Niks mis

Afgelopen woensdag had ik een belafspraak staan met de gynaecoloog uit het ziekenhuis. Ik zou de uitslag krijgen van het eerste onderzoek naar mogelijke oorzaken voor de twee miskramen die we hebben gehad. Roelof werkt tegenwoordig buiten de deur (= zeer ongezellig), dus ik zat de hele ochtend in mijn eentje te zenuwen voor het telefoontje, maar uiteindelijk viel het allemaal heel erg mee en duurde het telefoontje nog geen twee minuten.

De boodschap was duidelijk: uit het eerste onderzoek is niks gekomen. Het eerste onderzoek ging puur over mij. Bloedafwijkingen, schildklierwaarden en nog veel meer. En het was allemaal goed. Er viel echt een last van mijn schouders af. Hoewel ik me niet heel bewust druk had gemaakt over de uitslag van het onderzoek en het redelijk kon loslaten, voelde ik toch de enorme opluchting toen de gynaecoloog letterlijk zei: “We kunnen tot nu toe gewoon stellen dat er niets mis met jou is.” En mijn god, wat ben ik daar bang voor (geweest) – dat er iets mis met mij is. 

Want hoe gaat het nou eigenlijk verder?
Een vraag die ik ongelooflijk veel krijg. En ik vind ‘m nog steeds lastig om te beantwoorden. Er zitten eigenlijk twee kanten aan ‘hoe het met me gaat’. Aan de ene kant gaat het goed. Ik vind het een geruststellend idee om te ontdekken dat ik positiever ben ingesteld dan ik dacht, want ik kan gewoon genieten van dingen. Ik kan me verheugen op de komst van onze witte herder pup Lewis (als deze blog online komt, is het de dag dat we hem gaan ophalen woeee!), ik kan lachen met Roelof en ik voel me een groot deel van de dag gewoon blij. Oprecht blij en positief. Ik zie de toekomst niet als een grote donderwolk. Ik focus me op de zon, zullen we maar zeggen (eigenlijk een hilarische uitspraak, want ik ben een wintermens en houd helemaal niet van zomer en warme zonnestralen, maar je snapt het idee).

Maar dat betekent niet dat die donderwolk er nooit is. Hoewel ik me positief voel, zijn er echt dagen en momenten dat ik me heel erg rot voel. En angst is dan het overheersende gevoel dat ik heb. Angst dat iedereen om ons heen kindjes krijgt, dat ik als een soort van “kinderloze mislukkeling” moet leven in een wereld vol baby’s van andere mensen. Ik ben bang voor alle kraamvisite momenten die ik in de toekomst moet overleven, ik ben als de dood voor alle momenten waarop mensen in onze omgeving ons gaan vertellen dat ze zwanger zijn. Ik zie zó op tegen bepaalde dingen. Maar dat is nog niet eens de grootste angst. Kijk – bepaalde situaties kan (en mag) ik vermijden. Dat ik bijvoorbeeld nu niet naar een babyshower ga, is heel normaal. Dat vind ik nu te confronterend en dat soort situaties ga ik uit de weg. Situaties kan je vermijden, maar je eigen toekomst niet. En daar ben ik soms zo bang voor. Dat ik nooit een kind op de wereld zal kunnen zetten, dat ik nooit zwanger zal zijn, dat ik nooit zal ervaren hoe het is om een baby in je buik te voelen. Daar ben ik echt bang voor. 

Iets anders waar ik bang voor ben, is bloedverlies. Normaal heb ik altijd vrij heftige menstruaties, maar sinds de miskramen zijn mijn menstruaties niet altijd hetzelfde. Je kunt het vergelijken met een vrouw die bevallen is en weer een nieuwe menstruatiecyclus moet krijgen. Ik ben gewend dat mijn menstruaties vanaf de eerste dag zwaar zijn en daar stel ik me nog steeds op in. Dus toen ik afgelopen maand de eerste twee dagen van mijn menstruatie heel minimaal bloedverlies had, dacht ik direct dat ik weer een miskraam ging krijgen. De tweede miskraam begon namelijk precies zo – met héél licht bloedverlies op de dag dat ik ongesteld had moeten worden. Ik dacht toen dat dat lichte bloedverlies mijn menstruatie was, maar toen het bloeden aan bleef houden en ik een positieve test in mijn handen had, bleek het de start van een nieuwe miskraam te zijn. Toen ik dit keer een trage start had met mijn menstruatie, dacht ik direct het ergste. Ik dacht meteen zeker te weten dat ik weer een miskraam ging krijgen, terwijl mijn menstruatie gewoon een beetje anders is dan ik gewend ben. Ik ben het vertrouwen in een goede, gezonde zwangerschap, maar ook in mijn lichaam, gewoon echt een beetje kwijt. 

Maar ja.
Hoe zeggen ze dat ook alweer? Gebeurtenissen uit het verleden geven geen garanties voor de toekomst? Dat geldt voor positieve, maar ook voor negatieve gebeurtenissen in het verleden. Ik weet niet hoe het gaat lopen in de toekomst en piekeren gaat er niet voor zorgen dat ik dat wél weet. Zorgen maken heeft geen zin. Ik doe het wel, maar het heeft geen zin en dus probeer ik het zo min mogelijk te doen. En ik focus me dus maar op de goede dingen, zoals een goede uitslag van een onderzoek. Er is – voor zover we nu weten – niets mis met mij, en dat vind ik best een feestje waard. 

2 thoughts on “Niks mis

  1. Wat mega mega mega fijn dat er niks mis is! Naast dat het goed nieuws is wat betreft het krijgen van een kindje, is het ook überhaupt geweldig om te weten dat je geen nare afwijkingen of ziektes hebt, toch?! Godzijdank! Ik gun het jou en Roelof zo zo zo ontzettend. Ik hoop dat je het vertrouwen in je lichaam weer een beetje op kunt bouwen de komende tijd, en dat er een gezonde (noem je dat zo?) zwangerschap in het verschiet ligt! <3 En nu even HEEL erg genieten van jullie nieuwe harige baby!

  2. Wat onwijs fijn van de uitslag! Hier was het toen ook een hele opluchting. Ook ik dacht dat het ons niet gegund was totdat ik een positieve test in handen had en het goed bleef gaan. Ik ging voor 3x is scheepsrecht en hoop zo dat het ook jou gaat overkomen.
    Anita onlangs geplaatst…Muziek van mijn levenMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge