Zo effe lekker op ’t laatst de plannen omgooien.

Het viel me aan het begin van de zwangerschap al op, maar het wordt alleen maar erger: mensen die me veel sterkte wensen met de bevalling. Zeker nu ik hoogzwanger ben, sluiten mensen hun gesprek met mij standaard af met “… en sterkte met de bevalling, hè!”. Ik weet heus wel dat bevallen geen pretje is, maar door iedere keer aangekeken te worden alsof ik de hel zelf ga beleven, word ik niet heel veel relaxter. Want even: hel of niet, die baby moet er uit en de bevalling gaat zich aandienen, of ik dat nou leuk vind of niet.



Een paar weken geleden had ik even een mini-rolberoerte toen er bij de verloskundige gesproken werd over de bevalling. Ik heb mijn afspraken bij de verloskundige niet alleen, maar doe mee aan “Centering Pregnancy”, waarbij je individuele controles hebt (uiteraard) en je daarna met een groep vrouwen die ongeveer net zo ver zwanger zijn als jijzelf anderhalf uur specifieke thema’s/vragen/dingen gaat bespreken. Het onderwerp “de bevalling” zat er natuurlijk aan te komen en hoewel ik er vanaf het begin al niet echt naar uitgekeken heb om te bevallen, was ik er niet heel veel mee bezig. Dat gevoel was na een middagje “gezellig kletsen over de bevalling” volledig verdwenen. Half hyperventilerend kwam ik thuis, paniekerig roepend tegen Roelof dat de baby echt een andere oplossing moest gaan vinden voor zijn ter-wereld-koming omdat het via de onderkant écht te krap is. Verhalen over zevenenveertig hechtingen, bevallingen die drie dagen duren en vrouwen die volledig uitgeput een kind op de wereld moeten zetten, zorgden ervoor dat ik het allemaal niet meer zo zag zitten. 

Het wordt dus allemaal niet heel erg feestelijk gepresenteerd, zo’n bevalling. Het doet pijn, je scheurt hoogstwaarschijnlijk tot aan je navel uit en de kans dat ze je, als je denkt dat alles voorbij is, weer aan elkaar moeten knopen, is heel erg aanwezig. En toch begin ik er steeds meer “klaar voor te zijn”. Dat heeft ten eerste te maken met de omvang van de baby die op dit moment in mijn buik zit. Ik zit inmiddels niet meer lekker, slaap minder lekker, mijn hekel aan bh’s is nog groter geworden en mijn ribbenkast deel ik noodgedwongen met de voeten van mijn zoon. Het comfortabele is er wel een beetje af en ik begin te voelen dat het tijd wordt dat dit mini-mens mijn lijf gaat verlaten. 

Maar dat is niet de enige reden dat ik steeds meer rust krijg over de bevalling. Ik heb besloten om tóch te proberen om thuis te gaan bevallen in plaats van in het ziekenhuis. Waar de meeste vrouwen juist rust krijgen van het idee dat ze in het ziekenhuis gaan bevallen, daar waar alle pijnstillers en dokters van de wereld zijn, kreeg ik opeens helemaal geen rust van dat idee. Ik heb wekenlang geroepen dat ik in het ziekenhuis wilde bevallen, maar merkte dat ik dat eigenlijk vooral wilde omdat ik me onzeker voelde over mijn eigen “capaciteiten” om dit kind op de wereld te zetten. Zo van: “Laat mij maar in het ziekenhuis bevallen, want als ik het zelf niet kan, kan de dokter me helpen.” En met die instelling wil ik m’n bevalling niet instappen, want dan heb ik er bij voorbaat al geen vertrouwen in. Ik wil mijn bevalling instappen met het vertrouwen dat ik het kan – dat ik een mens op de wereld kan zetten op eigen kracht. En dus heb ik nu het plan om, tegen alle verwachtingen in, thuis te gaan bevallen. Gewoon omdat ik met dat plan in mijn achterhoofd meer uitga van mijn eigen power. Gek genoeg geeft dat me veel meer vertrouwen in het hele gebeuren dan ik van tevoren had gedacht. Mocht ik trouwens toch naar het ziekenhuis moeten/willen en mocht ik tóch gebruik maken van pijnbestrijding, dan vind ik dat geen probleem hoor (ik heb daar principieel verder helemaal niks op tegen), maar het heeft in mijn geval alles te maken met mijn zelfvertrouwen. En dus is dat het plan. 

Ik ben benieuwd hoe anderen hier tegenaan kijken, zeker als het voor jou ook je eerste bevalling is. Ben je nerveus of zie je wel hoe het gaat lopen? En wat zijn jouw plannen rondom de bevalling? 

4 thoughts on “Zo effe lekker op ’t laatst de plannen omgooien.

  1. Mooie post en zo waar. Mensen vinden het schijnbaar leuk om je bang te maken voor de bevalling. Maar, wees gerust: mijn bevalling was prachtig, ik vond het goed te doen en kijk er heel positief op terug. Zo kan het dus ook!
    En als jij je op dit moment het prettigst voelt bij een thuisbevalling dan is dat toch prima? You can do it!

  2. Ik heb alles toen over me heen laten komen, want ik dacht: eruit moet die baby toch en die blijft er niet tot ‘ie 18 wordt zitten. Ik heb ter voorbereiding wel naar filmpjes op YouTube gekeken, maar dat is vaak een grote krijsende bende bij elkaar dat dat ook niet echt werkt. Ik wist daardoor alleen hoe ik het en wat ik niet wilde. Beetje blogs met bevallingsverhalen lezen, vond ik wel handig. Maar ook dan weet je alleen maar hoe het kan gaan naar hoe het bij en voor een ander was.
    Ik wilde ook in het ziekenhuis bevallen, omdat ik dacht dat dat moest en hoorde. Tot ik ontdekte dat mijn verzekering dat niet zou dekken als het geen medische noodzakelijk had en toen besloot ik het thuis te proberen. Zou het niet lukken, kon ik er altijd nog naartoe en was het wel medisch noodzakelijk 😉
    Je moet je gewoon niet gek laten maken en bemoeials even laten zitten. Je hebt er altijd mensen tussen zitten die op ellende uit zijn en hun ellende met je willen delen. Maar daar heb je helemaal niks aan. X
    Olga // Daar Was Eens onlangs geplaatst…Gelezen #01My Profile

  3. Ik heb altijd geroepen dat ik thuis wilde bevallen en dat was mijn plan dus ook toen dat punt naderde. In het begin van de zwangerschap heb ik wel even gedacht dat ik toch naar het ziekenhuis wilde, maar dat was een stukje angst voor het onbekende. Toen ik uiteindelijk wat langer zwanger was en dat eigenlijk allemaal heel soepel verliep, was het vertrouwen in mezelf en mijn lichaam er weer en koos ik dus voor een thuis bevalling. En was het toch nodig, dan is het ziekenhuis niet heel ver weg. En ik weet niet of je mijn bevallingsverhaal heb gelezen, maar uiteindelijk is mijn thuisbevalling dus overgegaan in een ziekenhuis bevalling. Niet omdat ik het niet kon, maar omdat ik een eigenwijs meisje in mijn buik had die met dr neus de verkeerde kant op lag en ook niet meer wilde draaien.

  4. Ja, ik volg je blog al een tijdje en vind deze post tof om te lezen! Ik zal je niet vermoeien met mijn 2 totaal verschillende bevallingen, maar 1 ding is wel duidelijk: we can do this! Je lichaam is er voor gemaakt en belangrijk is dat je je hoofd koel houdt. Heb vertrouwen dat je dit wel kan, one way or the other. Geen antwoorden op je vragen, maar bemoediging en onderstreping (isthataword?) voor bovenstaande post.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge