Je naam veranderen

Dat het in onze wereld soms oneerlijk verdeeld is, dat weten we allemaal. Je kunt niet alles hebben in het leven. Mijn leven is hartstikke prima en ik zal niet klagen, maar er was één pijnpuntje in mijn bestaan waarbij ik toch moest ingrijpen. Het was simpelweg te oneerlijk. En het gaat over mijn naam.

Waarschijnlijk heb jij nooit langer dan 3 seconden stilgestaan bij je naam. Ik ben helaas erfelijk belast met een namentik: een obessie voor namen. Ik onthoud alle namen van alles en iedereen en ik heb een grote voorkeur voor originele namen. Mijn ouders hebben ook een voorkeur voor originele (en leuke) namen, dus wat dat betreft ben ik in een prima nest terecht gekomen. Ik vermoed alleen dat mijn ouders zich in een vlaag van verstandsverbijstering bevonden toen ze mijn naam moesten bedenken, want waar mijn zus en broertje allebei een ontzettend leuke en originele naam hebben, noemden ze mij Lisa. 

Lisa, ja. Prima naam, hoor, afgezien van het feit dat half Nederland zo heet. Zo saaahaaaaai. Mijn ouders hebben volgens mij niet beter geweten dan dat ik niet echt tevreden was met mijn naam, maar ik kwam nooit op het idee om er echt iets aan te doen. Mijn moeder zei wel eens dat ze, toen ze zwanger was van mij, er over nagedacht heeft om me Lisse te noemen, maar dat ze uiteindelijk toch voor Lisa gekozen hebben. Net als alle andere ouders in die tijd, want ik zat op de basisschool al met een hele kudde Lisa’s in de klas. 

Volgende stap: de middelbare school. Ik was de enige Lisa in de klas en dat was fijn. De naam bleef niet origineel, maar ik was in ieder geval de enige. Dat bleef een tijdje zo. Ik maakte me niet druk over mijn naam, afgezien van een mopperopmerking hier of daar. En op een onbezorgde dag – het zonnetje scheen en de lucht was blauw zeg maar – werd ik plotseling omgeroepen op school; of ik me even wilde melden bij de balie. Toen ik eenmaal bij de balie stond, stonden er een aantal meisjes vrij onhandig opgesteld voor de balie. Ze stonden in de weg, dus ik vroeg: “Mag ik er even bij? Ik werd net omgeroepen omdat ik me moest melden.” Voel je ‘m al aankomen? AL DIE MEISJES HADDEN DEZELFDE NAAM ALS IK, INCLUSIEF ACHTERNAAM. Vijf stuks in totaal, met mijzelf erbij zes. Zes meisjes met dezelfde voor- en achternaam. Ik raakte spontaan in een naam-depressie en eenmaal thuis hakte ik de knoop door. Ik ging mijn naam veranderen. Niet officieel, bij het gemeentehuis enzo (want: kost geld), maar gewoon mijn roepnaam. Ik printte briefjes uit om de volgende dag uit te delen aan al mijn vriendinnetjes, leraren en wie-ik-dan-ook-tegenkwam met daarop de boodschap dat mijn naam vanaf die dag “Lisse” zou zijn. 

En zo bleef het toch een prachtige dag. Met blauwe lucht, zonnetje, alles. En een mooie naam. Een naam die toch nog steeds bedacht is door mijn ouders (ik was zelf nooit op de naam Lisse gekomen), maar die ik echt met trots kan dragen. Een naam met een mooie betekenis, maar nog steeds dezelfde betekenis als de naam die mijn ouders mij gaven. Ik draag mijn naam met trots! 

3 thoughts on “Je naam veranderen

  1. Wat, zes meisjes met exact dezelfde naam?! Dan voel je je opslag minder uniek haha. Mijn achternaam is vrij zeldzaam (tot het irritante aan toe, altijd spellen en dan nog schrijft iedereen het verkeerd, behalve in het Noorden van het land). Mijn voornaam komt wel vaker voor. Ik ben niet per se blij of niet blij met mijn naam, ik vind het wel best. Had het zelf nooit gekozen maar ja, die macht heb je helaas niet als baby :P. Ik zal altijd een beetje de naam Michelle Snottebelle met me meedragen. Ach, het kan erger. Een klasgenootje heette Annaleid Poepeschijt en zij veranderde haar naam naar Anna, hihi.
    Lisa is inderdaad niet echt origineel, maar ik vind het wel een heel mooie naam! Net als Lisse trouwens, ook tof. Moedig dat je die stap ook daadwerkelijk hebt doorgezet :).
    Michelle onlangs geplaatst…Recept: Bonbons van dadels – 5 variatiesMy Profile

  2. Lisa is inderdaad een naam die vrij veel voorkomt. In Limburg komt de naam Lonneke súper veel voor, ik ken echt wel 15 Lonneke’s, bizar. Zelf ben ik super blij met mijn naam: apart, maar ook weer niet zo apart dat mensen denken dat mijn ouders in een vlaag van verstandsverbijstering mij deze naam hebben gegeven. Fun fact: ik zou eigenlijk Jill heten, Zina hebben ze pas drie weken voor mijn geboorte gevonden. Nu heet mijn zusje Jill :’)

  3. Hier bij ons is mijn naam nog redelijk ‘uniek’, heb maar enkele andere Liese’s tegengekomen en meestal is het nog anders geschreven. Op zich denk ik niet datik het zo erg zou vinden om een typische naam te hebben, maar kan het wel begrijpen als er vijf andere rondlopen met dezelfde voor én achternaam dat het vrij vervelend is. Lisse vind ik dan ook wel een hele mooie keuze als roepnaam 🙂
    Liese onlangs geplaatst…7 goede redenen om dat reisje toch te boekenMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge