Betere tijden

Ik heb altijd heel veel moeite gehad met afscheid nemen. Niet alleen afscheid nemen van mensen vond ik moeilijk, maar ook afscheid nemen van plekken of van momenten. Toen ik op de middelbare school zat, keek ik er enorm tegenop om die fase in mijn leven achter me te moeten laten. Studeren voelde als iets groots, iets dat veel te spannend was. De middelbare school voelde veilig omdat ik het kende. Al in de derde klas zag ik op tegen het afscheid van die fase in mijn leven, maar toen het afscheid eenmaal daar was, was ik er eigenlijk veel blijer mee dan ik van tevoren dacht. 

Op de middelbare school kun je je niet voorstellen wat de rest van je leven je te bieden heeft. Mijn leventje speelde zich af tussen de schoolmuren, waar ik vocht voor mijn plekje in de groep. Ik was ontzettend onzeker, hoewel misschien niet iedereen dat aan me zag. Al vanaf de brugklas stond “populair zijn” bovenaan mijn prioriteitenlijstje en gaf ik alles om bij de coolste meisjes van de klas te horen. Soms lukte dat even en dacht ik erbij te horen, maar dan kwam de angst voor het geroddel en de angst voor het behoud van mijn plek in de groep — je kon tenslotte zomaar het clubje uit gekickt worden. En toch… elke keer als ik me “deel van de groep” voelde, dacht ik dat het leven niet leuker kon worden dan dat. Goedkeuring van anderen, vooral van mijn leeftijdsgenootjes, leek het ultieme geluk. Populair zijn, veel vrienden hebben op Hyves, het was belangrijk voor me. En als het me lukte, dan was ik gelukkig. 

Of toch niet? Als ik mijn dagboeken van die tijd teruglees, lijkt het allemaal toch iets minder rooskleurig. Mijn dagboeken staan vol onzekerheid: “Vinden ze me wel leuk?”, “Hoor ik er wel bij?”, “Ben ik niet te dik?”, “Zie ik er wel goed uit?” Honderden van dit soort vragen, op elke bladzijde kwamen ze terug. Achteraf gezien helemaal niet nodig, want als ik terugkijk naar de foto’s, zag ik er helemaal niet suf of stom uit. Gewoon, normaal, leuk. Niets om je zorgen over te maken. Maar toen leek het zo’n groot ding. Een echt probleem. 
Ik schreef dagelijks in mijn dagboek. Voor het slapengaan schreef ik mijn zorgen van me af. Want dat waren het: zorgen. Die middelbare school was toch niet zo fantastisch als ik dacht.

In de derde klas.
In de derde klas.

Als ik nu terugkijk op die tijd ben ik zó blij dat het voorbij is. In mijn studententijd heb ik geleerd om op mezelf te vertrouwen in plaats van op de mensen om me heen. Ik heb geleerd dat mijn geluk niet van anderen afhangt. En ik ben nog steeds aan het leren dat het niet zo belangrijk is wat andere mensen van je vinden (want dat is op je 23ste nog steeds heel moeilijk). Echt geluk zit ‘m niet in “bij een groepje horen”. Voor mij zit echt geluk in mijn gezinnetje. Samenzijn met Roelof en het samen zorgen voor ons hondje. Geluk zit in wandelen in het bos, genieten van de natuur. Geluk zit voor mij in sneeuw, in lekker eten, in motorrijden, in zwemmen, in lachen met fijne mensen. Geluk zit in momenten delen met alle mensen waarvan je houdt. Geluk zit in schrijven, in genieten, in ervaren, in blij zijn met wat je hebt. Dat heb ik geleerd. “Hoe ouder, hoe wijzer” – dat zeggen ze. En ik denk dat het helemaal klopt. 

2 thoughts on “Betere tijden

  1. Ohhhhh het lijkt wel alsof ik een verhaal over mezelf lees Lis, bijna eng dit. (Mag ik je Lis noemen? Hihi). Ik had dat ook heel erg. De basisschool verlaten? NEEEE. Weg van de middelbare? PLEASE NO. En nu? Straks afgestudeerd zijn? HELP ME. Ik kan ook geen afscheid nemen van personen en/of perioden. Soms zelfs niet van plaatsen; altijd als we op vakantie zijn geweest moet ik even slikken als we weer weg gaan. Ik heb zelfs nog moeite met het afsluiten van de periode met mij en mijn eerste vriendje. Dat ging afgelopen januari uit. Nu heb ik een nieuwe, hele lieve vriend die me heel blij maakt, maar af en toe vind ik het nog steeds heel lastig om te beseffen dat mijn eerste liefde voorbij is.. Gek he? Afscheid nemen is moeilijk. En stom. Maar gelukkig is het echt zo: Waar een deur dicht gaat, opent zich een raam. OFZO. Knuffels!
    Stella onlangs geplaatst…Glimlachmomentjes #20My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge