De nasleep van een miskraam

Het is inmiddels anderhalve maand geleden dat ik een miskraam heb gehad. Toen ik anderhalve maand geleden middenin mijn miskraam zat, keek ik enorm uit naar deze tijd. Dan zou alles weer voorbij zijn. Ik zag een tijd voor me waarin ik weer verder kon kijken, waarin ik fysiek weer helemaal de oude zou zijn en waarin ik weer kon genieten van leuke dingen. Deels klopt dat, want het is een enorme opluchting dat ik fysiek helemaal opgeknapt ben en dat het doen van leuke dingen weer een optie is. En toch heb ik deze tijd ook onderschat. Ja, mijn miskraam is anderhalve maand geleden, maar mijn hart voelt nog net zo gekneusd als toen. Misschien nog wel erger, want anderhalve maand geleden begreep iedereen mijn tranen. Nu wordt er verwacht dat je weer verder gaat, terwijl de wereld voor mij soms nog steeds stilstaat. Waar ik vorige keer schreef dat het allemaal best wel goed met me ging, merk ik nu dat ik de miskraam nog lang niet achter me gelaten heb. Natuurlijk ben ik niet elk moment van de dag aan het huilen, doe ik weer leuke dingen, werk ik weer en functioneer ik prima, maar de nasleep van een miskraam is pittiger dan ik van tevoren had ingeschat. 

Na mijn miskraam had ik een gesprek met de huisarts, die aangaf dat het goed voor me zou zijn om met een psycholoog verder te praten over alles wat er gebeurd was. Ik zie mezelf best wel als iemand die goed kan praten over dingen die me dwarszitten en zag daar in eerste instantie het nut niet zo van in (“Ik praat er toch al genoeg over?”) maar uiteindelijk besloot ik dat het geen kwaad kon. Ik maakte een afspraak en ging daar vol goede moed naar toe. De afspraak was helaas een enorme flop. Ik ben zelf best nuchter, maar er zat een behoorlijk zweverige vrouw voor me die leek te opperen dat mijn “probleem” wel opgelost zou worden als ik maar genoeg leuke dingen zou doen. Ik moest een lijstje maken met dingen die ik leuk vond en als ik me dan verdrietig voelde, moest ik “gewoon iets leuks gaan doen”. Dan zou het wel weer overgaan. Toen ik zei dat ik me zorgen maakte over de toekomst en bang ben om nog een keer een miskraam te krijgen, zei ze simpelweg: “We weten niet wat de toekomst brengt, dus het heeft geen zin om je hier druk over te maken.” Het deed me zeer dat iemand zo simpel deed over mijn verdriet en pijn. Alsof het verdriet over mijn miskraam simpelweg opgelost kan worden door middel van leuke dingen. 

Na dat gesprek realiseerde ik me dat een miskraam een eenzaam proces is, zeker als de miskraam al achter de rug is. Het voelt soms alsof mijn hart in duizend stukjes ligt, maar alsof niemand dat van buitenaf aan mij ziet. Niemand ziet aan mij dat ik ooit zwanger ben geweest, dat ik in mijn hart mama ben van een heel klein mini-mensje. Niemand ziet wat er is gebeurd. Het is zo onzichtbaar. Soms zou ik een bordje om mijn nek willen hangen met daarop “IK HEB EEN MISKRAAM GEHAD”, zodat mensen het weten en zodat ik niet geconfronteerd hoef te worden met vragen als “Heb je al kinderen?” of gezellige kletspraatjes moet aanhoren over al die vrouwen die zwanger zijn. Dat had ik ook moeten zijn. Ik had nu bijna 20 weken zwanger moeten zijn. Ik had al moeten weten of Loek een meisje of een jongetje was geweest – iets wat ik me ook zó vaak af blijf vragen. Maar in plaats van zelf met een bolle buik rond te lopen, moet ik iedere keer weer slikken als ik ergens een zwangere vrouw zie lopen, omdat ik alleen maar kan denken: “Waarom jij wel en ik niet? Dat had ik moeten zijn.” Het is zó verrekte lastig om blij te zijn voor een ander als een ander iets heeft wat jij had willen hebben. Het is een vorm van jaloezie, maar dan gepaard met gemis, verdriet en onmacht. Ik heb zoiets nog nooit op deze manier gevoeld en ik weet soms van gekkigheid niet wat ik ermee moet. Ik word er boos van, verschrikkelijk boos, terwijl ik eigenlijk diep in mijn hart gewoon verdrietig ben en niets snap van wat ons is overkomen. Waarom wij?

“When you get that positive pregnancy test, you are a mother. That’s just how it is. It doesn’t actually matter how long you carry the child. It’s still your child.” 

Inmiddels heb ik een nieuwe psycholoog (ik heb na het gesprek met de zweef-psycholoog maar even aangegeven dat ik het niet helemaal een goede match vond). Deze nieuwe psycholoog liet me gewoon drie kwartier heel hard huilen, want huilen is goed en het lucht op. Het geeft me veel meer voldoening dan boos worden op alles en iedereen, want boos worden heeft geen zin.

Toen ik net wist dat ik zwanger was, kregen Roelof en ik van mijn ouders een knuffeltje en een paar sokjes voor het kindje. Sinds het moment dat we wisten dat Loek het niet ging redden, heb ik het knuffeltje en de sokjes niet meer aangeraakt. Veel te confronterend om een paar sokjes vast te pakken, wetende dat je kindje ze nooit zal dragen. Misschien een volgend kindje, maar niet dít kindje. Maar misschien moet ik die sokjes toch eens pakken en gewoon even heel hard huilen en voelen dat ik verdrietig ben. Misschien lucht dat meer op dan doen alsof er niets gebeurd is en “gewoon maar verder gaan”. 

Het zien van de onderstaande video heeft me ook geholpen. Deze vrouw heeft ook een miskraam gehad en beschrijft wat het met haar doet en hoe het voor haar was om hier doorheen te gaan. Ik kreeg tranen in mijn ogen van de video, want alles is zo pijnlijk herkenbaar. Ik vind het belangrijk om bewustzijn te creëren rondom miskramen, dus ik juich dit soort video’s echt toe. Mensen mogen best weten wat een miskraam is en wat voor impact het op je leven heeft. 

https://www.youtube.com/watch?v=jSlPKadrA1Q

** Let wel op: het is een behoorlijk plastische omschrijving van wat er gebeurt tijdens een miskraam. 

5 thoughts on “De nasleep van een miskraam

  1. Anderhalve maand is nog kort geleden hoor! Het is niet niks wat je hebt meegemaakt en ook omdat de lichamelijke nasleep lang geduurd heeft! Bij iedere zwangerschapsaankondiging doet het gewoonweg pijn en ook om al die gelukkige gezinnetjes te zien. Ja ook wij hadden dat willen zijn. De video van Anna ook gezien en goed dat ze dit verteld! Dikke knuffel meis!
    Anita onlangs geplaatst…Waarom zijn we zo statusgericht?My Profile

  2. Wauw, wat een heftige blogpost, brok in de keel hier. Man man, wat een psycholoog van niks ben je dan als je zulk advies durft te geven. Gelukkig zit je nu beter op je plek. Ik denk dat de jaloezie en bijbehorende verdriet niets meer dan heel menselijk is. Geef het tijd meis, wat je hebt meegemaakt is ontzettend heftig en je gevoelens opkroppen of voor je uit schuiven helpen inderdaad niets. Het is pas zes weken geleden, dat is nog zó vers! Ik hoop van harte dat je mensen om je heen hebt bij wie je terecht en wil je eigenlijk vooral heel veel sterkte wensen!!
    Sylvia onlangs geplaatst…Liefde voor schrijven? Bekijk dan deze films!My Profile

  3. Zo pakkend, ik zit met de tranen in mijn ogen… Anderhalve maand geleden vind ik echt nog niet lang hoor, het is héél normaal dat je nog veel verdriet hebt. Maar het is ook normaal dat voor anderen, die er verder vanaf stonden, het rouwproces alweer voorbij is. Hopelijk vind je toch nog genoeg steun in je dichte omgeving 🙂 En zoals je zegt: huil nog maar eens goed als je daar behoefte aan hebt. Het zal vast opluchten. Veel sterkte!
    Lottes Anekdotes onlangs geplaatst…Films om te zien: aprilMy Profile

  4. Wauw ik snap helemaal wat je bedoelt. Het is voor mij nu twee maanden geleden sinds ik mijn kindje ben verloren na een zwangerschap van ruim 10 week. Dat wat jij schrijft is zo herkenbaar! En je verwoord het heel mooi!
    Ik heb ook heel veel steun gehad op dat moment maar dat verwaterd en alles moet maar doorgaan terwijl mijn leven nog zo vaak stil staat!

  5. Bedankt voor het schrijven van deze blog. voor mij is het nu net 5 weken geleden. Iedereen die het weet verwacht wel dat je nu gewoon weer door gaat maar lichamelijk werkt nog niets normaal en de gevoelens overvallen je inderdaad soms nog. Fijn dat jij er zo open over bent, merk dat het nog zo’n taboe is!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge