Wanhoop niet

In principe ben ik een goede slaper. Behalve als ik ergens mee zit. Dan ga ik piekeren en ben ik opeens een slechte slaper die úrenlang wakker kan liggen. De afgelopen maanden heb ik heel wat slechte nachten gehad; nachten zelfs waarbij ik pas om half zes ’s ochtends in slaap viel (met stoom uit m’n oren, want wat is dát frustrerend!). De afgelopen tijd ging het eigelijk best goed. Wat hielp is dat ik een luisterboekenapp downloadde (de app StoryTel, dit is overigens geen gesponsord verhaal) en gewoon een luisterboek ging luisteren als ik niet kon slapen. Dat hielp me om mijn gedachten ergens anders op te focussen en zo wat beter te kunnen ontspannen. Maar wat ook hielp is dat ik me voor het eerst in zes maanden weer een beetje ontspannen voelde, doordat we lekker even op vakantie waren. Dat heeft direct invloed op hoe ik slaap: als een blok. Maar ja, hoe kon het ook anders… ik lag deze week van woensdag op donderdagnacht tot half 3 wakker, want we hadden op donderdag, gisteren dus, een afspraak bij de gynaecoloog. En dat vond ik super spannend!

Het doel van het gesprek was informatie krijgen over de onderzoeken die er mogelijk zijn. Ik heb – zoals ik al wel eens eerder schreef – te horen gekregen dat je na twee miskramen recht hebt op onderzoek naar de oorzaak van de miskramen. In eerste instantie voelde ik daar weinig voor, omdat ik bang was voor pijnlijk inwendig onderzoek, maar toen de verloskundige zei dat onderzoek in eerste instantie begint met bloedafname, besloten Roelof en ik dat het toch de moeite waard was om eens te gaan praten met de gynaecoloog. Ik vroeg de verloskundige naar een verwijzing en zo kwam het. Een afspraak bij dezelfde gynaecoloog die de echo deed toen ik voor de tweede keer zwanger was. 

Misschien vond ik het daarom ook allemaal wel zo spannend. Toen we vandaag naar ’t ziekenhuis reden, trilden mijn handen helemaal. Het terugzien van de gynaecoloog ging samen met zoveel verschillende gevoelens. De laatste keer dat ik deze man zag, vertelde hij mij dat hij me ging aanmelden op de OK voor een operatie. Hij stond niet echt in mijn geheugen gegrift als de “goed-nieuws-man”. Maar toen we gisteren het kamertje binnenliepen, was het eigenlijk snel oké. 

Eigenlijk had hij me een hoop te vertellen waar ik verbaasd over was. Zo is ál het onderzoek dat ze mij nu kunnen aanbieden bloedonderzoek, ook het chromosomenonderzoek waarvan ik zeker dacht te weten dat het inwendig en vervelend zou zijn. Het onderzoek dat ze me nu aanbieden bestaat eigenlijk uit twee soorten onderzoek: allereerst bloedonderzoek over een aantal bloedwaarden die goed moeten zijn bij een zwangerschap en daarna bloedonderzoek waarbij ze meer gaan kijken naar chromosomen. Dit laatste onderzoek moest ook bij Roelof gedaan worden. Het fijne was dat het bloedprikken direct kon gebeuren. Het enige wat we nu nog hoeven te doen is wachten op de uitslag. Van het “gewone” bloedonderzoek krijgen we over twee weken de uitslag, van het chromosomenonderzoek krijgen we over 8-12 weken de uitslag. We mochten direct door naar het lab, waar we konden bloedprikken. Omdat er bij mij meer onderzocht wordt dan bij Roelof, werden er bij mij maar liefst ELF buisjes bloed geprikt. Ik dacht eerst dat het er dertien waren, dus het was eigenlijk nog een meevaller ook. Gelukkig heb ik vaak bloed laten prikken en kan ik er goed tegen. Die arme Roelof daarentegen moest nu ook aan de bak. Eén buisje, maar dat was een hele opgave voor hem. Was maar goed dat hij er geen elf hoefde. 

Het fijne aan het gesprek van gisteren was het optimisme van de gynaecoloog. Hij zei dat hij nog steeds denkt dat we twee keer pech hebben gehad en dat er geen reden is tot zorg – al is het niet “normaal” dat ik twee miskramen heb gehad. Er is in ieder geval niet direct iets wat wijst op een duidelijke oorzaak. Roelof en ik hebben beide geen gekke, erfelijke aandoeningen in de familie die in verband worden gebracht met miskramen, we zijn allebei gezond, we roken niet en we zijn jong. Na het vorige telefoontje met een andere gynaecoloog, die me vertelde dat je slechts vier procent kans hebt om op mijn leeftijd twee miskramen te krijgen, was ik behoorlijk teneergeslagen. Vier procent is zo weinig, dat kan geen toeval zijn. Gelukkig zette de gynaecoloog van gisteren hier een ander percentage tegenover. Hij pakte er een aantal tabellen bij om me gerust te stellen. Tabellen die zijn gebaseerd op feiten, niet op schattingen. Volgens de gynaecoloog (en dus volgens de tabel) heb ik bij een volgende zwangerschap nog steeds 89% kans dat de zwangerschap goed zal verlopen. En ook als ik een derde miskraam zou krijgen, is de kans gewoon daarna nog steeds 86% dat het daarna goed gaat. Als je op deze manier naar de percentages kijkt, is alles in mijn voordeel en moet het een keer lukken. De gynaecoloog sloot af met de woorden: “Wanhoop niet. Als ik mijn geld zou moeten inzetten op de afloop van dit verhaal, zou ik het ábsoluut inzetten op een goede, gezonde zwangerschap. Wanhoop niet.” 

Ik weet dat de gynaecoloog geen toekomst kan voorspellen, hoor (als iemand een gynaecoloog kent die dat wél kan, hoor ik het trouwens graag). Maar wanhopen gaan we gewoon niet doen. Ik doe het soms wel, want ik ben gewoon als de dood dat het ons nooit gaat lukken om een gezonde zwangerschap mee te maken. Maar we hebben bloed laten prikken, we gaan wachten op de uitslag en we blijven optimistisch. We hebben hoop dat het een keertje goed gaat komen – gewoon omdat we dat willen hopen. Ik moet die stomme vier procent vergeten, want ik heb – als ik weer een keer zwanger raak – gewoon 89% kans dat dat wél goed gaat. En noem me naïef, maar daar houd ik me gewoon maar even lekker aan vast. Want 89% is hartstikke veel.

 

3 comments

  1. Gelukkig is het onderzoek inderdaad alleen maar bloed afnemen. Poeh die 11 buisjes kan ik mij ook nog als de dag van gisteren herinneren. Bij mij was het ‘gewoon’ pech de 2 miskramen want uit het onderzoek kwam niets naar voren. En 89% is onwijs veel! Hopen moet je zeker blijven doen! Succes met wachten op de uitslag.
    Anita onlangs geplaatst…Hoe mindful is Els van Nobody ELSeMy Profile

  2. 89% is inderdaad hartstikke veel. Ik hoop dat het jullie snel gegund is <3
    Zina onlangs geplaatst…Nacht van de Vluchteling 2016My Profile

  3. Ik kom net na lange tijd weer op je blog terecht en.. Wat heftig allemaal joh! Zelfs het lezen van de verhalen is al verdrietig, laat staan dat jullie dit allemaal meemaken..
    Succes met alles! <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge