SCRIPTIE INGELEVERD

Het is gedaan. Ik heb officieel het laatste onderdeel van mijn studie afgerond. De scriptie is ingeleverd. WAT EEN OPLUCHTING! Natuurlijk moet ‘ie nog worden nagekeken en moet ik ‘m misschien herschrijven, maar het idee dat het ingeleverd is en dat ik er even niets meer aan kan doen is zaligmakend, echt waar. 

Het inleverproces zelf was iets minder zaligmakend. Natuurlijk was het schrijven van de scriptie een proces op zich. Afspraken met mijn scriptiebegeleider (in de Doppio, dat dan weer wel), dingen aanpassen, onderzoek doen, computerfrustraties, noem het maar op. Het was me wat. Toen de scriptie dan toch eindelijk klaar was (nadat ik diep in de nacht een berg met feedback had weggewerkt) mocht ik ‘m gaan inleveren. Voor velen behoort het inleveren van de scriptie niet meer tot het scriptieproces: het schrijven is klaar en inleveren doe je gewoon via de mail. Helaas werkt dat bij de VU, waar ik studeer, ietsiepietsie anders en moet je ‘m ook op papier inleveren. Omdat mijn laptop de bijzondere eigenschap heeft dat hij geen contact kan maken met onze printer, moet ik alles altijd via de laptop van de hunk printen. Op zichzelf niet zo’n probleem, want de hunk is vaak thuis, maar handig is anders. Ik wilde mijn scriptie dus gewoon via de computer van de hunk printen, tot ik bedacht dat ik thuis geen mooi mapje meer had om mijn scriptie in te doen. Ik besloot dat ik ‘m beter op de VU kon printen, daar een mapje kon kopen en alles in één keer netjes kon maken. Als ik ‘m thuis zou printen, zou ik met mijn geprinte scriptieblaadjes de trein instappen om vervolgens een mapje te kopen voor mijn inmiddels verkreukelde scriptie. Dat vond ik persoonlijk een iets te gewaagd scenario. 

Dus ik naar de VU. Ik ging trouwens niet met de trein, maar met de auto, omdat er vanwege de storm weer allemaal treinprobleempjes waren. Onderweg werd ik bijna de weg afgeblazen door de wind, moest ik 50 rijden op de snelweg omdat het zó hard regende dat ik niets meer kon zien en kon ik geen parkeerplaats vinden, maar ik doorstond alle uitdagingen op mijn weg naar de VU en kwam uiteindelijk heelhuids aan. En daar begon het avontuur. Want printen op de VU…. dat is iets waar je een diploma voor nodig hebt. Je hebt namelijk een persoonlijk pasje waar je een saldo op moet zetten, en met dat pasje kan je het printen betalen. Maar printen kan dan weer niet vanaf je eigen computer, nee, dat moet vanaf een VU computer. Tot zover allemaal prima. Ik zag dat het saldo op mijn kaartje bijna op was, dus ik besloot mijn saldo op te waarderen. Ik pinde 10 euro, waardeerde mijn kaartje op, liep naar een computer om mijn document te printen en liep vervolgens naar een printer. En toen zei de printer dat ik geen saldo had (TERWIJL IK NET TIEN EURO HAD BETAALD). Wat blijkt? De VU heeft tegenwoordig twee saldo’s, eentje voor de printers en eentje voor de snoep- en drankautomaten (waar ik nooit iets uithaal). Ik had natuurlijk het saldo voor de snoep- en drankautomaten opgewaardeerd (iemand nog een blikje cola?!), dus ik kon mijn saldo NOG een keer opladen. Toen mijn saldo eenmaal opgeladen was, liep de VU computer vast, verkreukelde de printer mijn scriptie en kon ik nergens een perforator vinden om gaatjes te prikken in mijn scriptie zodat ‘ie in een mapje kon. EN OJA, ik moest ‘m inleveren bij de studentenbalie, MAAR DIE WAS DICHT. Kom ik al gefrustreerd over? 

MAAR uiteindelijk was daar een mevrouw die mijn nood zag, die toevallig een perforator had en die mijn scriptie kon aannemen en ‘m op de juiste plaats kon afleveren. Die mevrouw kwam uit de hemel vallen hoor, wat een timing. Daarna trakteerde ik mezelf op een lekkere veggiewrap, reed ik naar huis, waaide ik niet van de snelweg af en kwam alles goed. De scriptie is ingeleverd en ik ga vast een 10 halen. 

— EN IK LEEFDE NOG LANG EN GELUKKIG. EINDE SCRIPTIEBERICHT — 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge