ZWANGER | Week 39

IK BEN VEERTIG WEKEN ZWANGER VANDAAG! Daar is ‘ie dan. De uitgerekende datum. Hoe vaak heb ik ‘m in de afgelopen maanden wel niet genoemd? 30 juni 2017. Dé datum. En nu is het gewoon zover. Wauw. Ik vind dit zo’n bijzonder moment. Na twee miskramen en veel twijfels over de kracht van mijn lichaam, blijkt mijn lichaam gewoon in staat om 40 weken lang een kindje te dragen en te laten groeien. Ik vind het dus eigenlijk heel bijzonder dat ik de 40 weken heb mogen halen, hoewel ik niet kan wachten tot ons jongetje er daadwerkelijk is. Hoe week 39 was, lees je hieronder!

Week 39 was de week waarin ik opeens niet zoveel meer gepland had staan. Waar ik vorige week nog van koffieafspraak naar koffieafspraak racete, bleek mijn agenda deze week een stuk leger te zijn. Mijn telefoon was des te voller, want ik werd overladen met whatsappjes van iedereen die wil weten waar POTDORIE DIE BABY TOCH BLIJFT. Ook op Twitter raakte men ongeduldig. Als ik een aantal uur niets had getweet, stroomden de nieuwsgierige tweets binnen. “IS HIJ ER AL?!?!” Nou, nee dus. Of nou ja, in mijn buik wel, maar daar buiten nog niet. Gaap. 

De rest van de week was dus rustig. We hadden nog wel een hele leuke en fijne afspraak met een gastouderbureau waarvan ik blij ben dat die nog net voor de bevalling even door kon gaan, zodat we dat alvast “gehad hebben”. Ook hadden we weer een goede controle bij de verloskundige waar alles gewoon helemaal goed bleek te zijn. We hebben het vluchtig even gehad over “wat we gaan doen” als de baby er over een week (met 41 weken) nog steeds niet is, maar omdat Roelof en ik ons eigenlijk allebei nog heel ontspannen voelen, hebben we nog geen definitieve afspraak gemaakt met de verloskundige over wat we dan gaan doen. Want wie weet komt de baby vanavond wel. Of misschien morgen. Of overmorgen.

En hoe gaat het met mij? Tja, goed. Saai hè? Het vele wandelen met Jake en Lewis werpt nog steeds zijn vruchten af, hoewel ik afgelopen week wel wat last van m’n bekken kreeg. Dinsdagavond zei ik tegen Roelof dat ik het wel raar vond, dat ik daar opeens zo’n last van had, tot ik op m’n activity tracker keek, die zei dat ik meer dan 2,5 uur had gewandeld op die dag. Da’s misschien ook een beetje overdreven als je bijna 40 weken zwanger bent. 2,5 uur wandelen doe ik in niet-zwangere staat ook bijna nooit en dus is het niet heel vreemd dat mijn lichaam begint te protesteren als ik dat nu opeens wel doe, terwijl ik niet alleen mezelf, maar ook een tweede mens met me meezeul. En dus beperk ik mijn wandelingetjes met Jake en Lewis nu tot één per dag (Roelof heeft de avondshift 🙂 ). 

Wat wel grappig is om te merken, is dat ik me een beetje terug begin te trekken. Mijn hoofd staat op standje bevalling en ik ben veel bezig met de grote klus die ik moet gaan klaren. Ik ben niet meer “bang” voor de pijn, zoals ik dat eerder was, maar het idee dat ik een mens op de wereld moet gaan zetten en dat ik ergens binnen nu en twee weken the day from hell ga beleven, vind ik best wel spannend en zorgt ervoor dat ik me steeds meer voorbereid op wat komen gaat. Ik voel me relaxed verder, hoor, maar voel ook aan mijn lijf dat het goed is om nu écht rustig aan te gaan doen en weinig drukke dagen meer te hebben, zodat ik mezelf de tijd gun om me klaar te maken voor de bevalling, zowel fysiek als mentaal.

Ik ben er aan toe om mijn kindje te ontmoeten. Na al die maanden van onzekerheid over de bevalling is het gewoon mooi om te merken hoe je lichaam je fysiek en mentaal naar de bevalling toe loodst en hoe je daar steeds meer “klaar” voor bent. Want even eerlijk: bevallen mag misschien the hell itself zijn, maar de prijs die ik ervoor krijg is het me volledig waard. Nog even en dan houd ik mijn eigen, kleine baby in mijn armen. Ik kan niet wachten… 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge