Een neuspiercing

In mijn hoofd heb ik allemaal lijstjes en het allergrootste lijstje is mijn dit-wil-ik-echt-hebben-lijstje. Ik vind mezelf niet per se enorm materialistisch (ik houd wel van leuke prullebulletjes waar je geen fluit aan hebt, hoor), maar toch is dit lijstje verrassend groot. In tegenstelling tot veel mensen is mijn dit-wil-ik-echt-hebben-lijstje niet gevuld met een Tesla, een Apple Watch of Nike Airs. Mijn lijstje is gevuld met nieuwe planten van de IKEA die – net als mijn huidige planten – alles overleven al vergeet ik ze duizend keer water te geven, andere kussenhoezen voor onze kussentjes op de bank die we allebei altijd van de bank gooien omdat het helemaal niet lekker zit met tien kussentjes in je rug én een neuspiercing. En over die neuspiercing heb ik het – serieus – al járen. Ik vind een ringetje door je neusvleugel zó ongelooflijk mooi. 

De hunk vond het afschuwelijk, een neuspiericing. Hoe ik dat nou toch mooi kon vinden… Afgelopen week kocht ik een nepringetje. Zo kon ik zelf even kijken of ik een neuspiercing eigenlijk wel mooi vond. Natuurlijk vond ik het mooi en Roelof zei dat het “wel meeviel”. Ik bleef maar dralen en twijfelen, want ik zag als een berg op tegen de pijn en tegen de naald waarmee het gaatje geprikt wordt (echt piercen wordt niet gedaan met zo’n schietpistool, maar met een naald; als je prikt met een schietpistool kan het kraakbeen in je neusvleugeltje versplinteren en BAH). Helaas heb ik bij het zetten van mijn laatste tatoeage een beetje een naaldentrauma opgelopen. Het zetten van mijn laatste tatoeage was namelijk verschrikkelijk pijnlijk en ik werd zo wit en duizelig en wiebelig dat de tatoeagemeneer mij vol moest proppen met druivensuikertjes. Hij zei dat het angstzweet van mijn voorhoofd druppelde en dat klopte ook wel een beetje, want het deed dus echt heel veel pijn (wist ik veel dat de pols het meest pijnlijke lichaamsdeel is om een tatoeage te laten zetten). Sindsdien ging mijn droom om een neuspiercing te laten zetten samen met nachtmerries en (uiteraard) angstzweet, want ik houd dus niet van pijn en was bang dat ik weer van m’n stokkie ga.

Maar de hunk werd gek van mijn getwijfel en gezeur of ik nou wél of géén neuspiercing moest laten zetten. Afgelopen zaterdag zei hij: “Nu ga je bellen, hoor!”… en toen belde ik. Tot mijn grote schrik (hallo angstzweet) zei de jongen aan de telefoon dat ik direct langs kon komen. Ik stemde er maar mee in, want als ik bedenktijd zou krijgen zou ik waarschijnlijk te bang worden. Een sukkel als ik ben deed ik nog even snel research op het internet, waar ik allemaal gruwelverhalen las (“EEN NEUSPIERCING LATEN ZETTEN IS ECHT DE ERGSTE PIJN DIE IK OOIT IN MIJN LEVEN HEB GEVOELD” en “MIJN HEMEL, IK HEB NOG NOOIT ZOVEEL PIJN GEVOELD IN EEN MINUUT” en “IK LAAT ECHT NOOIT MEER EEN PIERCING ZETTEN NA HET ZETTEN VAN EEN NEUSPIERCING! WAT EEN HEL!!!“). Maar helaas had ik een afspraak. We gingen met de auto, hoewel het maar 5 minuutjes fietsen is, want misschien zou ik wel weer van mijn stokje gaan, hè. Ik propte nog even snel een banaantje naar binnen en voor ik het wist lag ik op een soort martelbank. 

En voor ik het wist had ik opeens een gat in mijn neusvleugel! Nee, maar echt! De piercing-mevrouw zei: “Ik ga nu even een buisje in je neus plaatsen, zodat ik de naald kan opvangen na het piercen” (anders prikt de naald ook door de rest van je hoofd heen). Ik was in de (terechte) veronderstelling dat ze nog bezig was met het buisje in mijn neusgat plaatsen en AUW. En dat was het ook wel zo’n beetje. Het deed wel pijn, maar doordat ik totaal niet voorbereid was op het “ik-ga-nu-prikken” moment was het al voorbij voor ik er erg in had. Het dichtdoen van het ringetje zelf was eigenlijk meer gedoe. Want zo’n ringetje door het gaatje doen is niet zo moeilijk, maar een ringetje dichtdoen is een hel (als je ooit ringetjes door je oorbellen hebt gehad ken je dit probleem). De piercing-mevrouw moest er serieus een TANG bij pakken (ik heb mijn ogen maar even dicht gedaan), maar het is haar gelukt. En nu heb ik een neuspiercing.

Neuspiercing

En ik ben er super blij mee! Het is nog wel een gekke gewaarwording als ik bijvoorbeeld mijn neus wil snuiten of als ik mijn hunk een kusje wil geven en onze neuzen een botsing maken (= AUW). Maar verder ben ik er blij mee en lijkt het allemaal netjes te genezen. Ik voel me gigantisch dapper en ben nu helemaal tevreden met mijn tatoeage- en piercingverzameling. Dit was wel hoe ver mijn dapperheid gaat. 

WAT VINDEN JULLIE ERVAN? 

***OJA TROUWENS: Mijn fotoweek ontbrak deze week! IK WEET HET. Sorrie! Ik had afgelopen week alleen maar foto’s gemaakt van Jake en die waren eigenlijk bijna allemaal hetzelfde én ik vergat zondagavond om mijn fotoweek in elkaar te flansen, dus dan gebeurt dat. En ja, vorige week kwam ‘ie ook niet online. WEET IK. Maar toen waren we net in Gdansk geweest en was ik moe en toestand en … nou ja, daarom dus. 

3 thoughts on “Een neuspiercing

  1. Toen ik mijn neuspiercing voor de eerste keer liet zetten, viel de pijn goed mee, want ik heb een hoge pijngrens. Helaas, zo’n twee jaar later was de binnenkant van mijn neus volledig ontstoken door een verkoudheid en was ik zo dom om mijn piercing er voor het gemak uit te halen. Wist ik veel dat het zo snel dicht groeide? Enkele dagen later kreeg ik de piercing er niet meer in en moest ik terug naar de shop om het gaatje opnieuw open te doen. Mijn neus was nog steeds ontstoken en auwwwww, wat deed dat een pijn zeg! Tranen in de ogen en al!

  2. Ik heb er ook 1 gezet jaren geleden. Wat een hel zeg.. Nooit meer. Heb er ook erg veel last van gehad qua ontstekingen enzo.. na een jaar was ik het zat en hem dus eruit gehaald.. Echt zo jammer want vond hem echt heel tof.

  3. 9 maanden geleden heb ik hem laten zetten. Nergens last van gehad dus dacht gister leuk mijn sieraadje te kunnen vervangen. Was waarschijnlijk wat te wilt want is nu dik met korstjes… auch… erg vervelend!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge