De nasleep van een miskraam

Het is inmiddels anderhalve maand geleden dat ik een miskraam heb gehad. Toen ik anderhalve maand geleden middenin mijn miskraam zat, keek ik enorm uit naar deze tijd. Dan zou alles weer voorbij zijn. Ik zag een tijd voor me waarin ik weer verder kon kijken, waarin ik fysiek weer helemaal de oude zou zijn en waarin ik weer kon genieten van leuke dingen. Deels klopt dat, want het is een enorme opluchting dat ik fysiek helemaal opgeknapt ben en dat het doen van leuke dingen weer een optie is. En toch heb ik deze tijd ook onderschat. Ja, mijn miskraam is anderhalve maand geleden, maar mijn hart voelt nog net zo gekneusd als toen. Misschien nog wel erger, want anderhalve maand geleden begreep iedereen mijn tranen. Nu wordt er verwacht dat je weer verder gaat, terwijl de wereld voor mij soms nog steeds stilstaat. Waar ik vorige keer schreef dat het allemaal best wel goed met me ging, merk ik nu dat ik de miskraam nog lang niet achter me gelaten heb. Natuurlijk ben ik niet elk moment van de dag aan het huilen, doe ik weer leuke dingen, werk ik weer en functioneer ik prima, maar de nasleep van een miskraam is pittiger dan ik van tevoren had ingeschat. 

Lees Verder