June Beer

Roelof en ik zijn vandaag twee jaar getrouwd. Dit zou een feestelijke dag moeten zijn. Maar de afgelopen dagen zijn één grote, verdrietige achtbaan geweest. Daar gaan we weer. Je bent nog niet eens klaar met het vorige verlies en je krijgt het volgende op je dak. Ik ben niet eens verbaasd, gek genoeg. De pijn is ook anders. Waar ik vorige keer lamgeslagen was en dagenlang gehuild heb, voel ik me nu moedeloos en gelaten. Gewoon leeg. Letterlijk en figuurlijk leeg. 

Na het verlies van Loek ben ik één keer ongesteld geworden, precies een maand na de operatie. Ik was opgelucht, want mijn lichaam werkte weer. De angst voor beschadigingen bij de operatie was behoorlijk groot en dat mijn lichaam de boel na een maand weer oppakte, gaf me hoop. Het zou allemaal goed komen. De miskraam was gewoon pech, hadden ze in het ziekenhuis gezegd. Er werd zelfs gezegd dat het bij een volgende zwangerschap vast en zeker goed zou gaan. If only we knew… 

Toen ik voor de tweede keer ongesteld moest worden, raakte ik in de war. Ik had alleen wat bruinverlies, maar verloor zeker geen bloed zoals bij een normale menstruatie. Mijn menstruatie is nooit te laat en ik bloed zeker niet weinig, dus het klopte niet. Ik deed een zwangerschapstest, maar die was negatief. Paniek. Toch een beschadiging bij de operatie? Werd ik daarom niet ongesteld? De huisarts, die ik direct belde nadat mijn menstruatie niet normaal op gang kwam, nam me heel serieus. We zouden het nog één maand afwachten. Als ik volgende maand ook niet normaal ongesteld zou worden, zou ik doorgestuurd worden naar het ziekenhuis voor onderzoek, om te kijken of er toch beschadigingen waren opgetreden in mijn baarmoeder waardoor ik niet normaal ongesteld werd. Ze zei wel dat ik over een week nog even een keertje een zwangerschapstest moest doen, om zeker te weten dat ik niet zwanger was. Ik wist zeker van niet. Het was vast mis. Roelof en ik bereidden ons stilletjes voor op de volgende nasleep van de miskraam. Zou het ooit ophouden? 

En een week later testte ik positief. Waar ik vorige keer helemaal in de gloria was door mijn positieve test, kon ik nu alleen maar huilen. Ik was zó bang dat het weer mis zou zijn, zeker omdat ik wel wat bruinverlies had gehad. Je hoort toch geen druppel bloed te verliezen bij een zwangerschap? Ik heb de spoedlijn van de verloskundige gebeld, die meteen een echo voor me inplande, zo’n tweeënhalve week later. Tweeënhalve week lang hebben we in spanning geleefd. We zouden een tattoo laten zetten vanwege het verlies van Loek, maar ik heb mijn afspraak afgezegd en alleen Roelof zette de tattoo. Ik kreeg berichtjes op twitter of mijn tattoo mooi gelukt was en ik deed alsof ik ‘m gewoon had laten zetten, terwijl ik dat niet had gedaan omdat ik weer zwanger was. Ik hoopte dat ik een week later gewoon op twitter zou kunnen zetten dat ik de tattoo niet kon zetten, omdat ik zwanger was van een gezond kindje, maar helaas. 

Ik heb het gevoeld in die tweeënhalve week dat we op de echo moesten wachten. Geen seconde was ik misselijk. Ik had geen enkel zwangerschapskwaaltje. Ik voelde gewoon niks. Ik had alleen bruinverlies; achteraf gezien een voorbereiding van mijn lichaam op een tweede miskraam. Misschien is het zelfbescherming, maar ik heb me niet blij gevoeld over de zwangerschap, uit angst dat het weer mis was. Achteraf gezien “maar goed ook”, want toen we bij de echo hoorden dat het weer mis was, was ik niet eens verbaasd. Ik had mezelf er al op voorbereid. Weer een miskraam. Weer een kindje weg. Houdt het ooit op? 

Ik heb direct voor een operatie gekozen. Waar ik vorige keer drie weken op een spontane miskraam heb gewacht én pillen heb gekregen op de miskraam op te wekken, heb ik mezelf nu al die ellende bespaard. Hoewel ik opnieuw als de dood was voor complicaties bij een operatie, voelde ik me gewoon leeg en wilde ik er zo snel mogelijk klaar mee zijn. Woensdag hadden we de echo, donderdag zaten we in het ziekenhuis. Vanwege de situatie werd ik als spoed aangemeld en mocht ik vrijdag al geopereerd worden. Toen ik eenmaal de OK ingereden werd, raakte ik pas in paniek. Ze gaan weer een kindje uit mij weghalen. Ik ga straks weer leeg naar huis. Ik kreeg zo’n huilbui op de OK, dat de artsen me eerst tien minuten rustig moesten krijgen, voor de narcose begon. En zelfs toen raakte ik in paniek, omdat ik niet in slaap leek te vallen en ik bang was dat ze alvast zouden beginnen met de operatie terwijl ik nog niet sliep. Uiteindelijk ben ik natuurlijk gewoon in slaap gevallen, maar het gaf allemaal wel aan hoe hoog mijn panieklevel was en hoe ontzettend niet oké ik was met de situatie. Zacht uitgedrukt dan.

Het is bizar hoe het leven loopt. Natuurlijk weet je van tevoren dat iedereen z’n eigen portie shit krijgt in het leven, maar ik had dit niet verwacht. Noem me naïef, maar toen ik in oktober stopte met de pil, had ik hier geen seconde rekening mee gehouden, zeker niet toen ik twee maanden later zwanger bleek. Het ging zo snel. Vruchtbaar zijn we zeker. Zwanger worden is niet zo moeilijk, maar zwanger blijven blijkt een hele kunst, eentje die ik duidelijk niet beheers. Voor mijn gevoel baart iedereen om mij heen de ene gezonde baby na de andere. Iedereen raakt moeiteloos zwanger, ziet keurig netjes een hartje kloppen bij de eerste echo en loopt binnen de kortste keren met een mooi, rond buikje over straat. En ik? Ik ben binnen een half jaar al twee keer zwanger geweest en heb twee kindjes moeten loslaten. En niemand die het ziet. 

Ik ben gewoon bang dat dit ons vaker gaat gebeuren. Met twee miskramen val ik nu officieel in de categorie “vrouwen met herhaalde miskramen”. Ik heb recht op onderzoek om te kijken waar de miskramen door veroorzaakt zijn, maar in 90% van de gevallen komt er niets uit dit soort onderzoeken. Het is dus maar de vraag of we in die molen moeten duiken en of het ons iets oplevert. Heb ik twee keer vette pech? Of is er iets aan de hand? Onze beide kindjes zijn heel vroeg gestopt met groeien, iets wat “typisch” is voor miskramen. Vroege miskramen zijn vaak miskramen waarbij er iets mis is met het embryo, waardoor de natuur de boel stopzet. Vaak ligt dit niet aan de moeder of de vader, maar gewoon aan de vorming van het kindje. Pech dus. Maar ja, je weet het niet zeker. Misschien krijgen we nog wel een hele berg miskramen. Het maakt me echt bang. 

Ook dit kindje krijgt een naam. Net als bij Loek zullen we nooit weten of dit een jongetje of een meisje was, maar gevoelsmatig was dit een meisje, zoals Loek gevoelsmatig een jongetje was. Haar naam is June (op z’n Nederlands uitgesproken) Beer. Een mooie stoere naam, voor een ongetwijfeld mooi en stoer meisje. Ik wou dat ik je had kunnen ontmoeten. Het verscheurt me dat ik niet weet wie je ben en dat ik je niet langer bij me heb mogen hebben. 

 

 

7 thoughts on “June Beer

  1. Wat onwijs heftig weer! Snap dat je direct voor een operatie koos gezien de vorige keer. Hier wel het chromosomenonderzoek gedaan, daarnaast werd er ook een algemeen bloedbeeld bepaald na 10 weken. Hier is er inderdaad niets uitgekomen en je bent dan wel 3 maanden verder maar ik wilde graag zekerheid. Beslis of je het waard vindt, maar eerst heel veel sterkte met dit verlies!
    Anita onlangs geplaatst…Update doelen voor 2016My Profile

  2. Jeetje, wat heftig en vervelend voor jullie! Heel veel sterkte en liefde. Ik hoop dat jullie in de toekomst een lief, mooi, gezond kindje in de armen kunnen houden. I wish you the best <3

  3. Wat heftig om weer mee te moeten maken. En dat voor het weer zo mooi met ons durven delen! Deel het maar en zo vaak als je wilt… schrijf het, zing het, schreeuw het maar. Sterkte weer in deze gekke tijd. We bidden dat De Eeuwige een vaste grond voor jullie zal zijn. Lieverds, dikke knuffel

  4. Kwam via via op je blog! Knap dat je er zo open over durft te schrijven en heel veel sterkte. Helaas ken ik je verhaal. Na een half jaar dan een positieve test, en toen ging het twee weken later mis. Nu na iets meer dan een jaar ben ik 14 weken zwanger, van een vruchtje waar ze mij met tien weken niet wilde feliciteren in het ziekenhuis omdat het veel te klein was. En ineens kwam er een groeispurt en ging het goed. Maar blijft spannend!

    Niet opgeven! Het kan best zijn door de pil dat je baarmoederslijmvlies nog niet optimaal is om het vruchtje goed te laten groeien. Sterkte 😘

  5. Nog gefeliciteerd samen, met jullie twee jarig huwelijk <3 Ik ben een beetje laat, sorry! En natuurlijk nogmaals sterkte. Het babygeluk is jullie ZO gegund, ik hoop oprecht dat het verdriet een mooi plekje kan krijgen en dat het de volgende keer wel goed gaat. Ik kan me echt voorstellen hoe slopend dit moet zijn, both mentally and physically. Heel erg veel knuffels, ook aan Roelof en Jake, en ik hoop dat je rustig kunt herstellen de komende dagen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge