Onzeker

In de afgelopen week kreeg ik meerdere keren de vraag of ik ons kindje al voel schoppen. Ik ben inmiddels 18,5 week zwanger en het kindje voelen schoppen kan vanaf deze week heel goed. Hoewel ik wist dat de verloskundige gezegd heeft dat het ook echt nog even op zich kan laten wachten, het “voelen van je kindje”, zat ik vanaf week 18 al helemaal klaar. Elke avond lag ik met mijn handen op mijn buik op bed, te wachten tot ik iets voelde. Maar ik voelde en voel niets. En al die mensen om me heen blijven maar vragen of ik niet al iets heel kleins voel – een plopje misschien? Nee, niet dus. Vorige week had ik wat last van m’n darmen en vroeg ik me even af of dat misschien de baby was, maar het waren echt gewoon mijn darmen.

Waar een ander denkt: “Het komt vanzelf”, denk ik: “Dit gaat helemaal mis.” De verhalen van andere – altijd zeer ervaren – moeders vliegen me om de oren. Want de één voelde het met 12 – ja nee maar echt! – weken al en de ander vond het toch wel erg laat toen haar tweede pas met 17 weken begon met schoppen. Al die verhalen, hoe lief en goedbedoeld ook, maken me zó onzeker. Hoewel ik me bij deze zwangerschap een stuk beter voel sinds ik de 12 weken voorbij ben en hoewel ik écht steeds meer van de zwangerschap kan genieten, heb ik na twee miskramen nog steeds een stemmetje in mijn hoofd dat constant roept dat het mis is; dat ons zoontje opeens stopt met leven. Totaal geen realistische gedachten, maar ik heb ze wel. En als iedereen dan vraagt of ik al iets voel, terwijl ik nog niets voel, voel ik me méga onzeker.

En dus kreeg ik weer een extra echo. Want dat is je “voordeel” als je twee miskramen hebt gehad. Dit keer geen echo bij mijn eigen verloskundige, maar bij een lieve kennis die zelf verloskundige is en had aangegeven dat ik haar ALTIJD een berichtje mag sturen als ik plots behoefte heb aan een extra echo. Want ja, daar heb ik dus soms opeens een enorme behoefte aan. Ik had tot nu toe nog geen gebruik gemaakt van haar aanbod, want ik wil ook geen aansteller zijn, maar van het weekend werd ik zo onzeker dat Roelof opperde dat ik haar toch maar eens een berichtje moest sturen.

Dat deed ik – brave vrouw als ik ben – en ik mocht maandag al langskomen. Ik werd – natuurlijk – direct weer gerustgesteld met een prachtig kloppend hartje en de opmerking dat het jongetje in mijn buik héél beweeglijk is. Ik voel ‘m nog niet, omdat mijn placenta als een soort stootkussen aan de voorkant van mijn buik ligt. Dit had mijn eigen verloskundige ook al een keer tegen me gezegd, maar het was fijn om die bevestiging nog een keer te krijgen. Ik kreeg, om te vieren dat ons zoontje gewoon leeft en beweegt (want je moet alles vieren) echt een hele stapel echofoto’s mee. Normaal gesproken krijg je na een echo, als je geluk hebt, één of twee fotootjes mee. Ik kreeg er nu echt héél veel. Super leuk.

Het is dus totaal niet vreemd dat ik nog niets voel. Sterker nog: het vereist een sterke baby om door zo’n placenta heen te schoppen en ons kindje is “nog maar” 18 weken. Ik lag daar te kijken naar dat kleine, trappelende wezentje op het scherm en dacht: ik moet het ook gewoon de tijd geven. Hij leeft, hij is gezond, hij groeit en hij schopt zelfs al. Ik voel het alleen nog niet, maar dat komt vanzelf. 

6 thoughts on “Onzeker

  1. Het is zo raar hoe je verlangt naar dat schoppen en over een paar maanden wordt je van binnen afgebroken en verlang je naar rust. Om na de bevalling weer weemoedig terug te denken aan dat gezellige geschop. Het komt echt, maar snap dat je graag die regelmatige bevestiging wil gaan voelen.
    iooon onlangs geplaatst…Even terugblikken op die goede voornemensMy Profile

  2. Mijn eerste kindje voelde ik ook vrij vroeg (16) weken, dus ik verwachtte deze tweede ook vrij vroeg te voelen. Maar dit keer heb ik ook een voorliggende placenta, en dus duurde het langer dan verwacht. En dat is zeker jammer, vooral omdat het zo’n fijne bevestiging is voor jezelf dat er écht een baby in je buik zit. Maar het komt inderdaad vanzelf. En ik ken zelfs een voorbeeld van een vrouw die haar hele zwangerschap lang niets voelde, maar achteraf bleek dat ze het gewoon niet herkende :’) En een kennis van me kwam er pas na 8,5 maand achter dat ze zwanger was, dus iedereen ervaart het zo anders.

  3. Ikzelf was één van die lucky mensen die al vrij snel iets voelde. Maar ik heb ook een moeder op mijn werk gesproken die haar kindje nooit gevoeld heeft in de buik. Echt gewoon helemaal niet. Ook door de placenta schijnbaar.

  4. Het lijkt me verschrikkelijk om zo in onzekerheid te zitten. Maar gelukkig is het allemaal goed met je kindje. Ik wens je een voorspoedige zwangerschap toe.
    Paul onlangs geplaatst…365My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge