Mijn bevallingsverhaal

Mijn bevallingsverhaal. Daar is hij dan! Wat heb ik opgezien tegen de bevalling. Rond week 27 van mijn zwangerschap, toen ik aan het derde trimester begon, ben ik zelfs een paar keer een beetje in paniek geweest, omdat ik zó op zag tegen de bevalling en niet geloofde dat ik zoiets zou kunnen. Maar de natuur werkt mooi, want hoe dichterbij de bevalling kwam, hoe meer rust ik kreeg. Ik kan dit. Mijn lijf kan dit. En wat blijkt? Dat is gewoon waar. Ook als je een lage pijngrens hebt (wat ik écht heb), kan je een kind ter wereld zetten. Ik ben zo trots op mezelf! Komt ‘ie: 

Wat ik jullie niet verteld heb, is dat ik op de nacht van 29 op 30 juni een hele nacht weeën heb gehad. Acht uur lang, van 12 uur ’s nachts tot 8 uur ’s ochtends had ik weeën en Roelof en ik waren ervan overtuigd dat de bevalling begonnen was. Vroeg in de ochtend belden we mijn tante die stand-by stond voor de hondjes, de hondjes werden naar de kennel gebracht en ik besloot om half 8 een warme douche te nemen om zo de weeën wat “lekkerder” op te vangen. Wat ik niet wist, is dat je met een douche makkelijk kunt testen of je last hebt van échte weeën of voorweeën. Als je last hebt van echte weeën, worden de weeën over het algemeen erger als je onder de douche gaat staan. Als je last hebt van voorweeën, nemen deze onder de douche weer af. En je raadt het al. Na 8 uur weeën voelde ik de weeën zo het doucheputje inglijden. Weg weeën, weg beginnende bevalling. ARGH.

Die week was echt een gekke week. Ik had het gevoel dat ik op knappen stond, maar er gebeurde na die weeënnacht helemaal niets meer. Toch voelde ik me anders dan de weken ervoor, want stel je voor dat het weer op gang zou komen… De dagen gingen voorbij en er gebeurde niets, dus op vrijdagmiddag (op dé datum die ik zo graag wilde, 7-7-17) maakte ik een afspraak met de verloskundige. Zij zou om 14.00 uur ’s middags thuis langskomen om me te strippen. Ik was op die dag 41 weken en 1 dag zwanger en vond het wel tijd voor Wolff om geboren te worden. Ik zag best een beetje op tegen het strippen, want ik had er geen hele enthousiaste verhalen over gehoord, maar ik was zo toe aan de bevalling dat het goed was om gestript te worden. Uiteindelijk bleek de verloskundige plots naar een bevalling te moeten en werd het strippen verschoven naar 18.00 uur ’s avonds. Ik baalde, want ik was al zo zenuwachtig en wilde gewoon in actie komen. Roelof en ik besloten om niet thuis te gaan zitten zenuwen tot 18.00 uur die avond, maar zijn lekker in de stad op een terrasje aan het zitten. Tot die tijd was er in mijn buik niets aan de hand. Wolff schopte nog vrolijk en ik voelde niets wat wees op een beginnende bevalling. Toen ’s avonds de verloskundige kwam, bleek dat ik al 2 cm ontsluiting had en dat ze me goed kon strippen. Het strippen zelf was overigens niet heel spannend. Helemaal niet pijnlijk (ook niet heel prettig, maar oké). Ik kon goed ontspannen (hoera voor zwangerschapsyoga!) en het ging goed. Ik verloor wat bloed en de verloskundige zei dat ze verwachtte dat het strippen wel iets op gang zou brengen.

Maar die avond gebeurde er niets. Rond half 12 ’s avonds was ik strontchagrijnig. Ik had er stiekem op gerekend dat het strippen binnen een paar uur zijn werk zou doen, maar bijna 6 uur later was dat niet het geval. En dus maakten Roelof en ik ons maar klaar om naar bed te gaan. En toen opeens, rond half 1 ’s nachts, kreeg ik last van druk. Niet van de voorkant, maar van de achterkant, alsof ik heel nodig moest poepen. De druk kwam en nam ook weer af en binnen een kwartiertje veranderde het in golven van een minuut pijn met vijf minuten daartussen. Weeën. Geen weeën zoals ik ze me had voorgesteld en totaal niet vergelijkbaar met de voorweeën die ik een week eerder had gehad. Geen buikweeën, maar druk van onderen en druk in mijn rug. Ik besloot even te gaan douchen en toen kwam het behoorlijk snel op gang. Omdat ik zoveel druk van onderen voelde en ik de weeën in mijn rug voelde, kon ik niet zitten of liggen. De pijn nam snel toe en al snel zat ik onder de douche op handen en knieën (super charmant) mijn weeën weg te puffen. Ik was wederom blij met de lessen zwangerschapsyoga die ik wekenlang heb gevolgd, want ik kon de weeën heel goed wegademen en wist goed te ontspannen. Roelof belde de verloskundige die om 01.45 bij ons thuis was. Zij constateerde 3 cm ontsluiting. Er gebeurde iets! Ze zei dat ze weer weg zou gaan en dat we moesten bellen als ik persdrang zou krijgen, als mijn vliezen zouden breken of als we het niet vertrouwden. Anders zou ze in principe om een uur of zes ’s ochtends weer langskomen. Maar de verloskundige was de deur nog niet uit, of ik voelde persdrang. Bij 3 cm ontsluiting! Niet handig.

Twee uur later, nadat ik weer onder de douche weeën had zitten weg puffen, zei ik tegen Roelof dat hij echt de verloskundige moest bellen. De persdrang werd écht heftig en ik zag mijn buik tijdens een wee een drukkende beweging naar beneden maken. Ik kon het gewoon niet meer tegenhouden om mee te persen. De verloskundige was er heel snel en constateerde dat ik al 7 cm ontsluiting had. Dat schoot op! Ik mocht zelfs al een beetje meepersen, omdat ik zúlke sterke persweeën had (en zelfs al had het niet gemogen, ik kon simpelweg niet NIET meepersen). De verloskundige zei nog dat ik, als ik nog naar het ziekenhuis wilde, dat nú moest aangeven omdat we dan direct moesten gaan. Ik had van tevoren met mijn verloskundige besproken dat ik op het moment zelf wilde bepalen waar ik zou gaan bevallen (het liefst thuis, maar ik wilde de ziekenhuisoptie openhouden), maar ik voelde, ondanks de pijn, echt vertrouwen in mezelf. De verloskundige was rustig, ik had het gevoel dat alles goed ging en dus zei ik dat ik graag thuis wilde blijven. Ik verplaatste van de douche naar het bed, waar ik op mijn rug ben gaan liggen. Liggen was verschrikkelijk vanwege de persdrang en de rugweeën, maar elke houding een drama. Vanaf de tijd dat ik op bed lag ben ik mee gaan persen. Er arriveerde een kraamzorg (die ik pas gezien heb na de bevalling, omdat ik het persgedeelte van de bevalling volledig met mijn ogen dicht heb gedaan) en de verloskundige gaf hele fijne, rustige aanwijzingen. Tot hier liep eigenlijk alles goed. 

En toen begon de hel. Want het échte persen, toen ik echt 10 cm ontsluiting had en de verloskundige het laatste ontsluitingsrandje had weggemasseerd (AUW!), deed echt gruwelijk veel pijn. Ik heb veel mensen gesproken die zeiden dat de persfase juist een opluchting is, omdat je dan eindelijk “mee kunt doen” met je weeën, maar ik vond de persfase, die bij mij zo’n anderhalf uur duurde, echt het meest afschuwelijke gedeelte van de bevalling. Je voelt gewoon dat het eigenlijk niet past, zo’n hoofd uit je onderkant persen. Tijdens dit gedeelte van de bevalling heb ik ook heel hard geroepen dat het “ECHT NIET PAST” en dat het “FUCKING VEEL PIJN DOET” en dat ik “ECHT NIET MEER KON”, maar ik heb mezelf verbaasd met de hoeveelheid oerkracht die er naar boven komt. Toen ik riep dat ik echt niet meer kon, zei de verloskundige simpelweg: “Lisse, ik kan nu een knip zetten, dan is hij er met 2 minuten. Je kunt ook nog even doorpersen, dan heb je geen knip en dan lukt het je ook.” Ik weet dat ik nog helder genoeg was om bewust te beslissen dat ik echt geen knip wilde en dat ik dan nog maar even verder moest persen. En toen, na anderhalf uur persen en afschuwelijke pijn (want het doet dus écht heel veel pijn, jeetje), had ik opeens Wolff op mijn borst liggen. Wat een magisch moment om opeens je kindje vast te houden; het kindje dat negen maanden lang in mijn buik heeft gezeten; het kindje waar ik zó naar heb verlangd. Daar was hij dan. Wolff was heel rustig en heeft lang op mijn borst gelegen. Hij heeft zelfs al wat gedronken uit mijn borst – iets wat ik van tevoren heel graag wilde. Wat een ervaring… 

Ik ben goed uit de bevalling gekomen. Twee mini-hechtingen, dat is de schade. En een enorme blauwe plek op mijn been, omdat ik na de bevalling, onderweg naar de douche én onder de douche, flauwgevallen ben en een behoorlijke smak tegen een kastje heb gemaakt. Als ik terugkijk op mijn bevalling, heb ik een goed gevoel. Ik ben thuis bevallen, het ging allemaal lekker vlot (binnen 7 uur was Wolff er), de verloskundige die al mijn controles heeft gedaan had toevallig dienst en was bij mijn bevalling, Roelof heeft de hele nacht naast me gestaan, me rustig gehouden en meegepuft én Wolff is kerngezond ter wereld gekomen. En ik heb het allemaal zelf gedaan. Ik heb niets tegen pijnbestrijding en had het prima gevonden als ik wel pijnbestrijding nodig gehad zou hebben, maar het is me op eigen kracht gelukt. Iets waar ik héél trots op ben en iets wat ik misschien ook niet helemaal van mezelf had verwacht. Bevallen is niet leuk, maar een kind op de wereld zetten is wel een ontzettend bijzondere ervaring die ik – ondanks de pijn – gek genoeg niet had willen missen. 

8 comments

  1. Wat een prachtig verhaal! Bevallingen zijn zo bijzonder. Ik herinner mij niet eens meer heel veel van mijn bevalling omdat ik zo in shock was dat alles zo snel ging, achteraf heel erg jammer want ik heb het nooit goed op papier kunnen zetten. Geniet maar lekker met je kleine Wolff!
    Heel veel liefs

  2. Heb huilend meegelezen, zie het allemaal voor me. Ben zo blij voor jullie <3.

  3. Mooi verhaal! Ik vond het persen ook de meest afschuwelijke pijn die er was. Ik was op dat moment ook echt boos op iedereen die ooit tegen me zei dat dat “lekker” was om eindelijk wat met die pijn te kunnen. Je hebt het supergoed gedaan Lisse! Echt heel knap!

  4. Mooi om te lezen. Je mag trots zijn op jezelf!

  5. Heerlijk verhaal dit <3 Fucking goed gedaan, Lisse! 🙂 (Dat bevallen bedoel ik) (maar het schrijven erover dus ook)

  6. Ik ben echt heel trots op je! En wat hebben jullie een mooi kindje. <3

  7. Oh wow, mooi beschreven en prachtige ervaring! En een bijzonder mooi ventje!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge