Volwassen worden

Er zijn weinig dingen waar ik de laatste tijd zoveel over nadenk als de tijd. Gewoon, hoe snel alles gaat en hoe weinig grip ik er op heb. We gaan alleen maar vooruit in het leven, even een stapje achteruit kan niet. Ik kan de klok wel terugzetten, maar de tijd blijft vooruit gaan en die krijg je niet meer terug. Soms vind ik dat mooi, want over het algemeen is vooruit gaan beter dan achteruit gaan, maar soms vind ik het ook spannend. Ik vond mijn kinder- en tienerjaren niet altijd even makkelijk (vooral tijdens mijn puberteit vond ik alles en iedereen naar), maar het kind-zijn had ik meer moeten waarderen. Wat was het makkelijk. En wat jammer dat ik het niet meer terugkrijg.

Mini-Lisse
Mini-Lisse

Volwassen-zijn voelt toch wel een tikkeltje anders. Ik heb me de afgelopen jaren een beetje in een onduidelijke fase gewaand: de studentenfase. Je bent niet echt meer kind, maar je draait ook nog niet echt mee in het volwassen leven. Je gaat om 2 uur ’s nachts naar bed, je slaapt tot lunchtijd, je hebt – behalve het halen van je toetsen en het betalen van je huur – nog geen gigantische verantwoordelijkheden en je toekomst ligt nog open. Nu ik bijna afgestudeerd ben, realiseer ik me dat ik wéér een fase heb afgesloten. Eerst de fase van kind, toen de fase van tiener, nu de fase van het student-zijn. Voor mijn gevoel stap ik nu het serieuze leven in, waarin ik moet werken en volwassen ben en verantwoordelijkheden heb. Natuurlijk is het niet zo zwart-wit, want ik mag nog steeds om 2 uur ’s nachts naar bed als ik dat wil en bovendien zijn mijn verantwoordelijkheden niet heel veel spannender als ik niet meer studeer. En toch… het afsluiten van een fase is een dingetje. Ik ga alleen maar vooruit. Ik word nooit meer klein. En waarom realiseer je je altijd achteraf pas hoe mooi een tijd was? Waarom zie ik nu pas hoe mooi het was om kind te zijn en hoe ongedwongen het leven was? Misschien omdat ik er anders ook niet zo intens van had kunnen genieten.

Toch weet ik zeker dat ik over 20 jaar ook met weemoed terugkijk op de fase waar ik nu in stap. Het “werken” zal vast heel leuk zijn, ik ben elk jaar een jaartje langer getrouwd met mijn hunk, we halen ons motorrijbewijs, gaan mooie landen bezoeken, misschien kopen we een hond. Het is een fase waarin zoveel mooie dingen kunnen gebeuren en die fase wil ik omarmen. En als ik weer even zin heb om klein te zijn, kruip ik gewoon met een dekentje op de bank en kijk ik zonder schaamte een Disneyfilm. Gewoon, omdat dat fijn blijft, al ben je grijs en bejaard. 

Herken je die gedachten over de toekomst en over het loslaten van bepaalde fasen in je leven? Ik ben benieuwd of jullie hier ook over nadenken! 

One comment

  1. Jaa, sinds een tijdje begin ik het gevoel te krijgen dat mijn echte leeftijd mijn, eh, geestelijke leeftijd aan het inhalen is. En ik ben verdorie pas 24 hahaha. Hoe moet dat nou de rest van de tijd?!
    Michelle onlangs geplaatst…Het leed dat spijkerbroeken heetMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge