En nu dan?

Mijn blog begint inmiddels meer een opstapeling van miskraam-updates te worden. Voor iedereen die hier nog komt voor receptjes: SORRY. Het zit er even niet in. Begrijp me goed, ik ben meer dan mijn miskramen en zie echt wel dat er meer is in het leven dan dit verdriet, maar dit is wel iets wat nu speelt. Dit overkomt me, overvalt me eigenlijk gewoon, en schrijven maakt mijn hoofd leeg. Koken nu even niet. Geen receptjes dus, maar gewoon af en toe even een update hoe het met ons gaat. Miskramen zijn een taboe, terwijl daar geen enkele reden voor is. Laat ik dat hier dan doorbreken, om “awareness” te creëren, om mensen ervan bewust te maken dat je geen kinderen “neemt”, maar dat je kinderen krijgt. Om mensen een kijkje te geven in het leven van mensen die wel graag kinderen willen, maar waarbij het blijkbaar niet echt vanzelf gaat. 

Het is een gekke tijd. Na de vorige miskraam kregen we honderdduizend reacties, variërend van vrouwen met kinderen die óók miskramen hadden gehad, kennissen die het volste vertrouwen hadden in onze capaciteiten om een kind te maken tot mensen die zeiden “je bent in ieder geval vruchtbaar, dus het komt wel goed!”. Allemaal goed bedoeld en waarschijnlijk ook gezegd met het idee dat de kans niet zo groot is dat je twee keer een miskraam krijgt. Dat dachten wij ook. Vorige keer durfde iedereen nog te zeggen dat het wel goed zou komen bij een volgende zwangerschap, maar nu is iedereen stil. Het ligt duidelijk gevoeliger, niet alleen bij ons, maar ook bij de mensen om ons heen. De reacties zijn nu meer in een vragende vorm: “Gaat dit wel lukken?”, “Wat gaan jullie nu doen?”, “Ben je bang?”

Dit keer is het echt anders. Waar ik vorige keer lamgeslagen was en dagenlang kon huilen (heb ik ook gedaan), voel ik me nu gewoon leeg. Deze miskraam zag ik ook meer aankomen (ik heb het gewoon aangevoeld), dus de klap kwam minder hard. Niet dat het geen pijn doet dit keer, maar het ongeloof is minder groot. Want ja, als je eenmaal een miskraam hebt gehad, sta je niet meer verbaasd van een tweede. Zo werkt het nu eenmaal. Althans, in mijn hoofd. 

Roelof en ik voelen ons anders. Vorige keer was er ongeloof en verdriet, nu is er leegte en gelatenheid. Veel mensen vragen ons “wat we nu gaan doen”, maar ik weet het ook niet zo goed. We mogen nu met twee miskramen officieel het medische traject in, wat inhoudt dat we recht hebben op onderzoek. Onderzoek waarom wij, als twee gezonde, jonge mensen, twee miskramen hebben gehad. Maar ik weet niet of we het gaan doen. Niet nu, in ieder geval. De verloskundige zei dat er in 90% van de gevallen niets uit zo’n onderzoek komt. Ik weet niet precies wat zo’n onderzoek inhoudt, maar ik kan me zo voorstellen dat het geen prettig traject is waar je “even” in stapt. Misschien dat ik hier over een aantal weken wel weer heel anders over denk, maar op dit moment voel ik nog niet de wanhoop om het onderzoek in te stappen. Roelof ook niet. Misschien hebben we inderdaad wel gewoon twee keer vette pech gehad en gaat het de volgende keer wél goed. Natuurlijk ben ik doodsbang voor nóg een miskraam, maar als ik nu de hoop al opgeef, kan ik er net zo goed direct mee kappen. Misschien komt het inderdaad allemaal gewoon wel goed. Je weet het niet…

We willen in ieder geval wel graag hoop houden. Dat lukt de ene dag beter dan de andere. Over het algemeen denk ik dat Roelof en ik goed omgaan met de situatie. We praten er veel over, kunnen er samen over huilen en maken er soms zelfs grapjes over. Van de week zaten we bijvoorbeeld grapjes te maken over de enorme hoeveelheid zooi die we kochten voor Jake z’n verjaardag. Zo van: “Als we geen kind kunnen krijgen, verwennen we onze hond maar even extra.” En dat is dan oké. Ik kan grapjes over de miskraam van veel mensen helemaal niet hebben, maar met Roelof kan het. Hij zit tenslotte in precies hetzelfde proces en weet dat er achter de grapjes ook pijn schuilt. Maar samen lachen lucht wel op en maakt alles iets minder zwaar.

En gelukkig hebben we ons hondje. Ons eeuwig vrolijke, opgewekte en kwispelende hondje die afgelopen week 1 jaar werd. Dankzij hem moeten we elke dag naar buiten, wandelen we veel en praten we urenlang met elkaar (Roelof en ik dan hè, Jake zegt niet zoveel). Jake is onze redding, denk ik wel eens. Dankzij hem, dankzij al die wandelingen, hebben Roelof en ik ongedwongen de ruimte om elkaar te vertellen hoe we ons voelen en waar we staan. Zo blijven we dichtbij elkaar. En daar dwarrelt Jake dan vrolijk doorheen. We komen er wel met elkaar.

 

 

4 thoughts on “En nu dan?

  1. Een duidelijk verhaal… Begrijpelijk geschreven en goed onder woorden gebracht.
    De wijze hoe jullie er mee omgaan lijkt me een juiste manier die past in jullie situatie.

    Sterkte voor beiden en…. laat Jake lekker dwarrelen.

    Groetjes,
    Martin

  2. Hé Lisse,
    Ik vind het heel mooi, wat je schrijft. Nu is alles wat er gebeurd is even heel belangrijk, dus dat er dan geen receptjes van komen, dat is helemaal niet gek. Je hoeft je blog niet te zien als een verplichting om bepaalde dingen, die binnen jou blog passen, te delen. Schrijf wat jij graag kwijt wilt, en de mensen die het interesseren komen vanzelf.
    Ik herken wat je schrijft. Niet dat over de miskraam (ik ben 17), maar dat heel veel dingen even onbelangrijk worden, en dat je vooral met één ding bezig bent, en al het andere (waar je ook over kunt bloggen) even wegvalt. Bij mij was dat de diagnose diabetes type 1. Ik snap wel, wat je omschrijft.
    Iedereen heeft een mening, iedereen wil er wat op zeggen. Veel reacties zijn goedbedoeld, maar kunnen toch een beetje vreemd of verkeerd aankomen.
    Neem vooral de tijd. Het komt wel goed.
    Anne onlangs geplaatst…Dagje historisch Den BoschMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge