De puppypolitie

Wat is dat toch met puppy’s. Natuurlijk zijn ze súper schattig en wil iedereen ze aaien, maar puppy’s lokken ook een hoop arrogantie uit. Toen Jake vorig jaar een puppy was en iedereen mij maar bleef vertellen hoe ik een hond moest opvoeden, dacht ik dat het echt niet erger kon, maar dat kan dus wel. Lewis haalt het ergste in mensen naar boven. Iedereen weet hoe ik mijn puppy moet opvoeden en iedereen denkt dat beter te weten dan ik. En dat is knap irritant!

Volgens mij ontstaat dit soort mensen vooral als je een baby hebt, maar het bestaat ook bij puppy’s. Ik noem ze maar even de puppypolitie, voor het gemak. Je herkent ze aan hun eigen hond, die eigenlijk nooit luistert. Doorgaans beginnen ze meteen tegen je te praten als je ze tegenkomt. Eerst is het leuk (“Ahhhh wat een schatje, hoe oud is ‘ie?!”) en daarna wordt het vervelend (“ELF WEKEN PAS? JE MAG EEN PUP PAS UIT HET NEST HALEN ALS ‘IE TWAALF WEKEN IS HOOR!”). Als ze één mankement in jouw manier van omgang met je honden hebben gevonden, gaan ze los. Want ja, een puppy van elf weken is nog érg jong en die mag écht nog geen tien minuten lopen. Dus dat hoor ik ongeveer zevenentwintig keer per dag. 

Wat ook fascinerend en buitengewoon knap is aan de puppypolitie, is dat ze ontzettend veel raskennis hebben. Want wat voor ras je puppy ook is, ze weten er altijd ALLES van af (nee, maar echt álles). Mijn golden retriever Jake is inmiddels aardig opgedroogd en luistert – op wat puberstreken na – behoorlijk goed, dus daar krijg ik weinig commentaar meer op, maar Lewis is nog een ongeschreven boek (dat zei iemand dus vandaag) en daar kan je lekker veel op zeuren. Want witte herders zijn érg dominant, zo zei de puppypolitie laatst, dus die moet je hard aanpakken(!!!). Maar als ik Lewis dan streng corrigeer omdat hij in mijn hand probeert te happen, vinden ze me wel érg hard en harteloos voor een puppy van nog maar elf weken en moet ik toch echt wat liever doen. En oh, of ik heb gezien dat hij een takje opeet. Want dat is erg slecht voor de darmflora. En hij zit wel erg veel bij z’n baasje – is hij misschien iets te angstig? 

Beloof me, nee ZWEER ME, dat als ik ooit zo word, dat als ik ooit iedereen ga corrigeren die dingen anders doet dan ik, je me even op mijn plaats zet en tegen me zeg dat ik uitermate irritant gedrag vertoon. Want dat zou de puppypolitie ook eens moeten horen. En verder vind ik iedereen lief. Groetjes!

One thought on “De puppypolitie

  1. Oooh ik zou echt gek worden. Bij dit soort dingen zou ik zo graag willen dat je die mensen door elkaar kunt rammelen en dat ze dan ineens beseffen waar ze mee bezig zijn. Ik probeer altijd te bedenken wat een tof iets is om te zeggen zodat ze hun bek houden, maar dat is nog knap lastig. Nu je het zo over Jake hebt bedacht ik: “Met Jake en zijn opvoeding gaat het hartstikke goed, dus we komen er ook wel uit zonder uw ongevraagde advies. Ik moet nu gaan, niet omdat ik het druk heb (ook zeggen als je het wel druk hebt natuurlijk), maar omdat ik niet met u wil praten. U bent dus mijn precious energie niet waard. Dag hoor, ja daaaahg.”
    Zoiets zou ik me dan voornemen, maar dan natuurlijk absoluut niet durven zeggen hahaha. (Let wel: dit is geen ongevraagd advies aan jou – IK KIJK WEL UIT – gewoon m’n eigen fantasie :P.) Ik probeer ook altijd goede dingen te verzinnen over vega(n) eten-reacties en tattoo-reacties – daar moet ik echt eens een studie van maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge