Mijn help-ik-ben-geen-student-meer-crisis

Want die crisis was er. Goeiedag. Het begon een beetje vlak voor mijn afstuderen, zo tijdens mijn scriptie. En het kwam opeens zo PATS BOEM HALLO IN YOUR FACE. Ik realiseerde me opeens dat mijn schoolgaande leven bijna afgelopen was. Al vanaf mijn 4e ging ik naar school, elke dag. Al vanaf mijn 4e kon ik mijn identiteit deels een beetje halen uit wat ik deed. Namelijk: groep 7, havo met een C&M pakket of mijn studie Engels en Spaans. Op de een of andere manier link je dat aan elkaar: wie je bent en wat je doet. Als mensen vroegen wie je was vertelde je toch gauw wat je deed, wat je studeerde. Ik haalde er waarde uit. En ik realiseerde me maar al te goed dat dat zou ophouden. 

Het was niet alleen dat ik er waarde uit haalde dat ik er tegenop zag op mijn school/studiejaren achter me te laten. Ik heb altijd van leren gehouden. Mijn studie gaf me het gevoel dat ik in beweging was, dat ik me ontwikkelde, dat ik doorging en ergens naar toe werkte. Na je studie sta je opeens stil. Ja, je hebt een opleiding afgerond, maar wat dan? Op de arbeidsmarkt stel je namelijk nog niet zo heel veel voor; je komt net kijken! Waar je in je masterjaar aan de bovenkant staat van de studenten op een universiteit, begin je als afgestudeerde weer helemaal onderaan de ladder. En daarnaast: je sluit een fase af. Een fase die je nooit meer terugkrijgt (tenzij je bereid bent om €10,000 per studiejaar te betalen of tenzij je een extreem rijke vader/partner/suikeroom hebt). Ik vond het gewoon allemaal zo lastig, dat afsluiten, dat loslaten, dat “opnieuw iets opbouwen”. Zo spannend en zo nieuw. 

Het is me allemaal hartstikke goed afgegaan. Tijdens mijn studie vertaalde ik al voor een groot bedrijf en dat kon ik gewoon blijven doen. Daarnaast ging ik direct na mijn afstuderen aan de slag bij een kookwinkel als Online Marketeer en rolde ik zo het werkende leven in. Maar wat voelt dat gek. Geen onderdeel meer zijn van een studentenleven. Opnieuw moeten beginnen, vastzitten aan werktijden (dat vond ik vooral echt dramatisch, vroeg opstaan is never not mijn ding). 

Nu ik als ZZP’er werk is mijn gevoel wel anders. Ik vind het fijn dat ik – net als toen ik student was – mijn eigen ritme bepaal en dat ik zelf hard moet knokken voor goede resultaten (als ik mijn best niet doe krijg ik tenslotte geen geld binnen). Ik ben zelf verantwoordelijk voor wat ik doe, ik ben zelf verantwoordelijk voor mijn eigen reputatie en vooruitgang. Dat is natuurlijk ook wel zo als je in loondienst bent, maar dan wordt er toch van je verwacht dat je meer bijdraagt aan het grotere geheel (= het bedrijf waarvoor je werkt). Nu werk ik voor mezelf en heb ik vrijheid en verantwoordelijkheid tegelijkertijd. Ook net als tijdens mijn studie. Ik vind het een heerlijke overgang. Maar toch was het makkelijker geweest als er een soort opvangnet zou bestaan voor afgestudeerden. Gewoon, om de switch iets minder heavy te maken. 

Ik ben benieuwd of er mensen zijn die dit herkennen; die het ook lastig vonden om de studiefase af te sluiten en zomaar in het werkende leven te duiken zonder ooit écht te hebben gevoeld hoe dat zou zijn. Ik voelde me een beetje een dramaqueen met al mijn issues, maar misschien ben ik wel heel normaal en is dit gewoon een soort van normale student-af-crisis. Let me know! 

5 thoughts on “Mijn help-ik-ben-geen-student-meer-crisis

  1. Ik snap dat heel goed. Ik heb ook eerst 5 jaar lang heel fanatiek gestudeerd en daarna is het een beetje stil komen te liggen omdat ik toen moeder werd. Moet nog steeds wat afronden, maar voel je dus een beetje tussen wal en schip hangen. Dat echte leven met een echte baan lijkt me nu toch ook wel fijn. Je wil op een gegeven moment wat gaan doen. Niet meer thuis zitten. Maar echt iets doen.
    Olga onlangs geplaatst…Personal: 10x OlgaMy Profile

  2. Zo ontzettend herkenbaar! Ik ga zo afstuderen en dan? Het liefst zou ik nog door studeren maar dat is mij te duur want ik heb over mijn hbo al wat langer gedaan om het moment van afstuderen uit te stellen. Het is niet zo dat ik niet graag wil werken, ik heb naast mijn studie altijd minstens 20 uur er naast gewerkt en in de vakanties full time. Werken vind ik ook hartstikke leuk. Maar het idee dat ik straks niet meer kan leren en niet meer naar school kan gaan, dat benauwd me. Het is als sinds mijn vierde een belangrijk onderdeel van mijn leven geweest en ik vind het ook heerlijk om te studeren en naar school te gaan. Ik wist altijd dondersgoed wat ik wilde bereiken en wilde doen, maar ik weet het echt niet als ik klaar ben met studeren. Het liefst ga ik de rest van mijn leven studeren haha. Maar het is dus heel herkenbaar wat je schrijft, dus nee je bent niet de enige!

  3. Ook ik ga dit jaar afstuderen, maar zou niet weten waar ik straks moet beginnen. Lukt het me om een fijne plek op de arbeidsmarkt te krijgen of ga ik eerst weer mijn geld verdienen in de bediening? Misschien wil ik wel op reis en verhuis ik dan misschien weer terug naar huis? Allemaal vragen waar ik op dit moment echt nog geen antwoord op heb en ik niet zou weten wat er gaat gebeuren als ik klaar ben met mijn opleiding. Iets wat me nu best wel bang maakt, maar als het goed is gaat het allemaal goed komen.

  4. Vond het ook vrij lastig, ik had altijd ‘meetbare’ doelen en dan ga je opeens aan het werk. Inmiddels heb ik werk dat ik heel erg leuk vind en nu heb ik er geen problemen meer mee. Wel maak ik to do lijsten, zodat ik gestructureerd aan het werk kan gaan.
    karlien onlangs geplaatst…7x bijzonder kamperen in EuropaMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge