Het roer om

Vijf maanden oud is Wolff alweer. Waar blijft de tijd?! Ik blijf het zeggen (niet origineel, tell me something): alle clichés zijn waar. De afgelopen vijf maanden zijn voorbij gevlogen en ik vond het prachtig. Vijf maanden bomvol liefde, vol eerste keren, schaterlachjes, te kleine kleertjes, doucheplezier en groentehapjes. Vijf maanden vol lol, plezier en geluk. En vijf maanden zonder slaap. 

Dat was iets minder prachtig. Al sinds Wolff geboren is, slaapt hij slecht. Ik kan me de tweede nacht van zijn leventje nog herinneren. Toen al gilde hij úren achter elkaar. Roelof en ik keken elkaar aan en ik was in de kraamweek een aantal keer serieus bang dat we een huilbaby hadden. Gelukkig was dat niet het geval, maar overdag én ’s nachts was er altijd onrust. Ik schreef zelf een slaapritme en probeerde dat uit. Het hielp ons om Wolff na negen weken in zijn eigen wiegje te laten slapen – iets wat daarvoor ondenkbaar was, maar de onrust bleef. We bleven van alles proberen en het hielp allemaal een beetje. We gingen hem ’s nachts inbakeren, zodat hij niet meer anderhalf, maar drie uur achter elkaar sliep. We zetten zijn bedje in een helling, zodat hij minder last had van z’n reflux tijdens het liggen, we kregen zelfs medicatie voor de reflux (die we overigens nog steeds hebben, want reflux heeft hij dus wel echt), we zongen liedjes, wiegden hem in slaap, ik voedde hem en voedde hem… alles hielp een beetje en alles hielp op de korte termijn. Telkens was hij eventjes stil. Eventjes maar. 

Maar de nachten werden erger. We zochten steeds de oorzaak bij van alles en nog wat (logisch – wat moet je anders?). De reflux kon het niet meer echt zijn, want de medicatie deed zijn werk. Wat was het dan? Had hij honger ’s nachts? Ik geef borstvoeding en voed dus niet volgens een vast voedingsschema met vaste hoeveelheden op vaste tijden. Tja, hij kon natuurlijk best honger hebben midden in de nacht. Maar elk uur gillen van de honger terwijl ik overproductie heb? Nee. Dat kon het niet zijn. Er kwamen twee tanden door. Dat verklaarde wel het een en ander aan humeurig gedrag en gehuil, maar verklaarde dat de maanden zonder slaap die we al achter de rug hadden? Nee. Sprongetjes? Misschien wel ja, maar dan lijken de sprongetjes bij Wolff oneindig lang te duren, zonder pauzes, gewoon aan elkaar vastgeplakt. 

Het was niet te doen. Na een tijdje bereik je een punt dat je allebei zó moe bent, dat je ook niet meer goed kunt bedenken wat “verstandige keuzes” zijn als je kindje wéér midden in de nacht begint te huilen. Want natuurlijk weten we allemaal (ja, wij ook heus wel) dat een baby slim is, en dat hij razendsnel doorheeft dat huilen een effectief middel is om te krijgen wat hij wil. En Wolff had duidelijk aangeleerd: als ik huil, dan halen ze mij uit bed. Dus huilde hij. En dat patroon zagen wij ook. Maar ga dat maar eens doorbreken als je al wekenlang drie á vier uur per nacht slaapt, en dan niet eens drie á vier uur achter elkaar, maar een uurtje hier en een uurtje daar. Ik had niet meer de energie om ’s nachts te bedenken dat het misschien niet slim was om hem, elke keer als hij begon te huilen, op te pakken.  Ik pakte hem en legde hem aan de borst, want zo was hij het snelste stil en konden we het snelste verder slapen – om na een half uur weer wakker gemaakt te worden door een ontroostbaar jongetje. Gék werden we ervan. 

En dus moest het roer om. Ik kreeg via via al een aantal keer de tip om eens contact op te nemen met Aisha (Twitter: @gipsbek). Via Twitter (thank god for twitter) kreeg ik contact met haar. Ze schreef voor ons een slaapplan. Een plan om Wolff in een vast ritme te krijgen en een plan voor ons met daarin het grote “Wat Te Doen Als Wolff ’s Nachts Huilt”. Want als je zo moe bent, is het belangrijk dat er iemand is die je gewoon even vertelt wat je moet doen. 

We zijn afgelopen week gestart met ons “slaaptraject”. Nacht 1 zit er op, nacht 2 is net begonnen. We hebben ons tijdens de eerste nacht keurig aan het plan gehouden. Ja, er werd gehuild en ja, Wolff was best wel heel vaak even héél erg woest. Maar hij lag van 19.00 uur tot 7.15 uur in zijn eigen bed. Hij huilde, maar hij sliep ook. Wij hebben hem getroost, maar hem niet opgepakt. En wij sliepen ook. En dat gaan we blijven doen: we gaan weer slapen! 

2 comments

  1. Wat fijn zeg! Lijkt me ontzettend slopend als je zolang niet goed slaapt. Wij hadden best wel geluk en ik had een (heel goed gelukt) neefje met een ‘huiluurtje’, waardoor ik me ook wat vrijer voelde om haar eens te laten huilen. Ik hoop dat jullie snel weer helemaal bijgeslapen zijn!
    Lilian onlangs geplaatst…5 tips om je energie beter te verdelenMy Profile

  2. Jeetje dat is nogal vermoeiend maar vol blijven houden deze tactiek dan zal je zien dat jullie binnenkort weer gewoon kunnen slapen zonder onderbrekingen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge