Kort lontje

Het is dat het is 
dat het niet meer zo is, 
daar weet ik nu alles van. 
Maar ik vergat hoe het is 
dat ik je niet hoef te missen
en hoe dan alles nog kan. 

Met de dagen en weken die verstrijken, lijk ik me elke seconde meer te realiseren wat er precies gebeurd is. Ik ben mijn kindje kwijt. De psycholoog vroeg me om dat wat vaker uit te spreken, maar het doet allemaal zeer. Het liefst zou ik soms de tijd even 5 jaar verder spoelen; misschien ziet alles er dan iets minder donker uit. De mensen om ons heen gaan verder (logisch) en wij staan toch een beetje stil. Ik wou dat het anders was. Ik wou dat ik makkelijker verder kon. Dat ik me hier makkelijker overheen kon zetten. Maar bij elke week die voorbij gaat, bereken ik onbewust hoeveel weken ik zwanger had moeten zijn. En elke week, elke dag, steekt het weer.

We hebben allebei zo’n kort lontje, dat bleek gisteren weer. We wilden een tatoeage laten zetten. Een herinnering aan Loek, erkenning dat ons kindje heeft bestaan. Maandag waren we bij een tattooshop geweest om een afspraak te maken. Op donderdag zouden we terecht kunnen. Maar door de miscommunicatie dachten Roelof en ik dat dat déze week zou zijn, niet wetende dat de jongen in de tattooshop onze namen een week verder in de agenda schreef. Toen we dus gisteren in de tattooshop stonden, bleek dat we pas een week later ingepland stonden en dat we weer naar huis konden. Ik was zó van slag. En dan heb je ’t over een simpele tatoeage die gewoon een week later gezet wordt. Ik moet er bijna om lachen, zo suf vind ik het dat het me zo van streek maakt. Maar het is wéér iets waar ik op moet wachten, het is weer tegenslag, al is het er eentje die niks voorstelt vergeleken bij de tegenslag van de miskraam.

Na de miskraam lijkt elke tegenslag een extra lading gekregen te hebben. Alles wat mis gaat, voelt drie keer zo zwaar en raakt me veel harder dan het normaal zou doen. Als er iets mis gaat, voel ik me ontzettend chagrijnig en gefrustreerd, terwijl ik me ook wel realiseer dat het om héle kleine en onbelangrijke dingen gaat. Ik heb gewoon een kort lontje, een héél kort lontje. Ik voel me soms onnodig huilerig en de helft van de tijd weet ik niet eens waarom. Gewoon, omdat alles even stom voelt. Omdat het zeer doet.

Ik zou best wel
eens niet aan je
willen denken, 
heus.
Maar je bent als
wolken en buien
regen. Die hou je
ook niet tegen.
Ik heb geen keus. 

 

6 comments

  1. Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Iets over positiviteit en komt wel goed en andere clichés. Maar die kennen jullie allang. Ik stuur jullie in ieder geval nog eens een hele dikke vette knuf en duizend hartjes <3.

  2. Lucy de Haan

    Heel veel liefs van mij, ik denk veel aan jullie!!! liefs Lucy

  3. Lieve Lisse,

    Mooi dat je erover schrijft! Ik hoop dat het jou helpt!

    Gevoelens zijn nooit verkeerd of onterecht!
    Heel naar en vervelend wanneer je verdrietige momenten hebt, of wanneer je teleurstelling of woede voelt, maar het is oké om die gevoelens te hebben! En het is oké om ze te uiten en te beschrijven!

  4. Lieve Lisse,
    Een deeltje kan ik begrijpen. Het gemis wat je niet krijgt en anderen wel. Alleen jouw verhaal is ook weer zoo anders. Heel veel sterkte. En ik hoop voor jullie allebei dat de zon weer ècht gaat schijnen. Dat de pijn ooit over mag gaan in een herinnering. Veel sterkte. En zegen gewensd.

  5. Ik denk dat menig lezer nu door het computerscherm zou willen klimmen en je een héle dikke knuffel zou willen geven. Ik in ieder geval wel.
    Sylvia onlangs geplaatst…Tag | Disney Dilemma!My Profile

  6. Wat naar, Lisse. Maar het is niet meer dan ‘normaal’ (ik haat dat woord) dat je je rot voelt.
    Veel sterkte & een dikke knuffel <3
    Ellis onlangs geplaatst…Everything, everything.My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge