Wakker liggen

Wakker liggen. Hoe vaak heb ik dat het afgelopen jaar niet gedaan. Urenlang lag ik wakker, soms zelfs tot het weer ochtend weg en de vogels begonnen te fluiten. Waar de rest van de wereld langzaam wakker werd, lag ik ’s ochtends vroeg soms nog steeds te wachten tot ik eindelijk eens in slaap zou vallen. Nachtenlang heb ik liggen piekeren over de miskramen. Het spookte door m’n hoofd dat ik bang was dat het nog eens zou gebeuren en dat ik het zo moeilijk vond dat mensen om me heen moeiteloos zwanger leken te raken van gezonde kindjes. Al die baby’s… ik werd er gek van en het maakte me zo bang. De nachten duurden heel lang in die tijd. Ik ben maar begonnen aan luisterboeken die ik vaak binnen een paar nachten afgeluisterd had omdat ik zó lang wakker lag. Ik was echt doodmoe.

Vannacht lag ik ook wakker. Het was echt een vreemd gevoel, want eigenlijk heb ik sinds het begin van mijn huidige zwangerschap niet meer zo lang wakker gelegen. Het was echt lang geleden dat ik het langzaam steeds later en later zag worden en dat ik Roelof al urenlang naast me zag slapen. In tegenstelling tot ál die wakkere nachten die ik eerder heb gehad waarin ik lag te piekeren, lag ik nu heel ontspannen wakker te zijn. Ik was niet de enige die wakker was. Met mijn handen op mijn buik voelde ik hoe het jongetje dat in mij groeit schopte en trappelde. Kleine schopjes die ik nu ook steeds beter van buitenaf ga voelen als ik er echt rustig voor ga liggen. En zo was wakker liggen eigenlijk helemaal niet zo erg.

Er is zoveel veranderd in de afgelopen tijd. De miskramen zijn aan de ene kant nog steeds zo aanwezig, omdat het me in mijn huidige zwangerschap nog steeds zo onzeker en bang kan maken, maar aan de andere kant is het iets uit een andere wereld. Een wereld waarin het moeder worden niet voor mij was weggelegd, terwijl ik het zó graag wilde. Mijn wereld is enorm veranderd sinds dit kindje in mijn buik zit. Ik voel hoop en ik mag genieten van het leven in mijn lijf. Nog steeds kan ik het soms niet verkroppen dat het zwanger worden bij anderen zo makkelijk lijkt te gaan, zonder tegenvallers of hobbels. Natuurlijk gun ik niemand een miskraam en gun ik niemand problemen bij het krijgen van kinderen – dat dat maar even duidelijk is -, maar de vanzelfsprekendheid waarmee de wereld om je heen kinderen “neemt”, die doet nog steeds wel eens zeer. Want je neemt geen kind, je krijgt een kind. En hoewel ik het nu wel krijg, kreeg ik het ook twee keer niet.

Soms vraag ik me af hoe het geweest zou zijn als Loek en Beer wel geboren zouden zijn. Ze hadden nooit samen kunnen bestaan, want daarvoor zaten de zwangerschappen te dicht op elkaar, maar soms vraag ik me af of hoe Loek er uit had gezien op de echo en of Loek net zo geschopt had. Soms stel ik me voor hoe het geweest zou zijn om zwanger te zijn van Beer. En toch… het jongetje dat nu in mijn buik zit, had er nooit gezeten als de zwangerschap van Loek of Beer wel had doorgezet en goed was gegaan. Want dan was ik nooit zo snel weer zwanger geraakt. Een wereld waarin Loek, Beer en het kindje dat nu in mijn buik zit met z’n drieën bij ons waren geweest, die had er nooit kunnen zijn. Zoals iemand wel eens zei: het is alsof je route B hebt genomen en je je afvraagt hoe het geweest zou zijn als je route A had gekozen. Maar route A had ik helemaal niet kunnen kiezen, want er wás geen route A. Ik had niets kunnen doen om Loek en Beer wél te laten leven. Het was wat het was: een kort leven, voor mij enorm waardevol, maar nooit met de potentie om uit te groeien tot iets groters. Natuurlijk vraag ik me vaak af “hoe het geweest was…”, maar ik merk dat de gedachte nu steeds vaker samen mag bestaan met “hoe zal het straks zijn als ons kindje er is…”.

Wakker liggen was nog nooit zo fijn, want ik lag er niet alleen. Roelof lag naast me en mijn kindje lag samen met mij wakker. Wat ik precies probeer te zeggen met dit artikel, weet ik zelf niet eens zo goed. Maar wat ben ik dankbaar dat het goed gaat en wat ben ik dankbaar dat ik Loek en Beer niet vergeten ben. Het mag er samen zijn: het verlies van twee kindjes en het geluk om een ander kindje. Ik zal nooit zeggen dat ik “blij ben dat ik miskramen heb gehad”, maar ik weet wel dat mijn miskramen ervoor zorgen dat ik de zwangerschap van dit kindje extra speciaal vind. Want zo vanzelfsprekend is het dus allemaal niet. Waar een nacht wakker liggen al niet goed voor is… 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge