De maand van Loek

Ja, hoor. Daar is ‘ie dan. De maand waar ik al maanden tegenop zie. De maand waarin Loek geboren had moeten worden. Begin oktober was mijn uitgerekende datum ergens geweest – als alles goed was gegaan. Deze maand had mijn leven moeten veranderen; we hadden een kindje moeten krijgen. Maar dat liep anders dan gehoopt, anders dan gepland en anders dan verwacht.

Wat heb ik opgezien tegen al dit soort momenten. Al die “eerste keren”. Een eerste keer op je uitgerekende datum (in mijn geval uitgerekende termijn, want er was nog geen specifieke datum vastgesteld). De eerste keer oktober. Oktober is niet alleen de maand waarin ik uitgerekend was, maar het is ook de maand waarin ik vorig jaar stopte met de pil. Ook een eerste keer: een jaar later. Een jaar nadat wij stopten met anticonceptie en kijk waar we staan… ik had zoveel anders gehoopt, en stiekem ook zoveel anders verwacht.

Ik weet nog dat ik vorig jaar de laatste pil slikte – eind oktober. En dat Roelof en ik elkaar aankeken en dachten: “Wow, nu gaan we aan kinderen beginnen. Misschien is er over een jaar al wel een kindje of heb ik al wel een zichtbare buik.” We vonden het super spannend, maar ook zo’n leuk vooruitzicht. En we dachten dat het allemaal wel zou lukken – een kindje krijgen.

Man, wat zag ik op tegen oktober. En nu het eenmaal oktober is, is het just another month. Ik blijf het een verschrikkelijk moeilijk idee vinden dat we straks al een jaar bezig zijn. Een verwende gedachte misschien – want hoeveel mensen moeten er niet jaren wachten tot ze een kindje krijgen of zwanger zijn. En toch had ik me er op ingesteld dat het allemaal snel zou gaan. Het is zo frustrerend om aan mezelf te merken dat ik zeker dacht te weten dat het allemaal wel snel zou gaan lukken, want het maakt de teleurstelling zoveel groter.

Ik ben vooral benieuwd wat ik over een jaar schrijf. Oktober 2017. Zou het dan wel gelukt zijn? Zou ik dan zwanger zijn of misschien al wel een kindje hebben? Ik durf niets meer te verwachten. Mijn verwachtingsvolle en hoopvolle gevoel heeft plaatsgemaakt voor een “we gaan het wel zien” mentaliteit. Want ik wil niet nog een keer meemaken dat ik ergens op gerekend heb, maar keihard teleurgesteld raak. Dus ja, we gaan het wel zien… 

2 comments

  1. Knuffel voor jullie!

  2. Dikke knuffel!!
    Anita onlangs geplaatst…Voordelen van een hond in huisMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge