ZWANGER | Week 12 & 13

Veertien weken zwanger alweer op het moment. Het moment is daar dat mijn buik té aanwezig is om het niet te zien, maar er nog niet echt zwanger-zwanger uit ziet. Ik denk dus dat mensen óf denken dat ik héél veel pepernoten gegeten heb met Sinterklaas, óf dat ik een lichaam heb dat het vet allemaal op één plek opslaat, namelijk mijn buik. Het is een beetje weird, want het liefst trek ik allerlei dramatische ‘hoera er zit een baby in mijn buik ZIET IEMAND HET AL?!?!?!?!’ kleding aan, maar laten we het niet overdrijven. It’s a bit early. En dus loop ik de laatste tijd constant in veel te wijde kleding en nu lijk ik een beetje op een iets te dikke zwerver. 

Week 12
Week 12 was echt een rustige week. Er gebeurde weinig. Geen bloed (hoera!), geen echo (huil) en verder niets spannends. Het meest opwindende aan deze week was dat ik mijn bloesje niet meer goed dicht kreeg. Vond ik zelf wel even een momentje hoor. Ik vind dik worden opeens zó leuk (geen grap). 

Week 13
In week 13 werd ik ziek. Niet een beetje ziek, maar echt goed ziek. Het begon op eerste kerstdag –  toen ik opstond dacht ik dat mijn hoofd zou gaan ontploffen van (sorry) al het snot. Smerig verhaal, maar het was ook gewoon best wel smerig allemaal. We gingen die dag naar mijn ouders, maar hoe langer we daar waren, hoe ellendiger ik werd (lag trouwens niet aan hen, want het was verder erg gezellig). Ik ben aan het eind van de middag in bad gaan liggen bij m’n ouders in de hoop dat ik de verkoudheid er een beetje uit kon stomen, maar ik bleef beroerd. ’s Avonds bleek ik koorts hebben. Niet gek dat ik niet lekker was. Ik besloot écht goed uit te zieken, want koorts en zwanger-zijn is geen goeie combi. Ik ben dus vanaf eerste kerstdag gaan liggen en kwam pas die woensdag weer van de bank af. Dat was maar goed ook, want die dag hadden we een afspraak om voor het eerst naar het hartje van het kindje te luisteren. Toen we de kamer binnenliepen, werden we verrast, want er was een stagiaire die met echo’s moest oefenen, dus we kregen de vraag of we het erg vonden als er ook nog even een echo gemaakt werd. PRIMAAAAAA! En dat was zó leuk! Het kindje was enorm actief (zó actief dat die arme stagiaire moeite had om ‘m bij te benen met het beeld) en zwom van de ene kant van mijn buik naar de andere. Ik kan niet beschrijven wat je voelt als je dat ziet. Ik blijf het trouwens ook een heel maf idee vinden dat er een mini-mensje in mijn buik zit die zó actief beweegt en dat ik daar dus (nog) NIKS van voel. Heel idioot, maar ook echt zó bijzonder. Toen we na afloop óók nog naar het hartje mochten luisteren, was de dag compleet. Ik lag te sniffen en te puffen van de verkoudheid daar, maar ik kon me alleen maar méga gelukkig voelen. Het hartje klopt; daar kan ik nog steeds niet aan wennen. Wow.

Echo met 13,5 week

Op het moment dat deze blog online komt ben ik precies 14 weken. Ik voel echt dat mijn onderbuik en groter harder begint te worden. Vanaf week 12 steekt je baarmoeder voor je schaambot uit en dat merk ik écht heel erg. Ik val ook standaard in slaap met m’n handen op mijn buik en ohhh ik word echt zo’n gezapige kwijlmoeder die álles helemaal geweldig vindt. Soms moet ik ook wel een beetje van mijzelf kokhalzen, maar ik kan er ook niets aan doen, mensen. Ik wijt het maar aan de hormonen die mijn brein helemaal fuzzy en baby-wolk-achtig maken. Ik kan er gewoon niets aan doen. De groeten! 

ZWANGER | Zie je al wat?

De dag dat ik online plaatste dat ik zwanger ben (ahhhhh!), draaiden mijn laptop en telefoon overuren. Ik kreeg ongeveer om de 3 seconden een melding van Facebook, Twitter of Instagram binnen en ik werd overladen met whatsappjes van vrienden of kennissen die mijn berichtje op Facebook hadden gezien. Ik vond het zó leuk. Ik voelde me net alsof ik jarig was (en ik houd helemaal niet van jarig zijn, maar dit voelde dus wél echt leuk, dus ik kan me nu iets beter indenken waarom mensen jarig zijn leuk vinden). Ik kreeg, met alle felicitaties en hoera-reacties ook zevenduizend vragen, dus ik dacht: laat ik die eens beantwoorden.

Lees Verder

ZWANGER

We mogen het eindelijk van de daken schreeuwen! Ik ben zwanger! En eindelijk goed zwanger, van een kindje met een kloppend hartje en met spartelende armpjes en beentjes. Het zijn zúlke spannende weken geweest en ik durfde niet te geloven dat het dit keer wel goed zou zijn. Maar drie keer is scheepsrecht. Dit keer is het wél goed! Ik heb in mijn hoofd al wel duizend keer een blog geschreven over hoe het gaat en hoe de eerste 12 weken zijn verlopen. Het idee dat ik dat nu aan het typen ben, is gewoon écht bizar en ongelooflijk. Ik heb niet enorm veel bijgehouden de eerste weken, omdat ik bang was mezelf voor de gek te houden en uiteindelijk toch weer een miskraam te krijgen, maar ik heb in een notitie-app op mijn iPhone toch elke week even wat steekwoorden opgeschreven over hoe ik me die week voelde. Gelukkig maar, want daar kan ik nu iets over vertellen. Ik heb trouwens bijna van elke week een echofoto tot nu toe. Doordat ik twee miskramen heb gehad, zijn ze bij de verloskundigenpraktijk een stuk soepeler met de echo’s. Normaal gesproken heb je rond 8 weken een echo en daarna pas weer rond 12 weken, maar ik kreeg een extra vroege echo en een aantal echo’s tussendoor; niet alleen omdat het spannend was, maar ook omdat ik steeds bloed verloor. Geluk bij een ongeluk, zullen we maar zeggen. 

Lees Verder

HOE GAAT HET EIGENLIJK?

Die blogpauzes van mij worden steeds langer, hè? Het is niet dat ik geen zin heb om te schrijven, maar meer dat ik de laatste tijd óf geen tijd heb om te schrijven, óf zo’n druk hoofd heb dat ik geen inspiratie heb. Maar ik krijg best wel regelmatig berichtjes op Twitter ‘hoe het nu eigenlijk gaat’. Na al mijn blogs over de twee miskramen die ik dit jaar heb gehad, snap ik de vraag ook wel. Dus ja, even een update. 

Lees Verder