Kramperen

Ik weet het nog goed. Ik ging in de vierde klas van de middelbare school een week naar Italië, op werkweek, zoals dat bij ons heette. Ik had er veel zin in. Mooie plekjes ontdekken, gezelligheid met de klas, lekker eten… Het enige waar ik een beetje tegenop zag, was het kamperen. Dat had ik nog nooit gedaan. Maar hoe erg kon het zijn? Het zou vast meevallen. 
Na mijn eerste nacht op Italiaanse grond (letterlijk, want ik lag dus in een tent) kwam ik er achter dat het niet meeviel. Ik werd wakker op een drijfnat kussen in een royale plas water, want de tent was lek. De rest van de week heb ik in het bagageruim van de bus geslapen en heb ik me heilig voorgenomen om nóóit meer in een tent te gaan liggen.

Slapen in het bagageruim van de bus.
Slapen in het bagageruim van de bus.

Ik heb na deze traumatiserende ervaring heus nog wel een paar keer gekampeerd. Hoewel ik mijn zomervakanties met mijn ouders altijd heb doorgebracht in vakantiehuisjes (met een dak en een wc en een keuken enzo), vond ik dat ik het kamperen een kans moest geven. Meerdere keren overwon ik mijn gruwelgedachten en kroop ik opnieuw op mijn knieën een tentje in waar mijn koffer en ik bijna niet samen in pasten. Ik overwon barre kou door vijf truien en zeven broeken aan te trekken en mezelf bovendien in dubbele slaapzakken te wurmen. Ik ploegde ’s nachts in diepe duisternis de modder door om na een half uur wandelen bij een werkelijk intens afschuwelijk geurend toiletgebouwtje te arriveren (en om vervolgens te ontdekken dat ik mijn wc-rol was vergeten, want ja, die hing er dus altijd gewoon in onze vakantiehuisjes). Ik heb het geprobeerd. Ik heb het meerdere kansen gegeven. Maar lieve mensen, ik geloof er niet in. Ik begrijp er niets van. Wat is er zo leuk aan kamperen?!

Het bewijs dat ik het kamperen nóg een keer geprobeerd heb.
Het bewijs dat ik het kamperen nóg een keer geprobeerd heb.

Waarom geeft een weldenkend mens, gesteld op zijn privacy, op zijn warme douche en fijne bed, al zijn luxe op om VRIJWILLIG in een tent te gaan liggen, waar je kou lijdt, niet kunt koken en niet normaal kunt plassen? Waarom riskeer je schimmel op de billen (want die wc’s zijn dus écht vies), verkoudheid en een enorme lading vieze kleding aan het einde van de vakantie als het ook anders kan? Ik heb het dan nog niet eens over de grote hoeveelheid insecten die ’s nachts samen met jou onderdak zoekt in je tentje, over het feit dat het áltijd begint te regenen als ik een camping opstap of het gebrek aan privacy. 

Want daar wil ik het nog even over hebben: dat gebrek aan privacy. Het kamperen, het gebrek aan luxe, de schimmel op je achterste… ik zou het allemaal nog kunnen overwinnen als ik daardoor mooie plekjes zou kunnen ontdekken waar geen vakantiehuisjes staan. Als de hunk en ik ooit een motortocht gaan maken, kan ik me voorstellen dat ik toch (met een flinke portie gemopper) mijn tentje meeneem. Het stukje vrijheid dat het geeft… Dat kan ik me ergens nog wel voorstellen. En ja, het is jammer dat je dan achter een boom, angstig kijkend of niemand een glimp van je witte billen opvangt, een plasje moet doen (of erger…), maar eerlijk: dat kan ik aan. Maar CAMPINGS zijn misschien nog wel het grootste obstakel. Terwijl jij lekker aan je broodje knakworst zit te knagen op je amateuristische campingstoeltje, komt de buurman langslopen. “HA BUUF, LEKKER AAN HET ETEN?!” En daar blijft het niet bij. De andere buurman, die trouwens gewapend met een wc-rol onderweg is naar het toiletgebouwtje, loopt ook langs, en kijkt aandachtig hoe jij je (koude) broodje knakworst naar binnen werkt. Je pakt er een boek bij, in de hoop dat je de langslopende buurmannen en bijbehorend commentaar kunt vermijden, maar terwijl je doet alsof je leest hoor je de volgende buurman roepen: “WAT LEES JE, BUUF?!” 

Ik hoef dit verhaal niet af te maken, toch? Laat me met rust! Ik wil gewoon mijn boek lezen, mijn broodje knakworst opeten, genieten van mijn rust. Want daar kwam ik dus voor: rust. Na de vakantie kom je uitgeput thuis, en denk je eindelijk rust te hebben na alle gekkigheid op de camping. Maar schijn bedriegt: daar is de was. Bergen met kleding, vol modder en grasvlekken. En oja, je moet je tent nog even schoonmaken, ook zo heerlijk als je net terug bent van vakantie. Tussendoor krab je aan je muggenbulten, slik je zeven pillen antibiotica vanwege de schimmel op je bips en … nou ja. Ik heb er dus niet zoveel mee, dat kamperen. 

 

 

 

5 thoughts on “Kramperen

  1. Haha!! Ooh zo herkenbaar!!
    Op hoofdlijnen bij mij hetzelfde verhaal. Hier en daar zelfs in detail!
    Zo had ik mij ooit (lang, lang geleden) laten lijmen om ook mee te gaan kamperen. In het gehucht Tann in de deelstaat Hessen DLD. Toen nog letterlijk) naast de Oost-Duitsegrens met alle bewaking van dien.
    Het was een gehucht van een paar boerderijen waarvan 1 van de boeren een stukje land als “Camping” verhuurde. Die naam dekte de lading niet eens. Dat was al teveel van het goede. Er was werkelijk niets te doen en zo ook in de nabije omgeving. Ja, als je 3 weken lang boeken lezen houdt bij 35 graden… “Ja, dat kan toch ook in de voortent? ” Hou op!
    Dat gemier met meegenomen aardappelen van huis en dito Teclu-brandertjes. Stervenskoud ’s nachts etc. etc.
    Het heeft niet langer dan een dag geduurd toen ik besloot om even van de camping af te gaan. Op een half uurtje rijden lag de Universiteitsstad Fulda. Lisse… mijn hart ging open!!! Ik zag winkels, wandelende mensen. Terrasjes etc.
    Toen wist ik het!! Ik ben een stadsmens! Dat betekend niet dat ik niet van de natuur hou. In tegendeel zelfs. Ik kom er vaak en graag. Vooral om (bij voorkeur) ’s ochtends vroeg te fotograferen. Maar ik wil de navelstreng met de stad wel blijven voelen.

    Afijn, ik heb het een week uitgehouden (nog knap vind ik). Mijn kennissen bleven, zoals gepland, nog 2 weken. Ik hield het dus na een week voor gezien.
    “Hoe ga je naar huis?” Op de heenweg was ik namelijk als “volgauto” achter hen aangereden. Hoofdzakelijk over B-weggetjes. “Want dan kan je zoveel van de omgeving zien” Rot op! Ik wil naar huis en wel nu was mijn devies.
    Gewoon lekker over de hoofdwegen. Lekker doorrijden. De autobahnen!!
    De terugweg ging aanzienlijk sneller dan de heenweg. Was blij dat ik nog twee weken verlof had die ik in NL invulling gaf.

    Sindsdien nooit, Never, Nooit Niet meer Camperen. Daar heb ik mijn meiden, daarna, ook altijd voor behoedt (en mezelf).

    Dus: huisje, boompje beestje onder de vlag van Center Parcs!

    1. Hahahaha, wat een heerlijke comment! Inderdaad, ik ben ook een stadsmens! Wel eentje die héél graag in de natuur komt, maar dan zonder tentje. 😉

  2. Hey hey…

    Gaan we je dan echt missen op het terrein van new wine?? Daar hebben we dan geen electriciteit maar wel heul veul wc-tjes die 3x per dag geschrobd worden, waar meestal papier hangt. Zijn er douches en als je goed timed kan het ook nog redelijk privé.
    Als jij/jullie er niet zijn, schijnt dan de zon wel? Want die begon te schijnen toen ik met jullie ging samenwerken.

    Bij ons is het dat we door NW nu een heerlijk oud caravannetje en 3 tenten hebben, om zo het hele gezin mee te nemen. De kids vinden het leuk. En wij hebben ons extra luxe verschaft door nog een skottelbraai te kopen en een verwarmingetje op batterijen. Want je weet het maar nooit.
    Na NW gaan we 2 weken … Kamperen .. In Nederland nog wel. Enne hebben daar ook nog electriciteit. Wouw.

    Nou ja we gaan het zien. Heb nog nooit echt gekampeerd op een echte camping. Je hoort nog van me 😉

    Groetjes
    Corine

  3. Wat een heerlijk betoog tegen kamperen Lisse! Maar een ding kan je niet ontkennen…. Die nachten die wij hebben doorgebracht in dat busruim waren wel mega gezellig! Wat hebben we gelachen! Maar voor herhaling vatbaar…..? Dat weet ik ook niet zeker.. 😉

  4. Haha dat klinkt inderdaad vreselijk als je het zo leest. Ik kampeer daarom ook het liefst in het buitenland en dan op een kleine onbekende camping. Het liefst buiten het hoogseizoenen om, maar wel met een grote kans op zon, want je wilt inderdaad niet wegspoelen van de camping. We hebben vorig jaar een grote en degelijke tent gekocht bij Obelink en zijn er mee op pad geweest. Gelukkig hadden we lekker weer dat scheelt natuurlijk enorm. Mijn eerste ervaring was erg positief en wil het zeker nog een keer proberen.
    Tamarah onlangs geplaatst…New Home #3 Getekend en verhuisd!My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge