Wakker liggen

Wakker liggen. Hoe vaak heb ik dat het afgelopen jaar niet gedaan. Urenlang lag ik wakker, soms zelfs tot het weer ochtend weg en de vogels begonnen te fluiten. Waar de rest van de wereld langzaam wakker werd, lag ik ’s ochtends vroeg soms nog steeds te wachten tot ik eindelijk eens in slaap zou vallen. Nachtenlang heb ik liggen piekeren over de miskramen. Het spookte door m’n hoofd dat ik bang was dat het nog eens zou gebeuren en dat ik het zo moeilijk vond dat mensen om me heen moeiteloos zwanger leken te raken van gezonde kindjes. Al die baby’s… ik werd er gek van en het maakte me zo bang. De nachten duurden heel lang in die tijd. Ik ben maar begonnen aan luisterboeken die ik vaak binnen een paar nachten afgeluisterd had omdat ik zó lang wakker lag. Ik was echt doodmoe.

Continue reading “Wakker liggen”

Schuldgevoel

Het krijgen van een miskraam en vooral de tijd nadat je een miskraam hebt gehad, is iets heel geks. Bij mij heeft het echt maanden geduurd voordat ik een beetje kon accepteren dat dit mij overkomt. Ik wilde niet geloven dat ik die grote pechvogel was – het is veel makkelijker om medelijden met een ander te hebben. Accepteren dat dit nu eenmaal deel van mijn leven is, is misschien nog niet eens mijn grootste struggle. Ik worstel ontzettend met een schuldgevoel en dat herkennen andere vrouwen die miskramen hebben gehad misschien wel heel erg. Omdat ik weinig vrouwen hierover hoor, wil ik er toch eens wat aandacht aan besteden. Aan al die dingen waar je je schuldig over kunt voelen als je een miskraam hebt gehad – hoe suf dan ook. 

Continue reading “Schuldgevoel”

Niks mis

Afgelopen woensdag had ik een belafspraak staan met de gynaecoloog uit het ziekenhuis. Ik zou de uitslag krijgen van het eerste onderzoek naar mogelijke oorzaken voor de twee miskramen die we hebben gehad. Roelof werkt tegenwoordig buiten de deur (= zeer ongezellig), dus ik zat de hele ochtend in mijn eentje te zenuwen voor het telefoontje, maar uiteindelijk viel het allemaal heel erg mee en duurde het telefoontje nog geen twee minuten.

Continue reading “Niks mis”

Wanhoop niet

In principe ben ik een goede slaper. Behalve als ik ergens mee zit. Dan ga ik piekeren en ben ik opeens een slechte slaper die úrenlang wakker kan liggen. De afgelopen maanden heb ik heel wat slechte nachten gehad; nachten zelfs waarbij ik pas om half zes ’s ochtends in slaap viel (met stoom uit m’n oren, want wat is dát frustrerend!). De afgelopen tijd ging het eigelijk best goed. Wat hielp is dat ik een luisterboekenapp downloadde (de app StoryTel, dit is overigens geen gesponsord verhaal) en gewoon een luisterboek ging luisteren als ik niet kon slapen. Dat hielp me om mijn gedachten ergens anders op te focussen en zo wat beter te kunnen ontspannen. Maar wat ook hielp is dat ik me voor het eerst in zes maanden weer een beetje ontspannen voelde, doordat we lekker even op vakantie waren. Dat heeft direct invloed op hoe ik slaap: als een blok. Maar ja, hoe kon het ook anders… ik lag deze week van woensdag op donderdagnacht tot half 3 wakker, want we hadden op donderdag, gisteren dus, een afspraak bij de gynaecoloog. En dat vond ik super spannend!

Continue reading “Wanhoop niet”

Vier procent

Het gaat redelijk goed met ons. Het is gek om dat te zeggen, want we merken dat dat niet echt in het verwachtingspatroon van de meeste mensen ligt. Als we mensen tegenkomen die we sinds de miskramen niet meer gezien hebben, zijn zij vaak heel voorzichtig, aftastend wat ze wel en niet kunnen zeggen. Ik geef toe – ik weet zelf soms ook niet helemaal wat mensen wel en niet kunnen zeggen en er zitten absoluut opmerkingen bij die in het verkeerde keelgat schieten, maar over het algemeen kunnen we veel hebben. We praten over de miskramen, we delen eerlijk hoe we ons voelen, maar we voelen ons dus eigenlijk redelijk rustig en goed. 

Continue reading “Vier procent”

En nu dan?

Mijn blog begint inmiddels meer een opstapeling van miskraam-updates te worden. Voor iedereen die hier nog komt voor receptjes: SORRY. Het zit er even niet in. Begrijp me goed, ik ben meer dan mijn miskramen en zie echt wel dat er meer is in het leven dan dit verdriet, maar dit is wel iets wat nu speelt. Dit overkomt me, overvalt me eigenlijk gewoon, en schrijven maakt mijn hoofd leeg. Koken nu even niet. Geen receptjes dus, maar gewoon af en toe even een update hoe het met ons gaat. Miskramen zijn een taboe, terwijl daar geen enkele reden voor is. Laat ik dat hier dan doorbreken, om “awareness” te creëren, om mensen ervan bewust te maken dat je geen kinderen “neemt”, maar dat je kinderen krijgt. Om mensen een kijkje te geven in het leven van mensen die wel graag kinderen willen, maar waarbij het blijkbaar niet echt vanzelf gaat. 

Continue reading “En nu dan?”

June Beer

Roelof en ik zijn vandaag twee jaar getrouwd. Dit zou een feestelijke dag moeten zijn. Maar de afgelopen dagen zijn één grote, verdrietige achtbaan geweest. Daar gaan we weer. Je bent nog niet eens klaar met het vorige verlies en je krijgt het volgende op je dak. Ik ben niet eens verbaasd, gek genoeg. De pijn is ook anders. Waar ik vorige keer lamgeslagen was en dagenlang gehuild heb, voel ik me nu moedeloos en gelaten. Gewoon leeg. Letterlijk en figuurlijk leeg. 

Continue reading “June Beer”