Wanhoop niet

In principe ben ik een goede slaper. Behalve als ik ergens mee zit. Dan ga ik piekeren en ben ik opeens een slechte slaper die úrenlang wakker kan liggen. De afgelopen maanden heb ik heel wat slechte nachten gehad; nachten zelfs waarbij ik pas om half zes ’s ochtends in slaap viel (met stoom uit m’n oren, want wat is dát frustrerend!). De afgelopen tijd ging het eigelijk best goed. Wat hielp is dat ik een luisterboekenapp downloadde (de app StoryTel, dit is overigens geen gesponsord verhaal) en gewoon een luisterboek ging luisteren als ik niet kon slapen. Dat hielp me om mijn gedachten ergens anders op te focussen en zo wat beter te kunnen ontspannen. Maar wat ook hielp is dat ik me voor het eerst in zes maanden weer een beetje ontspannen voelde, doordat we lekker even op vakantie waren. Dat heeft direct invloed op hoe ik slaap: als een blok. Maar ja, hoe kon het ook anders… ik lag deze week van woensdag op donderdagnacht tot half 3 wakker, want we hadden op donderdag, gisteren dus, een afspraak bij de gynaecoloog. En dat vond ik super spannend!

Lees Verder

Vier procent

Het gaat redelijk goed met ons. Het is gek om dat te zeggen, want we merken dat dat niet echt in het verwachtingspatroon van de meeste mensen ligt. Als we mensen tegenkomen die we sinds de miskramen niet meer gezien hebben, zijn zij vaak heel voorzichtig, aftastend wat ze wel en niet kunnen zeggen. Ik geef toe – ik weet zelf soms ook niet helemaal wat mensen wel en niet kunnen zeggen en er zitten absoluut opmerkingen bij die in het verkeerde keelgat schieten, maar over het algemeen kunnen we veel hebben. We praten over de miskramen, we delen eerlijk hoe we ons voelen, maar we voelen ons dus eigenlijk redelijk rustig en goed. 

Lees Verder

En nu dan?

Mijn blog begint inmiddels meer een opstapeling van miskraam-updates te worden. Voor iedereen die hier nog komt voor receptjes: SORRY. Het zit er even niet in. Begrijp me goed, ik ben meer dan mijn miskramen en zie echt wel dat er meer is in het leven dan dit verdriet, maar dit is wel iets wat nu speelt. Dit overkomt me, overvalt me eigenlijk gewoon, en schrijven maakt mijn hoofd leeg. Koken nu even niet. Geen receptjes dus, maar gewoon af en toe even een update hoe het met ons gaat. Miskramen zijn een taboe, terwijl daar geen enkele reden voor is. Laat ik dat hier dan doorbreken, om “awareness” te creëren, om mensen ervan bewust te maken dat je geen kinderen “neemt”, maar dat je kinderen krijgt. Om mensen een kijkje te geven in het leven van mensen die wel graag kinderen willen, maar waarbij het blijkbaar niet echt vanzelf gaat. 

Lees Verder

June Beer

Roelof en ik zijn vandaag twee jaar getrouwd. Dit zou een feestelijke dag moeten zijn. Maar de afgelopen dagen zijn één grote, verdrietige achtbaan geweest. Daar gaan we weer. Je bent nog niet eens klaar met het vorige verlies en je krijgt het volgende op je dak. Ik ben niet eens verbaasd, gek genoeg. De pijn is ook anders. Waar ik vorige keer lamgeslagen was en dagenlang gehuild heb, voel ik me nu moedeloos en gelaten. Gewoon leeg. Letterlijk en figuurlijk leeg. 

Lees Verder

De nasleep van een miskraam

Het is inmiddels anderhalve maand geleden dat ik een miskraam heb gehad. Toen ik anderhalve maand geleden middenin mijn miskraam zat, keek ik enorm uit naar deze tijd. Dan zou alles weer voorbij zijn. Ik zag een tijd voor me waarin ik weer verder kon kijken, waarin ik fysiek weer helemaal de oude zou zijn en waarin ik weer kon genieten van leuke dingen. Deels klopt dat, want het is een enorme opluchting dat ik fysiek helemaal opgeknapt ben en dat het doen van leuke dingen weer een optie is. En toch heb ik deze tijd ook onderschat. Ja, mijn miskraam is anderhalve maand geleden, maar mijn hart voelt nog net zo gekneusd als toen. Misschien nog wel erger, want anderhalve maand geleden begreep iedereen mijn tranen. Nu wordt er verwacht dat je weer verder gaat, terwijl de wereld voor mij soms nog steeds stilstaat. Waar ik vorige keer schreef dat het allemaal best wel goed met me ging, merk ik nu dat ik de miskraam nog lang niet achter me gelaten heb. Natuurlijk ben ik niet elk moment van de dag aan het huilen, doe ik weer leuke dingen, werk ik weer en functioneer ik prima, maar de nasleep van een miskraam is pittiger dan ik van tevoren had ingeschat. 

Lees Verder

Hoe gaat het nu?

Pfffft, wat hebben wij een emotionele tijd achter de rug. We hebben zóveel lieve berichtjes, kaartjes, mailtjes, whatsappjes en smsjes gehad. Ergens is het heel fijn om een pijnlijke tijd nu toch te kunnen koppelen aan het warme bad waar je in terecht komt. Al die lieve mensen die om je heen staan; dat is echt heel bijzonder. Ik ben sinds afgelopen zondag écht weer een beetje de oude. Ik ben eindelijk fysiek hersteld (dit duurde toch echt nog wel langer dan gedacht). Ik ben nog wel heel moe, maar dit “hoort erbij”, mede door de emotionele impact die dit allemaal heeft. Ik slaap nog niet heel best. Als je me volgt op snapchat (gebruikersnaam: lvandegroep), zie je misschien wel eens wat nachtelijke foto’s langskomen van mijn wekkerradio . Ik lig echt héél lang wakker, regelmatig tot een uurtje of 4, doordat ik lang lig te piekeren en ik geen rust kan vinden. Het voelt alsof mijn verwerkingsproces nu pas kan beginnen, omdat ik daar de afgelopen weken door alle fysieke stress geen ruimte voor heb gehad. Nogmaals, het “hoort erbij”. Dat maakt het niet minder irritant, maar het gevoel dat op dit moment eigenlijk overheerst is dat ik heel blij ben dat ik weer naar buiten kan, dat ik weer dingen kan doen. 

Lees Verder

De kracht van social media

Hoe vaak ik het wel niet gehoord heb: kritiek op social media. Het zou ervoor zorgen dat kinderen asociaal worden, niet meer afspreken, dik worden omdat ze alleen maar binnen achter hun computer zitten. Het zou cyberpesten stimuleren. Social media zou ervoor zorgen dat we een vertekend beeld van de werkelijkheid krijgen, want we zetten alleen de leuke en bijzondere dingen uit ons leven online. En dit is allemaal waar. Ik denk dat pesten op social media veel makkelijker is dan pesten “in het echt”. Ik denk inderdaad dat kinderen meer naar buiten moeten en met elkaar moeten spelen in plaats van vastgeplakt te zitten aan hun computer. Maar ik denk dat social media – net zoals bijna alles – ook een positieve kant heeft.

Lees Verder

Davin Loek

Ik heb er lang over nagedacht of ik dit artikel wel wilde schrijven. Aan de ene kant is mijn drang om te schrijven, om alles er uit te gooien op papier, heel erg groot. Schrijven is altijd een grote uitlaatklep geweest. Tegelijkertijd vroeg ik me af of een miskraam een geschikt onderwerp is voor een blog. Mensen zullen misschien denken dat ik op zoek ben naar medelijden of kunnen het aanstootgevend vinden, of misschien té privé. Maar uiteindelijk is dit mijn plekje op het internet waar ik mag schrijven wat ik wil. Dit kindje dat in mijn buik heeft gezeten, deze zwangerschap die is uitgelopen op een miskraam, dat houdt me enorm bezig. Er zijn zoveel vrouwen die dit moeten meemaken, maar er zijn zo weinig vrouwen die erover willen/kunnen praten. Dit onderwerp wordt zo weinig besproken. We hebben het over de zwangerschappen die wél goed gaan, maar we hebben het niet over die hele kleine mini-mensjes die al wél bestaan, maar die niet geboren gaan worden. Ik voel geen schaamte (ik kan hier tenslotte niets aan doen). Ik voel ook niet de behoefte om van deze situatie een geheim te maken. Ik voel me echt shit, maar als ik dat niet deel, kan ik mijn verdriet ook niet delen en kan niemand om ons heen staan. Ik geloof in de kracht van dingen benoemen, dingen met elkaar delen en over dingen praten. Dat kan alleen maar als ik dingen bespreekbaar maak. En daarom schrijf ik hierover.

Lees Verder