Een jaar met Jake

Balonnen, slingers, taaaaaart! Jake is een jaar bij ons! EEN JAAR! Dat moet natuurlijk gevierd worden. Een hond nemen is één van de beste beslissingen die ik ooit gemaakt heb. Jake is echt ons maatje en ik kan ‘m niet meer wegdenken uit m’n leven. Dus ja, dat hij al een jaar bij ons woont, dat moet gevierd worden (als cadeautje krijgt ‘ie een drukke, hyperactieve, in huis poepende pup – LEUK HE JAKE!?). 

Ik ga héél even de dramatische hondenmoeder uithangen. Als je niet van honden houdt, of als je niks hebt met dramatische, trotse moederverhalen, dan is DIT het moment om weg te klikken. 

 

 

Ja? Ben je er nog? 

 

 

Dan allereerst even een kleine selectie fotootjes van mini-Jake: 

IMG_3777

IMG_3752

 

Processed with Moldiv

IMG_1142

Goed, voor de echte doorzetters onder jullie volgt hier een kwijlerig verhaal over het afgelopen jaar met Jake. Ik kijk er echt met heel veel plezier op terug. Toen we ‘m kregen, was ‘ie nog zo klein en pluizig en konden we ‘m nog optillen. Hij woog onder de tien kilo en eigenlijk alles wat hij deed was schattig. Inmiddels weegt hij bijna 35 kilo, is écht niet alles wat hij doet meer schattig (geloof me – paardenpoep uit z’n bek plukken is écht NOT schattig), maar is het stiekem ook zoveel leuker. Een puppy is leuk, maar ook verschrikkelijk veel gedoe. Je moet ‘m leren door te slapen (ja, net als bij een baby, ja), hij moet alle commando’s nog leren, hij weet niet dat in huis (en op je kleed) poepen en plassen niet de bedoeling is en je moet zevenduizend keer per dag naar buiten om dat soort ongelukjes te voorkomen. Schattig dus, maar best wel veel gedoe. Nu Jake groter is en veel geleerd heeft, is het eigenlijk nog heel veel leuker. Je kunt meer met hem, je kent hem beter en we hebben wat meer een ritme met elkaar. Ik ben stiekem wel blij dat honden maar een heel klein stukje van hun leven puppy zijn en daarna gewoon groot en volwassen worden.

OK, dat volwassen is misschien niet helemaal waar, want Jake zit in de puberteit (ja, die heb je ook bij honden). En een puberende hond is echt knap irritant. Hieronder een paar voorbeeldjes: 

  • Als ik met Jake in het bos loop en ik zeg “HIER!”, kijkt hij om, kijkt hij me recht in mijn ogen aan en loopt vervolgens gewoon de andere kant op (echt hoor – als hij een middelvinger had, zou hij ‘m op dat soort momenten opsteken);
  • Gewoon NIET gaan zitten als dat moet;
  • Als hij een takje in het bos vindt en ik wil dat hij ‘m loslaat, gaat hij er expres heeeeeel hard mee wegrennen. Vervolgens gaat ‘ie op tien meter afstand stil staan, gaat ‘ie heel hard kwispelen met het takje in z’n mond, en rent ‘ie weer weg zodra ik een beetje in de buurt kom. Zucht.
  • Als de voorbel gaat, heeft Jake altijd het lumineuze idee dat HIJ wel even open kan doen. Hij springt als een idioot door de gang en gaat niet op z’n plek liggen, terwijl hij heel goed weet dat hij dat wel moet doen als de bel gaat. 

Nou ja, zo kan ik nog wel even doorgaan. Ondanks onze strakke opvoeding, luistert hij soms echt niet. Je hoort ‘m denken: “Lekker puh, ik heb heel veel schijt aan jou vandaag!” Roelof en ik zijn gelukkig allebei behoorlijk streng en behoorlijk consequent, dus ik heb er veel vertrouwen in dat het – als de puberteit voorbij is – allemaal goedkomt en we een hele brave hond hebben. 

Maar los van de puberteit, is Jake echt een hele makkelijke, lieve hond. Hij is heel kalm in huis, slaapt los in huis en heeft geen bench meer nodig, hij kan prima 7 uur alleen zijn, hij is altijd lief tegen ons bezoek en heeft een heel knuffelig karakter. Als we buiten zijn, wil hij echt nog wel eens boeven en niet luisteren, maar in huis luistert hij heel goed en is hij prima te corrigeren. Hij is gezellig, lief en gewoon de beste hond van de wereld. Ik kan me nog even niet voorstellen dat onze witte herder pup, Lewis, net zo lief is als Jake en dat ik net zoveel van hem kan houden als van Jake. In mijn hoofd is Jake gewoon de allerliefste, de allerbeste hond van de wereld (maar ik weet zeker dat ik – zodra Lewis er is – vind dat ze allebei de liefste en de leukste zijn).

Lieve Jake, word maar héééééél oud, zodat we nog heel veel jaartjes van jou mogen genieten. Je bent de allerliefste, allerleukste, allerbeste hond van de hele wereld! 

4 comments

  1. Als ik dit zo lees denk ik dat onze hond (of nouja, hij woont bij m’n ouders) voor altijd in de puberteit is blijven hangen totdat ‘ie bejaard werd… UH OH.

  2. Wat een lief artikel! Hier is Louie 1,5 jaar en streken heeft hij nog. Maar misschien dat de eigenwijsheid ook in zijn ras zit! Heel benieuwd hoe hij op de kleine nieuwe telg gaat reageren 🙂
    Anita onlangs geplaatst…Life of Louie #4My Profile

  3. Wat een mooi mannetje hé? Dieren kunnen zoveel liefde geven, het blijft speciaal om te voelen en te ervaren, vind ik 🙂
    Lottes Anekdotes onlangs geplaatst…25 before 25: update #8My Profile

  4. Leuk artikel! En Jake ziet er echt heel erg schattig uit nog steeds 😉 Knap dat je consequent bent en soms streng. Dat moet waarschijnlijk ook wel maar ik kan me voorstellen dat hij je inpakt met z’n lieve kop!

Laat een reactie achter op Tamarah Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge