Een beetje een schuldgevoel.

Ik heb altijd een beetje last van het wereldverbeteraardilemma. Ik ben vóór een betere wereld en vind het belangrijk dat ik mijn steentje bijdraag. Een betere wereld gaat niet alleen om dingen die met het milieu te maken hebben, zoals alleen maar biologisch vlees eten en je kauwgompje niet op straat uitspugen. Het gaat volgens mij ook over hoe je met de mensen om je heen omgaat. En dat vind ik soms lastig. Want waar ligt de balans tussen goed met je medemens omgaan en realistisch blijven? Ik weet het niet zo goed.

Een voorbeeldje. Je kent vast allemaal de straatnieuwsverkopers die bij de ingang van de Albert Heijn staan. We groeten ze vriendelijk en lopen vervolgens de supermarkt in om onze karretjes vol te laden met véél te veel eten dat we eigenlijk niet nodig hebben. Vervolgens lopen we naar buiten met onze zware boodschappentassen, groeten we de straatnieuwsverkoper nog een keertje en stappen we met een voldaan gevoel onze auto in. We hebben de straatnieuwsverkoper vriendelijk gegroet én de boodschapjes zijn binnen. Dikke prima.

Ik vind dit lastig. Want als ik mijn karretje in de Albert Heijn vol kan gooien met spullen die ik eigenlijk niet nodig heb (want even eerlijk, we kopen allemaal veel meer eten dan we nodig hebben), waarom kan ik dan niet ook iets voor de straatnieuwsverkoper meenemen? Ik doe het wel eens. Ik koop een pakje stroopwafels en geef dit, als ik met mijn zware boodschappentas naar buiten loop, aan de straatnieuwsverkoper. Zo kan ik met een nog beter gevoel mijn auto instappen. Ik heb tenslotte iets goeds gedaan.

Ik wil niemand een slecht gevoel aanpraten. Het is namelijk goed dat we iets extra’s kopen voor de straatnieuwsverkoper. Maar de laatste tijd word ik steeds meer aan het denken gezet als ik de mevrouw bij onze Albert Heijn zie staan. Hoe zou het voelen als ik haar was? Hoe zou het voelen als er de hele dag door mensen langslopen die mij even begroeten en die soms een pakje stroopwafels bij me achterlaten? Wil je als mens niet meer dan stroopwafels en een begroeting? Deze vrouw bij de Albert Heijn is iemand met een verhaal. Waarom staat ze daar? Zou het voor haar niet veel fijner zijn als ik even een praatje met haar maak? Als ik tijd voor haar vrij maak? Als ik even aandacht besteed aan haar als persoon?

En hier komt de balans om de hoek kijken. Ik denk zelf al snel: “Ja, maar kan ik toch niet elke keer bij het boodschappen doen een half uur blijven kletsen met die mevrouw? Ik heb nog wel meer te doen. Mijn scriptie moet geschreven worden, ik moet de was nog doen, mijn boodschappen moeten zo snel mogelijk de koelkast in. Daar heb ik geen tijd voor.” Een stukje realisme, want ja, ik heb inderdaad meer te doen. En toch… Als ik daar zou staan, zou ik hopen dat iemand “alles wat hij nog moet doen” héél even opzij schuift, om gewoon even aan mij te vragen wie ik ben en hoe het met me gaat. Gewoon, omdat ik méér ben dan “die vrouw bij de Albert Heijn“.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge