Blij met mij

Blij met jezelf. Ben jij dat? En waar is je antwoord op gebaseerd? Ik denk dat een enorme hoeveelheid vrouwen hun antwoord baseert op hoe ze eruit zien. Er zijn dagen dat je blij bent met jezelf. Misschien als je een dag gezond hebt gegeten, een paar kilo bent afgevallen en eindelijk weer in je favoriete spijkerbroek past. Je kijkt met bewondering in de spiegel en hoopt dat iedereen om je heen ook met bewondering naar jou kijkt. Je kan de wereld aan, want je bent de beste versie van jezelf. Maar na het eten van een flinke reep chocolade ben je misschien iets minder blij met jezelf. Op dat moment kijk je misschien met schaamte in de spiegel en hoop je dat de mensen om je heen niet naar je kijken.

Het valt me op dat we eigenwaarde steeds meer gaan baseren op ons uiterlijk. Begrijp me goed, ik ben zelf ook blij als ik met een goed gevoel in de spiegel kan kijken. Maar ik heb genoeg baaldagen dat ik dat niet kan. Alle kledingstukken staan stom, mijn haar wil niet en ik vind mezelf gewoon niet leuk. Soms kan ik dit gevoel de rest van de dag vasthouden. Gewoon, omdat ik mezelf er even niet leuk uit vind zien. Is dat dan een reden om mezelf stom te vinden? En als ik iemand zie lopen die niet aan mijn beauty-standaard voldoet, is dat dan een reden om diegene stom te vinden?

Ik ben hier de laatste tijd veel over aan het nadenken. Schoonheid is zo relatief. Wanneer vinden we iemand mooi? Ouders vinden hun kind altijd mooi. Rood haar, bruin haar, dik of dun, het maakt niet uit. Ouders houden onvoorwaardelijk van hun kind, genieten als ze hun kind zien. Ze zien de schoonheid in hun kind. Hoe werkt dit dan? Hebben ouders een plaat voor hun hoofd? Zien ze het niet als hun kind een pukkel heeft en er minder goed uit ziet? Natuurlijk wel. Het verschil zit hem in het perspectief. Ouders kijken verder dan de buitenkant. Ze zien het kind zélf, de persoon die hij of zij is. Dáár houden ze van. En zeg eens eerlijk, heb jij je beste vriend/vriendin uitgekozen op het uiterlijk? Mijn beste vriendin is mijn beste vriendin omdat ik hou van wie ze is. Ik bewonder haar karakter en ik vind haar als persoon een mooi mens. Hoe ze er uit ziet maakt me verder weinig uit. Al verft ze haar haar pimpelpaars, onze vriendschap gaat verder dan dat. En zo hoort het ook. Want schoonheid is écht relatief. We zijn tussen ons twintigste en dertigste levensjaar op ons mooist, heb ik wel eens iemand horen zeggen. Da’s balen als je ouder dan 30 bent! Ben je dan niet meer mooi? Dat geloof ik niet. Want of je nou 11, 25 of 64 bent, iedereen is mooi en iedereen kan dat laten zien.

Ik hoop oprecht dat jij en ik blij zijn met onszelf. Niet per se omdat we met de mode meegaan of omdat ons haar altijd goed zit. Als dat een criterium zou zijn om mezelf mooi te vinden kan ik wel ophouden, want mijn haar zit vaak genoeg niet zoals ik het zou willen. Maar ik mag blij zijn met mezelf om wie ik ben. Ik mag zien dat ik talent heb, dat ik goed ben in sommige dingen. Maar nog verder dan dat: ik mag blij zijn met wie ik als persoon ben. Los van hoe ik er uit zie, los van de prestaties die ik wel of niet lever. Ik mag mooi zijn zoals ik ben. Gewoon omdat ik ‘ik’ ben, en omdat er maar één versie van mij op deze wereld rondloopt. Gewoon, omdat ik een mens ben dat liefde kan voelen en liefde kan uitdelen. Gewoon, omdat ik iets kan betekenen voor anderen. Daarom ben ik mooi. Iedereen heeft iets moois, maar het is de kunst om het in onszelf en in anderen te ontdekken. Het is de kunst om door de buitenkant heen te kunnen kijken en van binnen te kunnen voelen: “Ik ben blij met mij!”.

 

 

3 thoughts on “Blij met mij

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge