Waarom ik ooit vegetariër was…

Ooit, in een ver, ver verleden was ik vegetariër en dat was een prachtige tijd. Ik at geen vlees én geen vis en ik had er geen enkele moeite mee. Het enige wat ik niet kon weerstaan was kibbeling. Dat was zelfs zo erg dat ik in de trein een keer een ander plekje ben gaan zoeken omdat ik naast iemand zat die kibbeling aan het eten was en ik was serieus bang dat ik een stukje zou stelen, zó lekker rook het. Overigens ook best suf, want who on earth eet er nou kibbeling in de trein??? Maar los daarvan: tijd van m’n leven.

Ik ben altijd een beetje reclame-gevoelig geweest. Er zijn nu van die reclames op tv waarin je zo’n vrouw hoort vragen: “Heb jij ook zulk last van dood en futloos haar?” en dan ben ik zo iemand die van de bank opspringt en wanhopig roept “JAAA DAT HEB IK OOK HELP ME!!!!“. Ik ben ook een fantastisch slachtoffer voor van die reclamemensjes op straat die graag willen dat je één of ander goede-doelen-fonds sponsort. Ik ben zoooohooo gevoelig voor verhalen over zielige kindjes of diertjes dat ik zonder na te denken afspreek dat ze elke maand een bedrag mogen afschrijven. Niet handig. Zo las ik dus ooit een keer het boek “Dieren eten” van Jonathan Safran Foer en dat is ook zo’n boek dat je niet moet lezen als je een klein beetje beïnvloedbaar bent. Om je een beetje een indruk te geven van de inhoud van het boek, op de achterkant staat de volgende tekst:

Foer beschrijft de alledaagse gruwelen van de bio-industrie zeer levensecht, en zijn kritiek op de mensen die het systeem in leven houden is overtuigend. Wie na het lezen van Dieren Eten deze producten nog consumeert is óf harteloos óf ongevoelig voor de rede, of allebei.” – J.M. Coetzee

Ik heb een tijdje nagedacht of ik dit boek wel wilde lezen, want ik was bang dat ik daarna niks meer zou durven eten, maar dapper als ik ben heb ik het boek gekocht en het in één klap uitgelezen. Zodra ik de laatste bladzijde gelezen had wist ik het zeker: ik word vegetariër. Al die gruwelen over de vleesindustrie, hoe dieren behandeld worden, de verhalen over het slachten van dieren die nog niet eens helemaal dood zijn, het volstoppen van dieren met antibiotica zodat ze maar lekker vet en sappig voor ons worden, ik kon er echt niet bij met m’n hoofd… Bah. En dus was ik van de ene op de andere dag vegetariër. Het leidde in eerste instantie tot wat irritaties bij de mensen om me heen, want “Lisse had weer wat bedacht” en iedereen moest opeens rekening houden met mijn eetwensen. Toch bleef ik bij m’n woord en was ik 2 jaar vol overtuiging vegetariër (ik heb geen hapje kibbeling op, bam!).

En toen bleek dat ik een ijzeropnamestoornis had ontwikkeld in de 2 jaar dat ik vegetariër was. Ik heb – dom dom dom – niet goed op de vervangende producten gelet (je moet tenslotte je ijzer ergens anders vandaan halen als je geen vlees meer eet). Waarschijnlijk had ik er al aanleg voor om zo’n opnamestoornis te ontwikkelen, maar het vegetariër-zijn in combinatie met het gebrek aan vleesvervangers in mijn voeding is voor mij een ellendige combinatie geweest. Als je producten met ijzer eet, komt het ijzer in je bloed. Om ijzer te gebruiken moet het in je spieren zitten, en dus zet je lichaam het ijzer in je bloed om naar je spieren. En dat is dus precies wat mijn lichaam niet meer doet. Ik neem het ijzer nog wel op in mijn bloed als ik bijv. vlees eet, maar ik zet het niet meer om naar m’n spieren en gebruik het ijzer dus niet. Daarom krijg ik nu elke maand een ijzerprik in mijn spier, zodat ik voldoende ijzer binnenkrijg. Ik vind het nog steeds doodzonde, want als het zou kunnen zou ik zo weer vegetariër worden. Het is voor mij echter niet meer verantwoord, dus dikke pech.

Zo hoort een varkentje dus te leven vind ik. Lekker blij in de wei. Niet dat ik varken eet, want ik krijg er buikpijn van, maar het idee is duidelijk.
Zo hoort een varkentje dus te leven vind ik. Lekker blij in de wei. Niet dat ik varken eet, want ik krijg er buikpijn van, maar het idee is duidelijk.

En nu dan? 
Nu eten de hunk en ik alleen maar biologisch vlees. Toegegeven: je betaalt het dubbele voor een stukje biologisch vlees, maar ik kan het simpelweg niet over m’n hart verkrijgen om “normaal” vlees te eten nu ik weet hoe dat is klaargemaakt. De hunk heeft het “Dieren Eten” boek niet gelezen en hij is zo’n grote vleesliefhebber dat ik zeker weet dat ‘ie dat ook nooit gaat doen, maar omdat hij de allerliefste man van de hele wereld is, vindt hij het helemaal prima dat wij alleen maar biologisch vlees eten. Lief is ‘ie, hè?

3 thoughts on “Waarom ik ooit vegetariër was…

  1. Ik ben ook een tijd lang vegetariër geweest, totdat mijn lichaam besloot te protesteren 🙁 tja, dan kies ik toch echt wel voor mezelf! Grote stukken vlees gaan er nog steeds niet echt in bij mij, en als ik vlees eet, dan biologisch 🙂

  2. Ik ben een pescotarier (wel vis, geen vlees) en ik heb juist het idee dat het beter is voor mijn gezondheid dan wanneer ik wel vlees at. Natuurlijk eet ik wel vleesvervangers en gebruik ik vitaminepillen voor vegetariërs, misschien gaat het daarom gewoon goed bij mij.

    1. Super goed dat je dat zo in de gaten houdt, ik heb er echt spijt van dat ik daar niet secuur in ben geweest! Nu is het voor mij geen optie meer om vegetarisch te eten. Waarom eet je trouwens wel vis? En eet je dan wel alleen maar biologische vis?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge