Hoe gaat het nu?

Pfffft, wat hebben wij een emotionele tijd achter de rug. We hebben zóveel lieve berichtjes, kaartjes, mailtjes, whatsappjes en smsjes gehad. Ergens is het heel fijn om een pijnlijke tijd nu toch te kunnen koppelen aan het warme bad waar je in terecht komt. Al die lieve mensen die om je heen staan; dat is echt heel bijzonder. Ik ben sinds afgelopen zondag écht weer een beetje de oude. Ik ben eindelijk fysiek hersteld (dit duurde toch echt nog wel langer dan gedacht). Ik ben nog wel heel moe, maar dit “hoort erbij”, mede door de emotionele impact die dit allemaal heeft. Ik slaap nog niet heel best. Als je me volgt op snapchat (gebruikersnaam: lvandegroep), zie je misschien wel eens wat nachtelijke foto’s langskomen van mijn wekkerradio . Ik lig echt héél lang wakker, regelmatig tot een uurtje of 4, doordat ik lang lig te piekeren en ik geen rust kan vinden. Het voelt alsof mijn verwerkingsproces nu pas kan beginnen, omdat ik daar de afgelopen weken door alle fysieke stress geen ruimte voor heb gehad. Nogmaals, het “hoort erbij”. Dat maakt het niet minder irritant, maar het gevoel dat op dit moment eigenlijk overheerst is dat ik heel blij ben dat ik weer naar buiten kan, dat ik weer dingen kan doen. 

Ik ben absoluut niet van plan om verdriet weg te stoppen door nu te doen alsof alles weer koek en ei is. Verdriet mag er zijn – er is ook verdriet – en daar schaam ik me ook niet voor. Het is echter wel zo dat “blije dingen”, gewoon dingen doen waar ik van geniet, me helpen. Afgelopen zondag heb ik bijvoorbeeld voor het eerst sinds tijden weer motor gereden en daar heb ik zó van genoten. Zo voel ik dat er ook dingen zijn waar ik wél van kan genieten, ondanks alles wat er is gebeurd. Hetzelfde geldt voor uitstapjes met Roelof. De afgelopen weken heb ik alleen maar op de bank gelegen en hebben we eigenlijk geen leuke dingen kunnen ondernemen, terwijl we normaal gesproken 24 uur per dag samen zijn (we werken allebei thuis) en we tussen het werken door regelmatig gezellige uitstapjes maken samen. Dat dit nu weer een beetje kan, is echt een verademing. We kunnen weer samen Jake uitlaten, samen boodschappen doen, samen motorrijden, samen door de stad sjokken. Het zijn kleine dingen, maar ze zijn voor ons heel waardevol. Hoewel Roelof dag in dag uit bij me is geweest, voelt het nu pas alsof we weer echt samen zijn. 

En al die fijne dingen bij elkaar maken me door de tranen heen echt blij. En blije dingen helpen me om de draad ook weer op te pakken. Ik ben weer rustig begonnen met werken om zo ook weer wat ritme te krijgen in mijn dag (en het zou ook wel leuk zijn om de huur te blijven betalen). En zo wil ik het bloggen ook weer een beetje gaan oppakken. Ik ga niet meer in elke blog terugblikken op het verlies van Loek, dus kijk er niet van op als ik ook “gewoon” weer blog over andere dingen. Het helpt me om verder te gaan, want als ik stil blijf staan, blijf ik me concentreren op mijn verdriet. Als ik verder ga en de draad weer oppak, weer blog over vrolijke dingen en weer geniet van mijn dagen, dan kan het verdriet samengaan met blijdschap. En dat voelt goed. 

3 thoughts on “Hoe gaat het nu?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge