Vier procent

Het gaat redelijk goed met ons. Het is gek om dat te zeggen, want we merken dat dat niet echt in het verwachtingspatroon van de meeste mensen ligt. Als we mensen tegenkomen die we sinds de miskramen niet meer gezien hebben, zijn zij vaak heel voorzichtig, aftastend wat ze wel en niet kunnen zeggen. Ik geef toe – ik weet zelf soms ook niet helemaal wat mensen wel en niet kunnen zeggen en er zitten absoluut opmerkingen bij die in het verkeerde keelgat schieten, maar over het algemeen kunnen we veel hebben. We praten over de miskramen, we delen eerlijk hoe we ons voelen, maar we voelen ons dus eigenlijk redelijk rustig en goed. 

Wat scheelt is dat de klap bij de tweede miskraam minder hard kwam. Ik voelde ‘m aankomen en na een eerste miskraam ben je sowieso niet meer onbevangen zwanger en houd je rekening met een teleurstelling. Niet dat het minder pijn doet, hoor, maar het ongeloof is minder groot en de klap is minder hard. Dat maakt ook dat we sneller weer “verder kunnen” (wat dat dan ook mag betekenen). Roelof en ik voelen ons redelijk positief. We zijn afgelopen week een weekje naar Texel geweest en we hebben daar écht kunnen ontspannen. We hebben dagelijks op een terrasje gezeten, verrassend veel wijn gedronken (dat kan nu tenslotte weer), we hebben veel langs het strand gewandeld, gespeeld met Jake, spelletjes gedaan, boeken gelezen, etc. etc. Heerlijk. 

En toen belde de gynaecoloog, terwijl we op Texel zaten. Hij wilde nog even vertellen hoe de operatie was gegaan en of ze na de operatie nog gekke dingen hadden ontdekt. Hij vertelde dat ze niets geks hadden gevonden in het weefsel dat ze bij mij hebben weggehaald tijdens de operatie. Het kindje zag er – los van het feit dat het dood was – normaal uit voor de termijn waarin het gestopt was met groeien, had geen afwijkingen voor zover ze konden zien en eigenlijk was de boodschap dus dat er niets geks te vinden was. Theoretisch gezien zou een volgende zwangerschap dus gewoon goed moeten gaan. 

Maar ja, lekker is dat, theoretisch. Want de gynaecoloog voegde ook nog even toe dat de kans dat je op mijn leeftijd twee miskramen krijgt, slechts 4% is en dat ik daarmee dus wel in een uitzonderingsgroepje val. En toen ik de telefoon ophing werd ik daar zó verdrietig van. 4%!!! Dat is niks. Als je mij had verteld dat de kans op twee miskramen 4% is op je 24ste, had ik mezelf veilig gewaand. Hoe groot is de kans dat jij deel bent van die 4%? Nou, niet zo groot, maar het kan dus wel. En bah, ik wil daar geen onderdeel van zijn. Ik wil niet die vrouw zijn die geen gezonde kinderen kan krijgen. Ik wil geen deel uitmaken van die 4% pechvogels. Maar of ik het nu leuk vind of niet, ik maak wel deel uit van die groep. Ik ben 4%. En dat zijn de momenten waarop ik me heel verdrietig voel. 

Roelof en ik hebben toch besloten om toch een klein stapje richting onderzoek te gaan doen. Eerst waren we van plan om het onderzoek nog even te laten voor wat het was, omdat we ons nog niet “wanhopig genoeg” voelden én omdat ons verteld werd dat er maar in 15% van de gevallen iets uit het onderzoek komt. De kans dat je na het onderzoek met lege handen weer naar huis gaat is vrij groot en dan doe je dus al die moeite voor niets. Wij gingen er daarnaast ook vanuit dat onderzoek zou inhouden dat er bij mij vervelend inwendig onderzoek gedaan zou moeten worden en ik wist niet of ik daar wel aan toe was na twee miskramen. Al die ellende terwijl we ook gewoon twee keer pech gehad kunnen hebben…? Maar uiteindelijk bleek na een paar telefoontjes dat het onderzoek simpelweg start met een bloedonderzoek bij de vrouw. Ze gaan onder andere kijken naar het B12 gehalte van de vrouw, omdat een B12-tekort blijkbaar miskramen kan veroorzaken. Niet gek om dat dan bij mij te laten checken, want ik heb lange tijd een B12-tekort gehad. Ook kijken ze bij het bloedprikken naar de stolling van mijn bloed. Ook niet gek, want als ik bloed moet laten prikken blijft het wondje waar de naald in gaat bij mij altijd heel lang bloeden. Er is regelmatig in het ziekenhuis gevraagd of ik wel eens naar de stolling van mijn bloed heb laten kijken, omdat ik zo lang nabloed en omdat ik zo snel blauwe plekken krijg. Ik heb eigenlijk nooit nagedacht over het laten onderzoeken van mijn bloedstolling, omdat ik daar geen goeie reden voor had. Maar die heb ik nu dus wel. Misschien is dat wel de reden van de miskramen. En misschien ook niet, maar dan weten we in ieder geval dat we deze dingen kunnen uitsluiten. En na het bloedonderzoek kunnen we zelf bedenken of we verder willen met de onderzoeken, of dat we dat laten rusten. 

Kortom: het miskramenhoofdstuk is nog niet afgesloten. Maar ondertussen houden we hoop, doen we leuke dingen en genieten we van elkaar. Het gaat wel goed met ons.  

3 thoughts on “Vier procent

  1. Een hele geruststelling om te lezen dat het oké gaat met jullie <3. Succes met de onderzoeken, het is sowieso niet verkeerd om te weten dat deze dingen in orde zijn, right :).

  2. Je bent ook gewoon bijzonder! <3 Nee, ik kan me echt voorstellen hoe het voelt om deel uit te maken van de 4% pechvogels.. Ik ben wel heel blij om te lezen dat het 1. Beter gaat met jullie, dat jullie je goed voelen na alles, 2. Dat er niks geks is gevonden in het weefsel en dat jullie kleintje ook normaal was. Dat geeft ook hoop voor 'de toekomst'. Ik hoop echt dat jullie snel het geluk mogen ervaren van een goede zwangerschap en uiteindelijk een lief, klein en gezond kindje. Veel liefs <3
    Stella onlangs geplaatst…Glimlachmomentjes #61My Profile

  3. Ik vind het dus heel moeilijk om met mooie en goede woorden op de proppen te komen als ik een stuk als dit lees. Ik wil je daarom ‘gewoon’ alleen heel veel sterkte en liefs toewensen. X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge