ZWANGER

We mogen het eindelijk van de daken schreeuwen! Ik ben zwanger! En eindelijk goed zwanger, van een kindje met een kloppend hartje en met spartelende armpjes en beentjes. Het zijn zúlke spannende weken geweest en ik durfde niet te geloven dat het dit keer wel goed zou zijn. Maar drie keer is scheepsrecht. Dit keer is het wél goed! Ik heb in mijn hoofd al wel duizend keer een blog geschreven over hoe het gaat en hoe de eerste 12 weken zijn verlopen. Het idee dat ik dat nu aan het typen ben, is gewoon écht bizar en ongelooflijk. Ik heb niet enorm veel bijgehouden de eerste weken, omdat ik bang was mezelf voor de gek te houden en uiteindelijk toch weer een miskraam te krijgen, maar ik heb in een notitie-app op mijn iPhone toch elke week even wat steekwoorden opgeschreven over hoe ik me die week voelde. Gelukkig maar, want daar kan ik nu iets over vertellen. Ik heb trouwens bijna van elke week een echofoto tot nu toe. Doordat ik twee miskramen heb gehad, zijn ze bij de verloskundigenpraktijk een stuk soepeler met de echo’s. Normaal gesproken heb je rond 8 weken een echo en daarna pas weer rond 12 weken, maar ik kreeg een extra vroege echo en een aantal echo’s tussendoor; niet alleen omdat het spannend was, maar ook omdat ik steeds bloed verloor. Geluk bij een ongeluk, zullen we maar zeggen. 

Week 5
De week van de positieve zwangerschapstest. Ik was al ruim een week over tijd, maar durfde niet te testen. Het idee dat ik weer zwanger zou zijn was natuurlijk heel erg welkom, maar ook zó spannend. We merkten dat ook echt toen de test positief bleek te zijn. Alle magie van zo’n positieve test is na twee miskramen eigenlijk helemaal weg. We waren niet blij, alleen maar bang voor wat er komen ging. Wisten wij veel dat het dit keer wel goed zou lopen. 
Test

Week 6
De week van de eerste echo. Ik kreeg vanwege de miskramen een extra vroege echo en dat was wel heel erg fijn, want dan hoefden we niet zo lang te wachten. Ik was bloednerveus, maar bij de echo zagen we wonder boven wonder een hartje kloppen. Nog wel wat traag, maar volgens de verloskundige was dat logisch, want bij 6,5 week klopt het hartje nét en klopt het dus langzamer dan het later gaat kloppen. Ik was heel blij, maar de zenuwen gingen niet weg, omdat het met 6,5 week nog zo pril is allemaal. En met 6 weken en 6 dagen, toen we op zaterdagavond tv zaten te kijken, verloor ik opeens bloed. Ik schrok me dood en ik raakte echt volledig in paniek. Ik dacht: daar gaan we, dat was het dan. Ik heb toen de spoedlijn van de verloskundige gebeld en ik mocht diezelfde avond voor een echo naar het ziekenhuis. Daar zagen we gelukkig dat het hartje gewoon nog klopte, zelfs al sneller dan bij de echo die we een halve week daarvoor hadden. 
6,5 week

Week 7
In week 7 begon ik ook echt te voelen dat ik zwanger was, want ik was ’s ochtends echt niet lekker. Ik had door de hele dag heen geen trek in eten, maar had wel steeds een knorrende buik. Het bloedverlies begon met 7,5 week weer opnieuw, maar ik had die week gelukkig weer een echo, ook weer door de miskramen en omdat het allemaal zo spannend was. En daar klopte het hartje weer.

75-week

Week 8
Ook in week 8 was ik misselijk. Ik had ’s ochtends alleen maar trek in crackers met chocoladepasta en hagelslag (dat eet ik echt nooit) en kreeg ook zin in de gekste dingen (bijvoorbeeld in een gekookt ei om 11 uur ’s avonds). Deze week had ik ook soms gevoelige borsten, had ik moeite met mijn stoelgang (TMI, maar het is wat het is) én kreeg ik mijn nieuwe (potverdorie!) spijkerbroek niet meer goed dicht. Ik heb de hele dag met het knoopje open gelopen. In week 8 verloor ik bijna elke dag bloed en verloor ik na een tijdje ook bloedpropjes. Weer paniek, want het verliezen van bloedpropjes was bij zwangerschap II het begin van een miskraam. Ik kreeg dus wéér een echo. Súper spannend weer, maar het was weer allemaal GOED.
85-week

Week 9 
In week 9 nam de misselijkheid weer af (yes!) en verloor ik wederom bloed. Ik schrok er dit keer iets minder van, want ik verloor inmiddels al twee weken bloed en wist dat het niet per se hoefde te betekenen dat er iets mis zou zijn. Vanaf deze week moest ik opeens heel veel plassen (soms wel 10x per nacht, om gek van te worden). Met 9,5 week hadden we een geplande echo die bedoeld was om de periode tussen de eerste echo en de termijnecho met 12 weken te overbruggen (niet wetende dat ik tussendoor een heleboel echo’s zou hebben). Dit was echt een leuke echo, want vanaf week 9 gaat het kindje uit zichzelf bewegen en dat was duidelijk te zien. Ik vond het ook wel prettig dat ik nu voor het eerst duidelijk een kindje zag op de echo in plaats van een vlek met een kloppend hartje. Hij/zij spartelde echt met zijn/haar armpjes en beentjes en op de een of andere manier stelde me dat heel erg gerust. Het feit dat het al echt op een mensje leek en dat het in staat was om zelf te bewegen, betekende in mijn hoofd ook dat het minder fragiel was en echt al een stuk sterker was geworden.
95-week

Week 10
Week 10 was een vrij rustige week. Ik was weinig misselijk, kocht twee zwangerschapsbroeken omdat de broekensituatie wel erg ongemakkelijk begon te worden en zat ongeveer de hele dag op de wc. Dit was de eerste week dat ik geen echo had. Ik weet dat sommige vrouwen soms wel 5 weken op een echo moeten wachten en weet ook dat ik niet mag klagen, maar ik vond het best zwaar om een week lang geen bevestiging te krijgen of alles wel/niet goed was. Maar gelukkig was ik druk en ging de tijd vrij vlot.

Week 11
De leukste week tot nu toe, want in deze week hadden we de termijnecho (de echo waarin de uitgerekende datum wordt vastgesteld). Ik leefde hier echt al vanaf de eerste dag van de zwangerschap naar toe en zei steeds tegen mezelf: “Als ik de termijnecho haal, dan gaat het echt goed komen met deze zwangerschap.” En ja hoor, ik heb ‘m gehaald. Met vlag en wimpel, want het kindje was weer heel erg gegroeid en bewoog heel actief. Zó zó zó bijzonder om te zien. 
115-week

En op het moment dat dit online komt ben ik 11 weken en 5 dagen zwanger. Het wordt allemaal heel echt en de hele wereld mag het nu weten. Ik ben van plan om op mijn blog lekker veel bij te houden hoe het gaat met de zwangerschap. Niet alleen omdat het leuk is om daarover te schrijven, maar ook omdat ik denk dat het voor mijzelf heel leuk is om dit straks allemaal terug te lezen. IT’S REALLY HAPPENING. Ik kan het gewoon niet geloven! 

12 thoughts on “ZWANGER

  1. Ik ben zo blij voor je, het is jullie echt gegund! Wat fijn dat het nu allemaal wat zekerder voelt. Lekker van genieten zou ik zeggen! X

  2. Joepieeeeee! Nogmaals: ZO bijzonder allemaal. En wat Dina zegt; ik hoop dat jullie er nu van kunnen gaan genieten, en dat de zenuwen langzaam wat meer plaats maken voor excitement en dat soort dingen <3 Liefs!

  3. Ik kan niet eens in woorden uitdrukken hoe blij ik voor jullie ben, het is jullie zo gegund! Hopelijk heb je een fijne zwangerschap en kunnen jullie er steeds meer van gaan genieten. Hele dikke kus <3

  4. Ontzettend blij om dit nieuws te horen! Maar wat een zenuwslopende weken inderdaad met het bloeden. Hopelijk wordt het de komende weken wat rustiger en kan je langzaam aan meer gaan genieten. Hier begon het genieten echt toen de schopjes kwamen, heb je meteen een bevestiging vanuit je buik dat het goed zit.
    Anita onlangs geplaatst…Tuin makeover | veranda bouwenMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge