag in bad gaan liggen bij m’n ouders in de hoop dat ik de verkoudheid er een beetje uit kon stomen, maar ik bleef beroerd. ’s Avonds bleek ik koorts hebben. Niet gek dat ik niet lekker was. Ik besloot écht goed uit te zieken, want koorts en zwanger-zijn is geen goeie combi. Ik ben dus vanaf eerste kerstdag gaan liggen en kwam pas die woensdag weer van de bank af. Dat was maar goed ook, want die dag hadden we een afspraak om voor het eerst naar het hartje van het kindje te luisteren. Toen we de kamer binnenliepen, werden we verrast, want er was een stagiaire die met echo’s moest oefenen, dus we kregen de vraag of we het erg vonden als er ook nog even een echo gemaakt werd. PRIMAAAAAA! En dat was zó leuk! Het kindje was enorm actief (zó actief dat die arme stagiaire moeite had om ‘m bij te benen met het beeld) en zwom van de ene kant van mijn buik naar de andere. Ik kan niet beschrijven wat je voelt als je dat ziet. Ik blijf het trouwens ook een heel maf idee vinden dat er een mini-mensje in mijn buik zit die zó actief beweegt en dat ik daar dus (nog) NIKS van voel. Heel idioot, maar ook echt zó bijzonder. Toen we na afloop óók nog naar het hartje mochten luisteren, was de dag compleet. Ik lag te sniffen en te puffen van de verkoudheid daar, maar ik kon me alleen maar méga gelukkig voelen. Het hartje klopt; daar kan ik nog steeds niet aan wennen. Wow.

Echo met 13,5 week

Op het moment dat deze blog online komt ben ik precies 14 weken. Ik voel echt dat mijn onderbuik en groter harder begint te worden. Vanaf week 12 steekt je baarmoeder voor je schaambot uit en dat merk ik écht heel erg. Ik val ook standaard in slaap met m’n handen op mijn buik en ohhh ik word echt zo’n gezapige kwijlmoeder die álles helemaal geweldig vindt. Soms moet ik ook wel een beetje van mijzelf kokhalzen, maar ik kan er ook niets aan doen, mensen. Ik wijt het maar aan de hormonen die mijn brein helemaal fuzzy en baby-wolk-achtig maken. Ik kan er gewoon niets aan doen. De groeten! 

ZWANGER | Zie je al wat?

De dag dat ik online plaatste dat ik zwanger ben (ahhhhh!), draaiden mijn laptop en telefoon overuren. Ik kreeg ongeveer om de 3 seconden een melding van Facebook, Twitter of Instagram binnen en ik werd overladen met whatsappjes van vrienden of kennissen die mijn berichtje op Facebook hadden gezien. Ik vond het zó leuk. Ik voelde me net alsof ik jarig was (en ik houd helemaal niet van jarig zijn, maar dit voelde dus wél echt leuk, dus ik kan me nu iets beter indenken waarom mensen jarig zijn leuk vinden). Ik kreeg, met alle felicitaties en hoera-reacties ook zevenduizend vragen, dus ik dacht: laat ik die eens beantwoorden.

Continue reading “ZWANGER | Zie je al wat?”