Als je dekbed maar goed zit

Ik heb een haat-liefde verhouding met mijn interieur. Ik houd van mijn huis en van de spullen die we er in hebben staan, maar ik ben alles ook vrij snel zat. Niet alleen in de woonkamer verander ik de boel regelmatig (met een tegenstribbelende Roelof), maar ook in de andere kamers ben ik vrij snel uitgekeken op mijn eerder zo goed doordachte indeling. Een paar weken geleden had ik in de slaapkamer ook opeens last van kriebels. Ik vond het allemaal saai en stom en kon me niet voorstellen hoe ik deze indeling ooit leuk had kunnen vinden (het is een beetje alles of niets). Roelof werd geloof ik een beetje gestoord van mijn smeekbedes om de slaapkamer te veranderen. Hij vond het eerst maar onzin (“We veranderen de woonkamer al ongeveer elke week!”), maar uiteindelijk wilde hij toch wel helpen. 

Continue reading “Als je dekbed maar goed zit”

HOE GAAT HET EIGENLIJK?

Die blogpauzes van mij worden steeds langer, hè? Het is niet dat ik geen zin heb om te schrijven, maar meer dat ik de laatste tijd óf geen tijd heb om te schrijven, óf zo’n druk hoofd heb dat ik geen inspiratie heb. Maar ik krijg best wel regelmatig berichtjes op Twitter ‘hoe het nu eigenlijk gaat’. Na al mijn blogs over de twee miskramen die ik dit jaar heb gehad, snap ik de vraag ook wel. Dus ja, even een update. 

Continue reading “HOE GAAT HET EIGENLIJK?”

Het joggingbroekdilemma

Op bepaald vlak lig ik altijd een beetje met mezelf in de clinch. Als ik kijk naar beautybloggers en mensen die op youtube de mooiste filmpjes plaatsen van hoe ze zichzelf opmaken (met overigens ook de mooiste eindresultaten), kan ik soms wel eens een greintje jaloezie voelen. Niet omdat ik nou zo’n beautymeisje ben (dat ben ik dus niet), maar omdat het me leuk lijkt om er elke dag zo verzorgd uit te zien en gewoon de indruk te maken dat je er altijd mooi uit ziet. Als je mij ’s ochtends tegenkomt in het bos lijk ik meer op een vogelverschrikker dan op een beautymeisje, zover is wel duidelijk. Ik loop schaamteloos in mijn pyjama en bh-loos door het bos zonder make-up op mijn hoofd (en krijg dan de dagelijkse reactie: “Kind, ben je ziek? Je ziet zo bleeeeeeek!”), puur omdat ik het gewoon niet de moeite vind om me helemaal op te tutten voor zoiets als een wandeling in het bos. 

Continue reading “Het joggingbroekdilemma”

Dingen waarvan ik zei dat ik ze nooit zou doen

En dan doe je ze dus toch… Een toekomstbeeld is iets vreemds. Ik had als tiener een héél duidelijk beeld van hoe ik “later” (moet je mij horen) ongeveer wilde worden en zijn, maar gek genoeg voldoe ik niet helemaal meer aan mijn eigen eisen. Er zijn zóveel dingen waarvan ik héél stellig beweerd heb dat ik ze nóóit zou gaan doen (“Ik ga nog liever dooooood!!!!”), maar die ik nu praktisch iedere dag doe. Ik ben mijn eigen vleeschgeworden allergie. Hieronder een lijstje van dingen die ik nooit wilde doen of zijn, maar die ik nu toch echt doe of ben. 

Continue reading “Dingen waarvan ik zei dat ik ze nooit zou doen”

Een jaar gestopt met de pil: mijn ervaring

Vorig jaar oktober stopte ik met de pil. Ik stopte niet omdat ik wilde stoppen met de hormonen of omdat ik last had van de pil – integendeel! Ik vond de pil een geniale uitvinding. Toen ik op mijn veertiende om de twee weken ongesteld werd en mijn menstruaties minimaal 10 dagen duurde, was ik behoorlijk wanhopig en met de pil kon ik dat – HALLELUJA – gewoon reguleren en werd ik niet meer zo overdreven veel ongesteld (kon ik mijn geld ook eens aan iets anders uitgeven dan aan tampons, best fijn). Toch was ik, toen ik vorig jaar met de pil stopte, best wel benieuwd wat het met me zou doen. Ik heb de pil tien jaar geslikt en heb hier nooit last van gehad, maar je propt je lichaam wel vol met hormonen. Dus logischerwijs zou stoppen met de pil “iets” moeten doen.

Continue reading “Een jaar gestopt met de pil: mijn ervaring”

De puppypolitie

Wat is dat toch met puppy’s. Natuurlijk zijn ze súper schattig en wil iedereen ze aaien, maar puppy’s lokken ook een hoop arrogantie uit. Toen Jake vorig jaar een puppy was en iedereen mij maar bleef vertellen hoe ik een hond moest opvoeden, dacht ik dat het echt niet erger kon, maar dat kan dus wel. Lewis haalt het ergste in mensen naar boven. Iedereen weet hoe ik mijn puppy moet opvoeden en iedereen denkt dat beter te weten dan ik. En dat is knap irritant!

Continue reading “De puppypolitie”

Twee weken met Lewis

De tijd vliegt (nee maar echt!)! Lewis is alweer twee weken bij ons en ik heb het gevoel dat we hem pas gisteren hebben opgehaald. Het waren écht best wel twee intensieve weken, zeker omdat Roelof nu buiten de deur werkt en ik overdag de zorg voor twee honden op me moet nemen, waaronder een pup die nog niet zindelijk is en die de hele boel bij elkaar blaft als ik meer dan 5 meter bij hem vandaan ben. Althans, zo was het de eerste anderhalve week. Want daarna werd alles beter! 

Continue reading “Twee weken met Lewis”

Stom #2

Ik heb wel eens eerder een “Stom”-lijstje gemaakt, zoals ze dat in het tijdschrift Linda. altijd doen. Ik vind dat lijstje één van de allerleukste dingen uit de Linda., want ik herken zoveel en ik vind het heerlijk om soms mijn grootste irritaties op een rijtje te zetten. Dit keer werd ik geïnspireerd door de Belastingdienst, die een – vond ik – vrij rottige streek met mij uithaalde door al mijn ontvangen huurtoeslag terug te vragen, terwijl wij daar gewoon recht op hadden. Blijkbaar is het niet de bedoeling dat je een betere baan krijgt als je ooit huurtoeslag hebt gehad, want dan mag je alles lekker terugbetalen. LULLIG. Dus ja, dan vraag je er om: een STOM-lijstje!

Continue reading “Stom #2”

Lewis is er!

Het moment is daar: er wonen nu twee honden in ons huis! We hebben er weer een mini-puppy bij. We kunnen weer niet door het bos lopen zonder duizend interviews te moeten doorstaan (“Ahhhh hoe oud is ‘ie?”, “Is het een jongen of een meisje?”, “Mag ik ‘m aaien?”, “Slaapt ‘ie al goed door?” (en verzin hier nog duizend andere vragen bij)), we krijgen weer ongevraagd opvoedadvies door mensen die onze hond beter denken te kennen dan wijzelf en we moeten weer de hele dag opletten of er niet in huis gepoept of gepiest wordt. Het is weer even afzien, want Jake is al zo groot en eigenlijk zo makkelijk dat je niets meer gewend bent, maar wat is Lewis een SNOEPJE. We zijn blij dat hij er is!

Continue reading “Lewis is er!”