Achteraf komt alles goed.

Op het moment dat ik dit typ is het zaterdag. Ik heb een vol hoofd. Het is een fijne dag. Het zonnetje schijnt, de hunk en ik hebben vanmorgen lekker motorrijles gehad en ik heb genoten van ons wandelingetje in de stad. En toch knaagt er iets aan me. Ik heb al wéken hoofdpijn. Al twee maanden, om precies te zijn. Afgelopen donderdag moest ik naar het ziekenhuis voor een foto van mijn hoofd, omdat de antibioticakuur van vorige week niet goed aansloeg. En ik word daar zenuwachtig van, want een foto van je hoofd is niet fijn. 

Don't Worry Be Happy

Ik kan me veel momenten van vroeger herinneren. Momenten dat ik zenuwachtig was, of bang. Momenten dat ik me druk maakte over iets wat op dat moment enorm groot leek. Ik heb jarenlang heimwee gehad en ik kan me nog goed herinneren dat ik als een berg opzag tegen het groep 8 kamp. Nachtenlang lag ik wakker, ik schreef briefjes aan mijn ouders met daarin duizend-en-één excuses waarom ik niet naar het kamp wilde. Ik verzon manieren om ’s nachts van het kamp weg te lopen, want een nacht bij mijn ouders vandaan? No way. En toch ben ik gegaan. Ondanks alle zorgen en de paniek die ik van tevoren voelde, is alles gewoon goed gegaan. En het was nog leuk ook. 

Ik kan me ook herinneren dat ik net op kamers ging. Helemaal in mijn eentje naar Zwolle. Ik kende er niemand, maar het was mijn eigen idee geweest om op kamers te gaan. Ik was tenslotte stoer, niemand kon me iets maken. Tót ik daadwerkelijk naar mijn kamer moest. Ik kon alleen maar huilen en maakte mijn ouders verwijten dat ze me hadden laten tekenen voor de kamer. Verschrikkelijk vond ik het, helemaal alleen op een nieuwe plek. De zomer voordat mijn studiejaar begon lag ik nachten wakker. Ik bedacht manieren om tóch onder mijn kamer vandaan te komen. Er zou tenslotte een andere student zijn die mijn kamer veel liever zou willen hebben, toch? En toch ben ik gegaan. Ik ging op kamers. Het was moeilijk, maar het was goed. Ik overwon mijn angst en werd zelfstandig. En het was nog leuk ook. 

Ik kan me herinneren dat ik verkering kreeg met de hunk. Ik was al een half jaar smoorverliefd op hem en was dolblij dat het eindelijk officieel was. Die fantastische man was van mij! Maar dat viel niet mee, want je écht aan iemand geven is eng. Ik durfde het achterste van mijn tong niet te laten zien en vond het spannend om me zo aan iemand te binden. In dit geval bedacht ik geen manieren om van hem af te komen (dat heb ik nooit gewild), maar ik lag wel nachten wakker, denkend aan onze relatie en hoe spannend ik het allemaal vond. En toch heb ik me gegeven. Ik ben ervoor gegaan, ik heb ervoor gekozen om mezelf volledig open te stellen naar hem toe. Het was de beste keuze die ik ooit heb gemaakt, want ik heb een huwelijk van goud. Het is leuk. 

En terwijl ik aan het piekeren ben over de hoofdpijn die me al twee maanden plaagt, roept er stiekem een stemmetje in mijn achterhoofd: “Pssst, achteraf is alles anders. Dan ben je opgelucht en ontdek je dat de wereld niet zo boos en donker is als hij soms lijkt. Rustig maar, het komt wel goed!

 

One comment

  1. Mooi geschreven :). En een dikke knuf!
    Michelle onlangs geplaatst…Update: druk druk druk!My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge