Blubberbillen en vetjes

Allereerst wil ik jullie allemaal een mooi, warm, liefdevol, gezond en gezellig 2016 toewensen! Maak er een fijn jaar van met iedereen die je lief is! Ik hoop dat dit een jaar mag worden waarin mensen zich realiseren wat écht belangrijk is in het leven: liefde. Gewoon liefde voor de mensen om je heen, liefde voor mensen die je kent, maar ook liefde voor mensen die je niet kent. De wereld kan echt een mooie plek zijn als we allemaal wat liever voor elkaar zijn en ik hoop nog steeds op de dag dat we gewoon allemaal in vrede met elkaar kunnen leven op deze planeet. 

En tot zover mijn Miss World speech, want daar leek het wel een beetje op, he? Ik ga over op het onderwerp waar ik graag iets over wilde schrijven. Ik vond het een mooi onderwerp om 2016 mee te starten op mijn blog, want het is een goed voornemen. Het werd een beetje aangewakkerd door dit artikel, dat ik las doordat een vriendinnetje van mij het op Facebook had geplaatst via een linkje. Het artikel heet “Ga toch weg met je mindfulness!” en het kriebelde mijn nieuwsgierigheidsbeestje, omdat ik eigenlijk niets tegen mindfulness heb. Als het een manier is om meer te ontspannen, waarom niet?! Tot ik dit artikel las. Het slaat de spijker op z’n kop (even lezen dus), want waarom moeten we eigenlijk allemaal zo’n perfect leven hebben waarin we 24 uur per dag genieten? Waarom moet alles perfect zijn, en dan vooral perfect voor de buitenwereld? Waarom mogen we niet gewoon heel hard janken als we verdrietig zijn, waarom moeten onze Facebookpagina’s alleen maar gevuld zijn met onze prestaties, onze verre reizen of onze super knappe kinderen met super dure kleren? Waarom moet alles perfect lijken, terwijl we allemaal weten dat het niet perfect is… 

En zo kom ik op mijn goede voornemen: 

Niet doen alsof mijn leven perfect is (want dat is het dus niet) en me niet zoveel afvragen of andere mensen mijn leven wel leuk vinden (want wat maakt dat in vredesnaam uit?).

Mijn Facebookoverzicht staat eigenlijk alleen maar vol met blije mensen, grote prestaties, verre reizen en spullen – veel spullen. Hoewel dit allemaal geen slechte dingen zijn (ik bedoel: blije mensen zijn leuk, prestaties ook, verre reizen al helemaal en ik houd net zoveel van spullen als de rest van de wereld) vraag ik me soms wel eens af of het nu werkelijk nodig is om dit altijd maar met elkaar te delen. Moet de rest van de wereld écht weten dat ik een nieuwe iPhone heb (heb ik niet hoor, maar even een hypothetisch gevalletje)? Blijdschap moet je delen, tuurlijk. Maar wat wil ik in vredesnaam bereiken als ik zoiets op Facebook plaats? Dat mensen die blijdschap met mij delen? Niet per se. Misschien ben ik gewoon op zoek naar goedkeuring.

Mijn Instagramoverzicht staat eigenlijk vooral vol met vrouwen met perfecte, fitte lichamen. OK, ze buigen hun lichamen wel in de meest ongemakkelijke vormen om hun platte buiken, ronde billen en mooie heupen er zo goed mogelijk uit te laten komen, maar het is jaloersmakend. Ik ben over het algemeen gewoon best tevreden met hoe ik er uit zie, maar na een kijkje op social media is dat gevoel soms ver te zoeken. Want waarom heb ik geen maatje XS? Waarom heb ik blubberbillen en vetjes terwijl de rest van de vrouwelijke wereldbevolking dat allemaal niet lijkt te hebben? Tuurlijk, ik weet wel dat ik eigenlijk gewoon heel gemiddeld ben met mijn blubberbillen en vetjes, want die heeft eigenlijk iedereen (ga een dagje naar de sauna en je weet dat écht iedereen blubberbillen heeft, ook meisjes met maat XS). Maar waarom maakt zo’n Instagramoverzicht me dan toch zo ongelukkig? 

*** Ik laat Twitter hier even buiten, want van Twitter word ik nooit ongelukkig. Twitter is fijn en op twitter heerst er iets minder de “kijk mijn leven eens perfect zijn”-cultuur. Althans, zo ervaar ik dat dan. 

Als ik ooit oud ben (als ik dat mag worden) en ik kijk terug op mijn leven, wat wil ik dan zien? Wil ik dan zien dat ik mijn tijd heb besteed aan Facebook en Instagram? Aan het maken van perfecte foto’s, terwijl mijn leven op de achtergrond écht niet perfect is? Ik wil dat niet. Ik wil gewoon genieten, tuurlijk, maar ik wil ook gewoon mijn leven leven zoals het is. Inclusief stomme dingen. Ik wil geen eenzijdig beeld van mijn leven geven – ook niet op social media. Bovendien – ik zou het wel eens fijn vinden om me iets meer te bekommeren om het leven van een ander die het slechter heeft dan ikzelf, in plaats van me druk te maken over hoe mijn eigen leven overkomt op een ander. Wat is nu eigenlijk belangrijk? 

Dus, om van mijn goede voornemen direct even realiteit te maken: Ja, ik heb blubberbillen en vetjes (de welbekende problem areas zijn mij niet onbekend), ik ben ook wel eens teleurgesteld in mezelf, ik heb regelmatig een baaldag, ik win geen miljoen bij de postcodeloterij (dit is serieus een teleurstelling), ik kook niet elke dag gezond (want: liefde voor patatjes), ik vind spijkerbroeken passen een ramp omdat mijn billen er nooit in passen, een puppy hebben is heus niet altijd ideaal (want op het kleed plassen is super cool), ik neem me altijd voor om heel zen een boek te lezen op de bank maar heb er eigenlijk nooit rust voor en ik heb heus wel eens ruzie met mijn hunk. Maakt dat mijn leven oninteressant en saai? Ik vind van niet, want ik ben – los van blubberbillen en pech bij de loterij – heel tevreden met mijn leven zoals het is. En ik hoop jij ook! 

 

4 thoughts on “Blubberbillen en vetjes

  1. Oh ik kan het hier echt alleen maar helemaal mee eens zijn. Mag ik dit uitprinten en op mijn deur hangen? Mag dit mijn levenslied zijn? Hihi oké even zonder dollen: geweldig geschreven en echt meer dan de waarheid. Hier heb je echt even wat aan na het ‘rondscrollen’ op Instagram en Facebook, oftewel ‘promote your life-gram’ en ‘everything is so amazing-book’. Knuf!
    Stella onlangs geplaatst…Kun je creatief ‘op’ zijn, eigenlijk?My Profile

  2. Beste Lisse,

    Na het lezen van dit stuk schoten mij een aantal dingen te binnen. Ten eerste dat mijn eigen kijk op mijn leven is veranderd. En dan niet door mindfulness of eigen kracht, maar door het geloof. Bovendien kwam ik net op een punt, waar ik besefte dat ik zelfs met relativisme niet altijd dat gevoel van rust en blijdschap kon vasthouden. Het artikel waarnaar je hier verwijst, sluit daar perfect op aan. Facebook en Instagram zijn voor mij lastige media, omdat ik onzeker kan worden van mensen die heel veel bijzonders lijken te doen of dat mijn posts door weinig mensen worden ‘geliked’. Het gekke is, dat als ik verhalen in de kerk hoor, ze aan de ene kant relativerend kunnen werken, maar aan de andere kant soms ook niet, omdat je beseft dat de één simpelweg meer aankan dan de ander. En de één weet beter wat hij/zij wil, dan de ander. Etcetera, etcetera.

    Ten tweede moest ik denken aan een uitzending van KRO Brandpunt, waarin psychiater Dirk de Wachter pleit voor een beetje ongeluk, hoe gek dat ook mag klinken. Jouw artikel past daar mijns inziens goed bij.

    Ten slotte had Herman Finkers het aan het einde van zijn Oudejaarsconference over Benedictus en dat hij aangaf dat het leven zinloos zou zijn als het perfect zou zijn, dus dat het omgekeerde ook geld een imperfect leven heeft wel degelijk zin.

    Het heeft mij in zekere zin gesterkt, alhoewel het voor mij soms lastig lijkt om te zien hoe rijk gezegend ik wel niet ben. Toen ik namelijk met een coach mijn netwerk ging doorspitten, bleek dat zowel kwalitatief als kwantitatief prima in orde te zijn.

    Ga vooral door met prikkelen op je blog Lisse.

    Groeten,
    Bart

  3. Leuk lisse en heel herkenbaar. Inmiddels heb ik mensen ontvriend die driemaal daags hun dagmenu op facebook posten-inclusief foto…..serieus…maar ook het steeds weer moeten delen van sportprestaties vind ik zo irritant….facebook zou een.mexium moeten zijn om elkaar op de hoogte te houden van de ups en downs! Voor jullie in ieder geval een fantastisch 2016! Liefs, Ellen

  4. Mooi artikel en ook voor jou de beste wensen voor het nieuwe jaar! Ik herken wel wat je schrijft. Al ben ik me nu heel bewust van dat niets is wat het lijkt (ja ik ben al in een wie is de mol stemming ;-))
    Tamarah onlangs geplaatst…Happy 2016!My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge