Twee weken met Lewis

De tijd vliegt (nee maar echt!)! Lewis is alweer twee weken bij ons en ik heb het gevoel dat we hem pas gisteren hebben opgehaald. Het waren écht best wel twee intensieve weken, zeker omdat Roelof nu buiten de deur werkt en ik overdag de zorg voor twee honden op me moet nemen, waaronder een pup die nog niet zindelijk is en die de hele boel bij elkaar blaft als ik meer dan 5 meter bij hem vandaan ben. Althans, zo was het de eerste anderhalve week. Want daarna werd alles beter! 

Laat ik voorop stellen dat Lewis natuurlijk de allerallerallerleukste witte herder van de hele wereld is. Hij is super lief, hij ligt constant op mijn voet, als ik hem loslaat in het bos blijft hij keurig naast me lopen (daar hoef ik echt niets voor te doen, dat doet hij gewoon) en hij heeft zijn plekje gevonden bij ons thuis. Het is gewoon een fijn, lief beestje en ik ben blij dat hij bij ons woont. Ik maak van alles wat hij doet foto’s, want eigenlijk is zo ongeveer álles wat hij doet súper schattig. Kijk maar: 

2016-09-06-11-06-21

2016-09-05-12-50-10

2016-08-29-16-14-43-2

Woef
Maar er was wel een puntje dat de afgelopen anderhalve week een beetje overheerst heeft. Het is Lewis z’n allerallerallerlievelings om bovenop mijn voet te leven en geen centimeter van mij af te wijken. Als ik wel afstand neem, gaat zijn sirene aan en loeit hij de hele straat bij elkaar. Dat hij zou blaffen, hadden we natuurlijk wel een beetje ingecalculeerd (je neemt tenslotte een herdershond – die blaffen nu eenmaal), maar ik had er meer op gerekend dat hij zou blaffen als er aangebeld zou worden of als hij in het bos andere honden tegen zou komen. Helaas was het een beetje anders dan gedacht, want Lewis leek haast een soort verlatingsangst te hebben (wat niet helemaal de bedoeling is bij een pup) en ging volledig uit zijn plaat als ik overdag meer dan vijf meter bij hem vandaan was. En dat is niet overdreven. Dat betekent dat ik anderhalve week amper kon plassen (het waren zware tijden voor mijn blaas) en dat ik serieus overwoog of ik wel moest lunchen, omdat ik dan naar de keuken moest om eten te halen en Lewis de hele buurt bij elkaar zou joelen (hij mag niet in de keuken komen). 

Op de gang 
Gelukkig ontdekte ik iets. Na anderhalve week in mijn eentje overdag thuis te luisteren naar Lewis’ vocale capaciteiten, had ik afgelopen woensdagavond een mini-breakdown. Ik had het HELEMAAL gehad met dat geblaf en werd er letterlijk gek van. Ik had maandag en dinsdag totaal niet kunnen werken, omdat Lewis me totaal niet vrijliet in huis en mijn concentratie was ver te zoeken door de geluidsoverlast. Natuurlijk weet ik dat je moet investeren in een puppy en dat het tijd kost als je een mini-hondje in huis neemt – en die tijd heb ik ook – maar blaffen is echt wel wat anders. Iemand gaf mij de tip om, als je Lewis wil leren om niet meer te blaffen als je niet direct bij hem in de buurt bent, buiten het huis te gaan staan en heel hard met iets op de deur te slaan als hij wél blaft. Het idee achter die “techniek” (weet niet of ik rammen op de deur wel een “techniek” mag noemen) is dat Lewis gaat denken dat zijn geblaf een ‘explosie’ veroorzaakt. Een explosie is natuurlijk niet fijn, dus het logische gevolg is dat hij niet meer blaft. De voorwaarde voor deze “techniek” (ja, ik blijf de aanhalingstekens gebruiken) is wel dat hij je niet ziet. Als Lewis doorheeft dat ík degene ben die de klap veroorzaakt en niet hijzelf, gaat hij natuurlijk gewoon weer blaffen. Hij moet echt denken dat zijn eigen gedrag een nare reactie teweeg brengt. En dat werkt! Ik overweeg nu om Lewis’ naam in Pavlov te veranderen, want sinds ik dit ben gaan oefenen gaat het stukken beter en kan ik probleemloos een half uur op de gang zitten. Zodra hij blaft ram ik met mijn Dopper (= een waterflesje) op de voordeur en is hij meteen stil. Natuurlijk probeert hij het een aantal keer en begint hij standaard te blaffen als ik wegloop en hij in zijn bench “achterblijft”, maar de klap op de deur heeft wel degelijk effect. Hij is gewoon STIL.

Deze geniale ontdekking deed ik dus woensdag aan het eind van de dag en donderdag en vrijdag waren opeens prima dagen, waarin ik Lewis rustig even in zijn bench kon laten slapen terwijl ik wat werk deed. Ook het in de bench zitten terwijl ik gewoon aan mijn eigen bureau aan het werk ben (dat is een paar meter van zijn bench vandaan) ging opeens prima. Ik deed wel een doek over de bench heen om te voorkomen dat hij door zou krijgen dat ik degene ben die de klap veroorzaakt en dat ging goed! Hij ging lekker slapen tot ik hem er weer uit haalde en als hij wel geluid maakte, ramde ik met mijn Dopper op mijn bureau (ben benieuwd wanneer ik een nieuwe Dopper moet kopen) en werd hij weer stil. Dus ja, dit gaat wel goed komen.

Jake en Lewis
Jake is inmiddels in de fase beland dat hij zich realiseert dat Lewis niet meer weggaat. Jake is ontzettend onderdanig en Lewis is verschrikkelijk brutaal, dus in de afgelopen twee weken heeft Lewis al Jake’s speeltjes afgepakt en zijn botjes opgegeten. Niet echt leuk voor Jake, maar ik grijp niet in omdat ze zélf de hiërarchie moeten bepalen. Als Lewis boven Jake staat, dan is dat zo. Gisteren had Jake het echter even helemaal gehad en gaf hij Lewis een flinke snauw toen Lewis in de buurt kwam om zijn botje af te pakken. Ik was vét trots op Jake, want dat was de eerste keer dat hij écht voor zichzelf opkwam. ZO goed van ‘m. 

Verder vinden ze elkaar wél leuk hoor. Ze liggen heel vaak met elkaar te rollebollen door de woonkamer en ze zijn echt maatjes. Jake neemt het zelfs voor Lewis op in het bos als een andere hond lelijk doet tegen Lewis. True bromance <3. 

Tot zover mijn hondenverslag. Het begint allemaal ietwat uit de hand te lopen, die #crazydoglady reputatie van mij. Dat realiseer ik mij natuurlijk zelf ook wel. Maar hier nog even wat puppyfoto’s om dat allemaal weer goed te maken! 

2016-09-08-09-19-36

2016-08-30-09-05-38

Jake en Lewis

2 thoughts on “Twee weken met Lewis

  1. Aaah zo leuk dit! Ik moest wel lachen om wat je zei over een nieuwe Dopper want ik dacht inderdaad al: “hm, best een duur ding om alleen mee op de deur te slaan” haha. Maar oooh ik ben zo blij dat het werkt!
    Grappig dat Lewis nu toch wel de baas lijkt te zijn, want toen ik bij jullie was pakte Jake nog Lewis’ krokodilletje af!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge