En nu dan?

Mijn blog begint inmiddels meer een opstapeling van miskraam-updates te worden. Voor iedereen die hier nog komt voor receptjes: SORRY. Het zit er even niet in. Begrijp me goed, ik ben meer dan mijn miskramen en zie echt wel dat er meer is in het leven dan dit verdriet, maar dit is wel iets wat nu speelt. Dit overkomt me, overvalt me eigenlijk gewoon, en schrijven maakt mijn hoofd leeg. Koken nu even niet. Geen receptjes dus, maar gewoon af en toe even een update hoe het met ons gaat. Miskramen zijn een taboe, terwijl daar geen enkele reden voor is. Laat ik dat hier dan doorbreken, om “awareness” te creëren, om mensen ervan bewust te maken dat je geen kinderen “neemt”, maar dat je kinderen krijgt. Om mensen een kijkje te geven in het leven van mensen die wel graag kinderen willen, maar waarbij het blijkbaar niet echt vanzelf gaat. 

Continue reading “En nu dan?”

June Beer

Roelof en ik zijn vandaag twee jaar getrouwd. Dit zou een feestelijke dag moeten zijn. Maar de afgelopen dagen zijn één grote, verdrietige achtbaan geweest. Daar gaan we weer. Je bent nog niet eens klaar met het vorige verlies en je krijgt het volgende op je dak. Ik ben niet eens verbaasd, gek genoeg. De pijn is ook anders. Waar ik vorige keer lamgeslagen was en dagenlang gehuild heb, voel ik me nu moedeloos en gelaten. Gewoon leeg. Letterlijk en figuurlijk leeg. 

Continue reading “June Beer”