ZWANGER | Week 40

Oh jongens, wat had ik de hoop dat deze update nooit geschreven zou worden. Meer dan 40 weken zwanger, inmiddels precies 41 weken, en nog steeds is de beebie niet geland. De dagen duren opeens heel erg lang als je de uitgerekende datum voorbij is – gek mentaal dingetje is dat. Ik vond afgelopen week mentaal gezien opeens ook best een pittige week, terwijl ik het gevoel dat het “zwaar” was de rest vand e zwangerschap eigenlijk niet gehad heb. Een gek gevoel, want van ultiem genieten van het zwanger-zijn, ga je opeens naar een modus waarin je alleen maar kunt denken: “Hup baby, je moet er NU uit!”.

Op de nacht van donderdag op vrijdag, de nacht waarop 30 juni –  mijn uitgerekende datum – begon, kreeg ik opeens weeën. De weeën begonnen iets na twaalven ’s nachts, gewoon een kwartier nadat mijn uitgerekende datum aangebroken was, en ik moest wel een beetje lachen. Wat een keurig kind, dat hij gewoon op z’n uitgerekende datum naar buiten wilde komen! De hele nacht bleven de weeën hangen en namen ze ook toe in intensiteit. Rond twee uur ’s nachts maakte ik Roelof wakker met de mededeling dat ik dacht dat het begonnen was. De weeën kwamen ongeveer om de minuut/twee minuten terug en dat bleef zo. Ook nam de pijn toe. Rond drie uur ’s nachts heeft Roelof de verloskundige gebeld, die slaapdronken zei dat de weeën helaas nog iets te kort duurden (ze duurden iets minder dan een minuut) en dat we terug moesten bellen als de weeën langer gingen aanhouden. Hoewel ze al wel regelmatig terugkwamen, moesten we dus nog even “afwachten”. Prima – we hadden er vertrouwen in dat de weeën door zouden zetten en we konden allebei goed rustig blijven. Zo bleven we de rest van de nacht samen half wakker, half in slaap weeën timen. Van 12 uur ’s nachts tot half 8 ’s bleef het allemaal zo doorgaan. We belden mijn tante die stand-by staat voor de hondjes en zij kwam ’s ochtends Jake en Lewis halen om hen naar de kennel te brengen. We waren er helemaal klaar voor! Kom maar door met die baby! En je raadt het al… toen namen de opeens weeën af. Binnen een half uur ging ik van regelmatige weeën die om de minuut terugkwamen naar helemaal niks. Vooral toen ik een douche nam, voelde ik de weeën zo door het doucheputje wegspoelen, tot er helemaal niets meer gebeurde. En dat was echt NIET leuk. Roelof en ik hadden ons allebei zó ingesteld op een naderende bevalling en opeens hield alles op. Daar zaten we dan. Hondjes weg, maar er was eigenlijk niets meer aan de hand. Wat een bummer.

Na die nacht gebeurde er vervolgens niets meer. Het kostte ons echt even twee dagen om weer in de normale modus te komen. Op zondagmiddag besloten we dat het genoeg was. We haalden de hondjes op (ZO FIJN DAT ZE ER WEER WAREN WANT HET WAS ZO STIL IN HUIS!) en besloten dat het normale leven weer gewoon doorging. Niet actief gaan zitten wachten op een baby, want dan duurt elke dag een eeuwigheid. Sindsdien is er niets meer gebeurd en inmiddels ben ik 41 weken zwanger. Het is vandaag de datum waarvan ik 9 maanden lang geroepen heb dat ik het een mooie geboortedatum voor ons kindje zou vinden: 7-7-’17. Hopelijk ben ik gewoon een baby aan ’t baren terwijl jullie dit lezen. 

We hadden ook weer een controle bij de verloskundige, waarbij wel geconstateerd werd dat de baby weer een heel stuk lager ligt dan vorige week. De weeënnacht is dus wel ergens goed voor geweest, want de baby ligt écht heel diep – wat weer kan helpen bij het sneller opbouwen van de ontsluiting. Er werd ook geconstateerd dat hij nog prima de ruimte heeft (wat ik iets minder prima vond, want zo komt hij er natuurlijk nooit uit) en dat het hartje keurig klopt (wat héél fijn blijft om te horen). 

Fysiek was deze week ook wat pittiger. Na de “weeënnacht” had ik 24 uur per dag last van een knalharde buik, deden mijn bilspieren pijn (wat grappig was, want dat is een kwaal die ik ook in de eerste 12 weken van alledrie mijn zwangerschappen heb gehad) en had ik de hele dag door veel pijnlijke steken van onderen. Slapen gaat ook niet meer van harte met zo’n grote baby in je buik. De baby is ’s nachts heel actief en gymt er vrolijk op los terwijl ik eigenlijk in slaap wil vallen. Hoe gezellig en geweldig ik de schopjes ook vind, ook dit wordt nu anders. Het woord “schopjes” dekt niet helemaal meer de lading, want het voelt meer alsof mijn zoon al mijn ribben kneust en ondertussen trampolinespringt op mijn blaas. Kortom: ik loop ’s nachts vaak zo’n tien keer (geen grapje) heen en weer naar de wc voor plasjes van drie druppels en moet af en toe op mijn tanden bijten om niet midden in de nacht heel hard “AUW!” te roepen omdat mijn ingewanden en botten ongevraagd verplaatst worden. 

“HET HOORT ER ALLEMAAL BIJ,” zeggen ze dan. En dat is natuurlijk ook zo. Ik ben een week “over tijd”, maar mijn baby kan nog niet zo goed rekenen en snapt echt niet dat hij inmiddels al 7 dagen te laat is. Het arme kind wacht gewoon tot ‘ie er klaar voor is, en dat is ‘ie blijkbaar nog niet. Ik moet dus “gewoon” geduld hebben. Ik duimduimduim dat dit de allerlaatste update is, want als ik volgende week een 42-weken-update moet schrijven, ben ik er denk ik écht heel erg klaar mee. We gaan het meemaken. I keep you posted! 

 

 

One thought on “ZWANGER | Week 40

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge