Davin Loek

Ik heb er lang over nagedacht of ik dit artikel wel wilde schrijven. Aan de ene kant is mijn drang om te schrijven, om alles er uit te gooien op papier, heel erg groot. Schrijven is altijd een grote uitlaatklep geweest. Tegelijkertijd vroeg ik me af of een miskraam een geschikt onderwerp is voor een blog. Mensen zullen misschien denken dat ik op zoek ben naar medelijden of kunnen het aanstootgevend vinden, of misschien té privé. Maar uiteindelijk is dit mijn plekje op het internet waar ik mag schrijven wat ik wil. Dit kindje dat in mijn buik heeft gezeten, deze zwangerschap die is uitgelopen op een miskraam, dat houdt me enorm bezig. Er zijn zoveel vrouwen die dit moeten meemaken, maar er zijn zo weinig vrouwen die erover willen/kunnen praten. Dit onderwerp wordt zo weinig besproken. We hebben het over de zwangerschappen die wél goed gaan, maar we hebben het niet over die hele kleine mini-mensjes die al wél bestaan, maar die niet geboren gaan worden. Ik voel geen schaamte (ik kan hier tenslotte niets aan doen). Ik voel ook niet de behoefte om van deze situatie een geheim te maken. Ik voel me echt shit, maar als ik dat niet deel, kan ik mijn verdriet ook niet delen en kan niemand om ons heen staan. Ik geloof in de kracht van dingen benoemen, dingen met elkaar delen en over dingen praten. Dat kan alleen maar als ik dingen bespreekbaar maak. En daarom schrijf ik hierover.

Het is raar hoe je perspectief op dingen verandert als je het zelf meemaakt. Ik had wel eens gehoord over miskramen. Vaak waren dat verhalen over vrouwen die kort zwanger waren, opeens behoorlijk begonnen te bloeden en bij een echo te horen kregen dat ze het kindje waren verloren. Zwangerschappen die spontaan afgebroken worden door het lichaam. Afschuwelijk om zo plotseling te moeten merken dat het kindje – hoe klein dan ook – je buik verlaten heeft, maar wel heel duidelijk. Je hoeft er niet op te wachten.

Ik wist niet dat een miskraam ook een traag en vaag proces kon zijn, waarbij je allang weet dat het kindje niet meer leeft, maar waarbij het kindje wel in je buik blijft zitten. Wékenlang. Dat was bij mij het geval. Vijf weken geleden, meer dan een máánd geleden, hadden we de eerste echo waaruit bleek dat het kindje niet groot genoeg was voor de termijn waarin ik zat. Ik was waarschijnlijk al ongeveer 8 weken zwanger, maar het kindje in mijn buik had de grootte van 5, misschien 6 weken. We werden gewaarschuwd dat het waarschijnlijk niet goed was, tenzij ik toch korter zwanger was dan ik dacht. Een week later bleek bij een tweede echo dat het kindje inderdaad niet gegroeid was en dat de zwangerschap definitief zou gaan uitlopen op een miskraam. Dat was een klap in mijn gezicht. Alsof dat nog niet genoeg was, moesten we ook nog nadenken over “hoe nu verder…”. We hadden drie opties: wachten tot de miskraam spontaan zou komen, medicatie om een miskraam op te wekken óf een medische ingreep waarbij het kindje operatief verwijderd zou worden. Dit laatste zag ik absoluut niet zitten omdat het operatief verwijderen van een kindje (dit noemen ze een curettage) voor complicaties kan zorgen die de baarmoeder kunnen beschadigen. Hoewel de kans klein is dat dit gebeurt, was ik verschrikkelijk bang voor deze complicaties en wilde ik per se geen operatie. Medicatie zag ik ook niet zitten. Ik wilde het gewoon zelf doen, ik wilde dat mijn lichaam het zelf zou oplossen. Ik besloot te wachten. Het kindje was tenslotte al drie weken geleden gestopt met groeien en ik dacht dat de miskraam niet lang meer op zich kon laten wachten. Hoe lang kan het immers duren voordat je lichaam snapt dat de zwangerschap niet goed zit? Ik dacht dat dat een kwestie van dagen zou zijn.

Maar dagen werden weken en er gebeurde niets. Ik heb weken thuis gezeten en durfde niet weg, omdat ik bang was dat de miskraam spontaan op gang zou komen als ik ergens anders zou zijn. Ik heb het geluk dat ik thuis werk en dat ik de “luxe” had om lang te wachten, maar mentaal werd dit na drie weken wachten echt te zwaar. Ik trok het écht niet meer. Ik voelde me net een tijdbom die ieder moment kon gaan ontploffen. Uiteindelijk besloot ik de verloskundige te bellen om toch om medicatie te vragen. Geen operatie, want bij medicatie zou mijn lichaam gewoon een duwtje in de rug krijgen en zou het alsnog allemaal zo natuurlijk mogelijk kunnen verlopen (dacht ik). Omdat de verloskundige die medicatie niet mag voorschrijven, moest ik naar de gynaecoloog in het ziekenhuis, waar Roelof en ik voorgelicht werden over de medicatie. De gynaecoloog in het ziekenhuis was heel duidelijk: een miskraam opwekken met medicatie zou pijnlijk worden. Een soort mini-bevalling, inclusief weeën. Ik zou extreem veel bloedverlies krijgen en er werd meerdere keren herhaald dat het zwaar zou zijn. Het schoot drie seconden door mijn hoofd dat een operatie de makkelijkere route zou zijn. Je gaat onder narcose en als je wakker wordt, is alles voorbij. Maar vanwege mijn angst voor de complicaties die kunnen optreden bij een operatie, vanwege de angst voor het beschadigen van mijn baarmoeder, koos ik tóch voor de lange route en liet ik medicatie voorschrijven. 

Het nemen van de medicatie was ontzettend zwaar. Het voelt niet goed om pillen te gebruiken waarvan je weet dat ze je binnen 12 uur pijn en verdriet gaan brengen. De medicatie werkt niet bij elke vrouw, dus ik moest afwachten of het zou werken, maar drie uur na het gebruiken van de pillen kwamen de weeën op gang. Ik heb me fysiek en mentaal nog nooit zo slecht gevoeld. Het was een verschrikkelijk zware dag, inclusief afschuwelijke weeën en zoveel bloedverlies dat ik niet weg kon van het toilet. ’s Avonds moesten we naar de spoedeisende hulp omdat ik teveel bloed verloor. Het was een dag vol tranen, ongeloof, stress, spanning en héél veel pijn. Een miskraam is niet alleen een mentale klap, omdat je het kindje dat je denkt te krijgen helemaal niet gaat krijgen, maar het was fysiek echt loodzwaar. Het voelt echt oneerlijk om weeën te moeten weg puffen, maar er geen gezond kindje voor terug te kunnen krijgen. 

We dachten dat dit het dan was. Ik weet nog dat we donderdagavond terugkwamen van de spoedeisende hulp, helemaal kapot allebei, en dat we tegen elkaar zeiden: “Nou, dit was het dan. Nu is het ergste echt achter de rug.” Na drie weken wachten op een miskraam en alle pijn en emoties die daarbij kwamen kijken, dachten we oprecht dat we niet nog meer konden verdragen en waren we opgelucht dat het ergste achter de rug was. Helaas liep het ietsje anders. Na donderdag bleef ik extreem bloeden terwijl er was gezegd dat je na een miskraam slechts heel licht bloedverlies mag hebben. In het weekend hebben we uit ongerustheid toch maar de spoedgynaecoloog in het ziekenhuis gebeld, maar zij zat middenin een spoedbevalling en vergat me terug te bellen. Uiteindelijk hebben we gewacht op maandag, want die dag hadden we een controle-echo in het ziekenhuis gepland staan om te kijken of de miskraam van donderdag volledig was geweest en of mijn baarmoeder schoon was. Ik had al vanwege al het bloedverlies en de buikpijn die beide vanaf donderdag in extreme mate bleven aanhouden al het gevoel dat we slecht nieuws zouden krijgen bij de controle-echo.

En dat was ook zo. Bij de echo bleek mijn baarmoeder niet schoon te zijn. Ik ben na het gebruiken van de medicatie op donderdag wel het vruchtzakje (en dus ons kindje) verloren, maar er bleek heel veel weefsel achtergebleven te zijn. Dat was ook de reden dat het bloeden niet stopte: mijn lichaam had nog niet het signaal gekregen dat de miskraam voorbij was. Eigenlijk heeft de miskraam dus 4 dagen geduurd en was het daarna nog steeds niet voorbij. Er werd in het ziekenhuis vrij snel besloten dat ik geopereerd moest worden om mijn baarmoeder leeg te halen, want achtergebleven weefsel kan gaan ontsteken en bovendien verloor ik teveel bloed. Ik heb nog nooit zoveel gehuild op één dag. Ik was echt in paniek, maar gelukkig is alles snel verlopen en herinner ik me de hele dag vooral als een waas. Ik ben huilend de operatiekamer ingegaan en ik ben heel hard huilend en overstuur wakker geworden, maar dit laatste kan ik me niet herinneren. Gelukkig werd ik wel gerustgesteld: de operatie was goed gegaan, mijn baarmoeder is schoon en er zijn geen complicaties opgetreden. Niks beschadigd. 

En nu lig ik thuis op de bank. Het is fijn om van me af te schrijven en niet onder stoelen of banken te steken wat er allemaal is gebeurd. Eerlijk is eerlijk: als je een maand lang in deze molen zit, kan je het ook eigenlijk niet meer verbergen en dat hoeft ook niet. Een miskraam is niet iets waar ik me voor hoeft te schamen. Blijkbaar overkomt het 1 op de 4 vrouwen en zegt het niets over je eigen gezondheid. Ik heb het hele proces als verschrikkelijk zwaar ervaren, zeker omdat het allemaal zo lang geduurd heeft, maar ik denk dat het nog zwaarder is als je er niet over kunt praten of als niemand mag weten wat je doormaakt. Roelof en ik hebben al snel tegen elkaar gezegd dat deze zwangerschap, hoe kort die ook zou gaan duren, geen geheim hoeft te zijn. Hoe kort en hoe pijnlijk alles ook was, het was wel ons kindje en dat was iets moois en puurs. We hebben ons kindje gewoon een naam gegeven, net zoals we dat gedaan zouden hebben als het kindje wél gezond geboren zou zijn. We hebben een naam gekozen die we zowel voor een jongetje als voor een meisje hadden willen gebruiken, omdat we het geslacht van dit kindje nooit zullen weten. De naam is Davin Loek (betekenis: geliefde strijder), met Loek als roepnaam. Voor ons voelt het goed om te erkennen dat dit kleine mini-mensje heeft heeft bestaan. Het zat in mijn buik en het is daar gegroeid; het is ons eerste kindje en dat willen en zullen we koesteren. Als een klein sterretje in de hemel. 

 

16 thoughts on “Davin Loek

  1. Lieve Lisse, wat onwijs dapper en mooi dat je je hele verhaal zo hebt kunnen vertellen… Ben ontroerd door je verhaal, en ik weet zeker dat jullie samen de kracht hebben om de draad weer op te pakken na al deze narigheid… Koester jullie kindje en zet m op lieve Lisse!

  2. Ik vind het heel knap dat je dit onder woorden hebt kunnen en willen brengen. Niet alleen voor jezelf, maar ook om iets voor een ander te kunnen betekenen. Ik wist bijvoorbeeld niet dat er bij zoveel vrouwen een zwangerschap op een miskraam uitloopt, zoals je in je blog noemt. Ik wil je heel veel sterkte toewensen met het verwerken van het verdriet. X
    Olga onlangs geplaatst…Listen: 5x muzikale guilty pleasuresMy Profile

  3. Ik doe echt veel moeite om mooie, troostende woorden te vinden. Of in ieder geval iets goeds te zeggen. Maar dat vind ik ZO moeilijk. Ik heb echt met jullie meegeleefd, maar dit maakt het allemaal nog een stuk echter. Ik kan me echt NIET voorstellen hoe moeilijk het geweest moet zijn. Ik kan het me wel voorstellen, maar ik denk dat het zelfs dan nog niet zo moeilijk en verdrietig en pijnlijk is als het ECHT was. En dat beangstigd me echt. Wat ben je mega sterk geweest, en Roelof ook. Het is vanaf hier verder durven kijken. Geef jullie zelf alle tijd van de wereld, want dat verdienen jullie echt <3 Ik geloofde vroeger als klein meisje, dat als ik zou overlijden, ik een ster zou worden. Aan de hemel. Waar ik dan iedereen die ik liefheb goed in de gaten kan houden, en licht over ze kan schijnen. Ik denk dat Loek dat nu doet <3. Veel liefs!
    Stella onlangs geplaatst…Minderen met suiker?My Profile

  4. Hee Lisse,
    Wat een heftig bericht en wat bijzonder dapper dat je het deelt. Ik moet zeggen dat er veel onbekend bij mij was omtrent miskramen, mooi geschreven . Veel sterkte voor jou en Roelof.

  5. Even een hele dikke knuffel voor jou en je man. Wat een heftige miskraam heb je gehad! Goed dat je erover schrijft want het komt inderdaad vaak voor maar toch zijn het heftige ervaringen die niet weggestopt moeten worden. Ik heb twee weken geleden mijn tweede miskraam gehad, welke wel zelf op gang kwam. Maar mijn eerste miskraam moest ik ook opwekken, mijn lichaam wilde het ook niet afstoten en met de medicatie zagen we gewoon een mini-mensje liggen. Ik wilde ook afwachten maar dat werd te slopend, het is zo confronterend en onwijs moeilijk! Ook ik schrijf erover (artikel: Als zwanger worden niet zo gemakkelijk gaat) en vind openheid erg belangrijk, je merk dat je dan veel steun krijgt en meer miskraam/moeilijk zwanger worden verhalen hoort. Heel veel sterkte de komende tijd!
    Anita onlangs geplaatst…Joy in my mind #20My Profile

  6. Wat een mooie openheid en zo herkenbaar! Vanaf de eerste test ben je gewoon helemaal zwanger en in volle verwachting van een kindje. 4x heb ik een kindje moeten verliezen en 1x ook op de manier die jij beschrijft. Eerst afwachten, toen die medicatie, niet schoon dus nog een keer de medicatie omdat ik vreselijk tegen de operatie opzag om dezelfde reden als die van jou. Helaas toch een curettage…. gevolg 6 weken bloedverlies….echo. ….nog niet schoon. …..nog een curretage. Vreselijke tijd! Heeft veel impact gehad!
    Veel geduld moeten hebben met zwanger raken…..4 miskramen…..verlies van een eierstok……3 keizersnedes…… maar dan toch: 3 prachtige gezonde kinderen! Sterkte met alles en plekje geven!

  7. Och meisje. Wat een verdriet voor jou en jullie. Het lijkt me een van de vreselijkste dingen, je kindje te verliezen. Hoe jong of oud ook. Maar wat heb je ook hier weer vreselijk mooi over geschreven – gelijk heb je dat je het er hier over hebt! Ik heb je nooit ontmoet maar las het met tranen in mijn ogen. Veel sterkte en liefs voor het herstel, zowel lichamelijk als mentaal. X
    De Hoestende Avonturier onlangs geplaatst…Verschoven mindsetMy Profile

  8. Lieve Lisse en Roelof,

    Wat is dit een enorme heftige tijd geweest, word er stil van en kan alleen maar bidden dat de Heer je troost en helpt in alles te verwerken samen, om je lichaam tijd te geven te herstellen en weer te leren te genieten van samen en die mooie kleine dingetjes in het dagelijkse leven.
    Heel veel liefs uit Kudel

  9. Ha lieverds!

    Wauw… wat kan jij mooi schrijven! Je brengt onder woorden waar ook wij 6 jaar geleden doorheen zijn gegaan. Zo herkenbaar. Mooi te zien hoe jullie hier samen vorm aan geven en dit rouwproces doorgaan. Mocht je zin hebben om onze ervaringen te horen zijn jullie welkom! En… ook als je zin hebt in een lekker wijntje en gewoon gezellig doen trouwen 😉

    Sterkte, lieve dappere mensen!

  10. Verlies went nooit. Dat is een goed en een slecht ding.
    Maar het krijgt wel een plekje als je het toelaat.

    Mooi om te zien dat je het lef en de moed hebt om van je af te schrijven.
    Je bent inderdaad een behoorlijke schrijfster!
    Het verhaal raakt je, op een mooie manier!

    Tip: blijf dit doen; prive of op deze blog!

  11. Lieve Lisse, nogmaals heel erg veel sterkte en kracht toegewenst in deze situatie, natuurlijk ook voor Roelof. Ik vind het onwijs knap dat je er zo open over bent, dit zie je toch niet vaak. En wat een prachtige naam hebben jullie je kindje gegeven <3
    Zina onlangs geplaatst…Tripje naar LondenMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge