En dan ben je moeder

Ik ben opeens iemands moeder. Ik moet het nog steeds dagelijks een keer of tien tegen mezelf zeggen, omdat het een bizar idee blijft dat ik nu écht moeder ben van Wolff. Ik ben zijn enige moeder en ik ben opeens, samen met Roelof, verantwoordelijk voor een klein jongetje dat nog niets zelf kan en volledig van ons afhankelijk is. Een bizar en tegelijkertijd prachtig iets wat ik duidelijk nog niet helemaal bevat. Maar hoewel het zoiets groots is, is er genoeg waaraan ik merk dat ik moeder ben, zowel mentale als fysieke dingen. 

Lees Verder