Het zijn de hormonen, hoor

Misschien zijn het de hormonen of misschien is het gewoon mijn karakter, maar ik kreeg de afgelopen weken opeens enorm de zenuwen. Want er moet nog zoveel geregeld worden en er komt potverdorie een baby en het moet allemaal NU klaar zijn. Ik moet stiekem een beetje om mezelf lachen, want ik ben nog niet eens op de helft van de zwangerschap en ik heb nu al last van nesteldrang 2.0. Ik wil niet weten hoe ik ben als de bevalling écht dichterbij komt (los van het hele “HELP IK MOET BEVALLEN!!”). 

Ik ben van mezelf best wel georganiseerd. Soms gaat dit een beetje ver, want als ik dingen nog niet kan of nog niet hoef te plannen, krijg ik daar de zenuwen van. Het liefste plan ik alles gewoon direct, zodat mijn to-do lijstje leeg is en ik zonder schuldgevoel kan doen waar ik zin in heb. Ik kom er langzaam maar zeker achter dat het met baby-preparations niet helemaal zo werkt, want je kunt niet alles in één dag doen. Een babykamertje is een proces, de dingen die je moet regelen (kraamzorg, verzekering, echo’s plannen, zwangerschapscursus volgen, etc. etc.) kan je niet allemaal in een dag regelen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Best moeilijk voor iemand die graag alles direct regelt. 

Ik moet zeggen dat we al een heleboel wél geregeld hebben. De kraamzorg is al rond, ik ben ongeveer verzekerd voor alles wat met zwangerschap te maken heeft (ik krijg zelfs zwangerschapsyoga vergoed!), de 20-weken echo staat gepland, er is al een commode, we hebben al tassen met babykleertjes die we hebben gekregen en ik haalde twee weken geleden een babybadje op. Het is dus niet alsof we nog helemaal niks gedaan hebben. Maar dat babykamertje is echt een ding. 

Ons babykamertje was voorheen de muziekkamer. Dat betekent dat er zes gitaren staan (Roelof en ik zijn allebei hamsters als het aankomt op muziekinstrumenten en dat vind ik opeens een hele nare eigenschap), dat er zevenduizend versterkers staan (allemaal ter grootte van een babyolifant) en dat er allerlei opname-apparatuur staat. Het is niet alsof wij elke dag heel cool in onze muziekkamer liedjes aan het schrijven zijn (deden we dat maar), maar het kamertje staat wel volgestouwd met muziekspullen. En die moeten ergens heen. Ik schreef al eerder dat we heus geen mini-huis hebben, maar we wonen ook niet in een villa en ik weet soms even niet waar al die gitaren, versterkers en andere spullen heen moeten. 

Waar de stress vandaan komt weet ik ook niet helemaal. Of nou ja, stress, meer regeldrang. Ik wijt het maar aan de hormonen, want soms slaat het gewoon nergens op. Ik bedoel, als je bijna 17 weken zwanger bent is het op zich niet nodig om je druk te maken over het feit dat je nog geen luiers in huis hebt, toch (want daar maar ik me dus zeer druk om). En het geeft eigenlijk ook niet zo dat er nog geen kinderwagen is, want de baby moet nog 5,5 maand in mijn buik blijven zitten voordat hij (ja, ben er nog steeds van overtuigd dat het een jongen is) er uit mag (want: HELP IK MOET BEVALLEN, wacht daar nog maar even mee). 

Gelukkig maar ik me dan weer niet druk om de dingen waar andere mensen zich druk om maken, zoals “ja maar je hebt ook nog twee honden” en “jeetje al die slapeloze nachten die je straks krijgt” en “maar je woont op de eerste verdieping en je hebt geen trap HOE GA JE DAT DAN DOEN?!?!”. Ja weet ik veel. Dat ga ik gewoon doen. En als mensen dat soort dingen roepen, voel ik me opeens een enorm relaxte moeder-to-be die het allemaal wel gaat zien. Want dat ben ik ook gewoon, toch? 

HERKENBAAR, ZWANGERE VROUWEN? 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge