Onhandig

Ik heb sinds gisteren (als jullie dit lezen eergisteren) weer een zwemabonnement. Ik hik er altijd een beetje tegenaan om zo’n abonnement te kopen, maar ik ben gék op zwemmen en vind het uiteindelijk toch de prettigste sport. Ik merk bij mezelf dat ik van mijn sportschoolabonnement toch niet helemaal gelukkig word. Ik ga braaf sporten, maar ik vind het een benauwde ruimte waar het soms wel een wedstrijdje lijkt wie er – in het geval van de vrouwen – het dunste is en wie er – in het geval van de mannen – het meest opgepompt is. Niet echt een inspirerende omgeving dus. Zwemmen vind ik daarentegen heerlijk. Ik ben altijd al een watermens geweest, ik geniet van het gewichtloze gevoel in het water en ik hou gewoon van het geluid water. OK, misschien klinkt dit een beetje vreemd, maar zelfs als ik vroeger in bad lag (ja, vroeger, want we de hunk en ik hebben tot mijn grote spijt geen bad) was ik altijd met mijn hand bezig om golfjes te maken in het water “omdat dat zo lekker klonk”. Ieder zo z’n gekkigheid. 

Anyway, zwemmen dus. Ik doe het voor m’n lol. Het enige onhandige aan het zwemmen is het feit dat je in bikini rondloopt en het hele zwembad je lichaam kan aanschouwen. Dat vind ik an sich niet zo’n probleem, maar omdat ik nogal clumsy ben zit ik altijd onder de blauwe plekken. Ik kan er niks aan doen, maar ik loop thuis tegen meubels aan die al een eeuwigheid op dezelfde plek staan, ik stoot standaard mijn knie aan onze bedrand en ik lijk het nooit te leren. Mijn benen zien er soms écht niet uit. En dat is gênant! Toen ik vorig jaar ook een zwemabonnement had, was het zelfs zo erg dat een wat oudere meneer onder de douche aan mij vroeg of het wel goed ging thuis. Hij dacht dat ik mishandeld werd, geloof ik. 

Die onhandigheid kom ik overal tegen, niet alleen thuis, bij mijn regelmatige botsingen met de meubels. Toen ik vorig jaar mijn vrijgezellenfeestje had, had ik ook zo’n onhandige actie. We gingen naar een klimparcours waarbij je routes moet afleggen in de bomen. Je had een aantal verschillende parcours, oplopend van 1 (heel makkelijk) tot 9 (voor “gevorderden”). Ik ben gek op dat soort klimdingen en ik had het al eerder gedaan, dus het ging me best makkelijk af. Toen we parcours 8 met succes (en zweet op het voorhoofd) hadden afgelegd, besloot ik me met een aantal vriendinnetjes aan parcours 9 te wagen. Dat ging eigenlijk best prima. Terwijl we dapper doorklommen, kwamen we bij een punt waarbij je met een soort liaan naar een volgend platform moest zwaaien. Oftewel: je moest hangen aan het touw en jezelf naar de overkant zwaaien. Klein minpuntje: het stootkussen dat voor het platform waar je heen moest zwaaien had moeten hangen, hing er helaas tijdelijk even niet. Je raadt het al: ik zwaaide naar de overkant en knalde KEIHARD met mijn scheenbeen tegen het houten platform aan. Ik zal je de details besparen, maar als ik zeg dat het bloed uit mijn been spoot, zeg ik genoeg. 
Gek genoeg deed het op dat moment – ondanks de keiharde klap die ik vanwege de snelheid gemaakt had – niet eens zoveel pijn. Mijn vriendinnetjes, die vol gruwel naar mijn been keken, waren erger geschrokken dan ik en hadden een medewerker geroepen om te vragen of ik uit het parcours gehaald kon worden, maar dat kon helaas niet. Hup, doorklimmen dus, met mijn inmiddels behoorlijk bloedende been.

Zo'n parcours dus.
Zo’n parcours dus.

Een paar dagen later was mijn been bont en blauw, maar dan ook écht bont en blauw. Zo erg dat ik niet meer naar het zwembad durfde omdat het er zo erg uit zag. Trouwens, ik kon niet eens zwemmen, zo’n pijn deed het. En het was vier weken voor de bruiloft, waaaaaah. Er werden grapjes gemaakt over mijn vader die mij in een rolstoel naar het altaar reed. Het kwam gelukkig allemaal goed, maar zelfs nu, een jaar later, is het been nog niet helemaal bekomen van de schrik. Je voelt zelfs nog bobbels in m’n scheenbeen, oeps.

Zijn jullie ook zo onhandig? 

3 thoughts on “Onhandig

  1. Aaah dit is zo heerlijk herkenbaar. Ik ben ook zo’n enorme oen daarin. In mijn oude studentenhuis stootte ik altijd mij heup aan het aanrecht, en niet zachtjes natuurlijk. Dat soort taferelen heb ik nog steeds af en toe, nu met mijn eettafel. Vroeger was ik de rebel die altijd haar knie open had liggen (over de blauwe plekken op mijn scheenbenen (en hobbels inderdaad) nog niet gesproken). Mijn knieën zijn nu een soort witte plakjes littekenweefsel haha.
    Michelle onlangs geplaatst…Recept: zoet wokgerecht met noedels en paksoiMy Profile

  2. De laatste jaren is het bij mij gelukkig wat minder, maar vooral in de tijd dat ik in de kinderopvang en gehandicaptenzorg werkte zat ik altijd onder de blauwe plekken, op de meest gekke plekken. Komt daar nog bij dat het bij mij altijd heel lang duurt voordat blauwe plekken/wondjes weg zijn en ik nogal snel littekens ontwikkel, mijn benen zien er tegenwoordig áltijd uit alsof ik me net ergens gestoten heb :’)
    Zina onlangs geplaatst…Mooi liedje #24My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge