Schuldgevoel

Het krijgen van een miskraam en vooral de tijd nadat je een miskraam hebt gehad, is iets heel geks. Bij mij heeft het echt maanden geduurd voordat ik een beetje kon accepteren dat dit mij overkomt. Ik wilde niet geloven dat ik die grote pechvogel was – het is veel makkelijker om medelijden met een ander te hebben. Accepteren dat dit nu eenmaal deel van mijn leven is, is misschien nog niet eens mijn grootste struggle. Ik worstel ontzettend met een schuldgevoel en dat herkennen andere vrouwen die miskramen hebben gehad misschien wel heel erg. Omdat ik weinig vrouwen hierover hoor, wil ik er toch eens wat aandacht aan besteden. Aan al die dingen waar je je schuldig over kunt voelen als je een miskraam hebt gehad – hoe suf dan ook. 

Waar ik mij schuldig over voel (komt ‘ie hoor):

  • Begin januari van dit jaar gingen Roelof en ik een weekendje weg met SRPRS.ME (super leuk trouwens – je gaat op reis, maar je weet niet waarheen). Ik was toen al gestopt met de pil en was, de dag voor we weggingen, een paar dagen over tijd. Mijn cyclus is altijd behoorlijk regelmatig, dus ik besloot tóch een zwangerschapstest te doen, maar die was negatief. “Oké,” dacht ik, “dan kan ik gewoon een wijntje drinken als we op vakantie zijn.” En dat heb ik gedaan. We gingen naar Polen en Roelof en ik dronken wijn. Véél wijn. En toen ik thuiskwam, bleek ik toch zwanger. Ik heb wekenlang wakker gelegen met het idee dat ik door al die wijntjes een miskraam had gehad en dat het mijn eigen schuld was. 
  • Iets vergelijkbaars: omdat ik bij de eerste zwangerschap vrij laat positief testte (pas bij zes weken), dacht ik de eerste weken dat ik niet zwanger was. Ik werd dan wel niet ongesteld, maar ik had negatief getest en dacht dat mijn cyclus in de war was door het stoppen met de pil. En dus liet ik een neuspiercing zetten. Iets wat niet echt aangeraden wordt als je zwanger bent, i.v.m. infectiegevoeligheid. Een week later bleek ik zwanger. Ik haalde me allerlei idiote dingen in mijn hoofd. Dat mijn piercing voor een miskraam had gezorgd, dat ik een infectie in mijn baarmoeder had gekregen door de piercing (dat ik dit ooit gedacht heb snap ik ook niet, hoor). Ik voelde me echt gruwelijk schuldig. 
  • Ik ben twee jaar lang vegetariër geweest, maar na twee jaar bleek mijn ijzerwaarde gevaarlijk laag te zijn. Zo laag, dat ik verschrikkelijk veel klachten had. Mijn haar trok ik met bosjes uit mijn hoofd, ik viel om de haverklap flauw, ik had een constante tinteling in mijn hoofd en ik had enorme concentratieproblemen (hoewel ik dat niet echt kan wijten aan mijn ijzertekort, want ik kan me nooit goed concentreren). Op advies van de dokter kreeg ik ‘speedshots’ ijzer: prikken in mijn bilspier (AUW) om vitamine B12 direct in mijn systeem te pompen. Ik slik nog steeds vitamine B12 bij, omdat het een wankel iets is in mijn gezondheid. En wat blijkt? Miskramen en vitamine B12 worden met elkaar in verband gebracht. Hoewel mijn vitamine B12 waarde nu prima is (te hoog zelfs), voel ik me nog steeds super shit over het feit dat ik ooit vegetariër ben geweest. 
  • Omdat ik chronisch astma heb, slik ik dagelijks medicatie. Ik heb heel lang gedacht dat dit mijn miskramen veroorzaakt heeft. 

Inmiddels zijn deze dingen een beetje naar de achtergrond verdwenen. Na een aantal gesprekken met een psycholoog en een gesprek met mijn gynaecoloog kwam ik er ook wel achter dat ik er niets aan had kunnen doen. Hoeveel baby’s worden er niet verwekt in dronken nachten? Hoeveel mensen laten er geen piercings zetten als ze zwanger zijn en baren kerngezonde baby’s? Hoeveel vrouwen slikken er wel geen medicijnen? En mijn B12 waarde is goed, dus dat kan het probleem niet zijn. En toch blijf je erover malen. Het is een beetje het zoeken naar een verklaring, denk ik. Want als je een verklaring hebt, weet je wat je moet veranderen om de situatie beter te maken. 

Voor nu lijkt het nog steeds “vette pech” te zijn dat ik twee keer een miskraam heb gehad. Drie gynaecologen en twee huisartsen hebben dat tegen me gezegd: “Je hebt echt gewoon pech.” Maar het schuldig voelen is iets heel logisch en iets heel hardnekkigs. Het voelt alsof ik geen goed huisje heb kunnen bieden aan mijn kindjes. En alsof ik dat huisje beter had moeten onderhouden. 

Zijn er mensen die dit herkennen? Ik ben benieuwd naar andere verhalen en ervaringen van vrouwen met miskramen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge