Insomnia

Het is inmiddels al weer een jaartje of driehonderd geleden dat ik iets van me heb laten horen op mijn blog. Het schiet niet echt op zo. Ik blog steeds een hele week wel en vervolgens een hele week niet. Ik ben ook gewoon DRUK. Positief druk, want ik heb hartstikke veel leuke opdrachten voor mijn eigen bedrijfje, maar wel druk. De hunk en ik zijn – naast alle drukte – inmiddels ook nog verslaafd geraakt aan Once Upon A Time (we zitten in seizoen III, géén spoilers please!), dus ’s avonds kunnen we niet anders dan alleen maar kijken hoe Repelsteeltje keer op keer de halve stad saboteert en ohhh… het is allemaal zo spannend. Je begrijpt dat ik niet aan bloggen toe kom op die manier. 

Continue reading “Insomnia”

Mijn help-ik-ben-geen-student-meer-crisis

Want die crisis was er. Goeiedag. Het begon een beetje vlak voor mijn afstuderen, zo tijdens mijn scriptie. En het kwam opeens zo PATS BOEM HALLO IN YOUR FACE. Ik realiseerde me opeens dat mijn schoolgaande leven bijna afgelopen was. Al vanaf mijn 4e ging ik naar school, elke dag. Al vanaf mijn 4e kon ik mijn identiteit deels een beetje halen uit wat ik deed. Namelijk: groep 7, havo met een C&M pakket of mijn studie Engels en Spaans. Op de een of andere manier link je dat aan elkaar: wie je bent en wat je doet. Als mensen vroegen wie je was vertelde je toch gauw wat je deed, wat je studeerde. Ik haalde er waarde uit. En ik realiseerde me maar al te goed dat dat zou ophouden. 

Continue reading “Mijn help-ik-ben-geen-student-meer-crisis”

Badass versus burgerlijk

Ik ben een beetje van allebei. Ik wil aan de ene kant graag dingen doen die spannend zijn, dingen doen die mij onderscheiden van de massa, anders zijn dan anderen. Maar aan de andere kant wil ik gewoon onder een dekentje op de bank zitten met een kop thee (burgerlijke thee, iets als groene thee ofzo) en romantische series kijken over happy endings, prinsessen, glitters, zoentjes, pratende dieren en vrolijke families (je begrijpt dat ik verslaafd ben aan Once Upon A Time en dan vooral de stukjes waarin ALLES goed gaat) (die momenten duren helaas telkens maar 3 seconden, maar je moet een gegeven paard niet in de bek kijken, hè). Ik heb van beide kanten – badass en burgerlijk – wel wat, hoewel ik denk ik in de praktijk meer neig naar burgerlijk. Ik som het even op (want laf lijstjes):

Continue reading “Badass versus burgerlijk”

Een neuspiercing

In mijn hoofd heb ik allemaal lijstjes en het allergrootste lijstje is mijn dit-wil-ik-echt-hebben-lijstje. Ik vind mezelf niet per se enorm materialistisch (ik houd wel van leuke prullebulletjes waar je geen fluit aan hebt, hoor), maar toch is dit lijstje verrassend groot. In tegenstelling tot veel mensen is mijn dit-wil-ik-echt-hebben-lijstje niet gevuld met een Tesla, een Apple Watch of Nike Airs. Mijn lijstje is gevuld met nieuwe planten van de IKEA die – net als mijn huidige planten – alles overleven al vergeet ik ze duizend keer water te geven, andere kussenhoezen voor onze kussentjes op de bank die we allebei altijd van de bank gooien omdat het helemaal niet lekker zit met tien kussentjes in je rug én een neuspiercing. En over die neuspiercing heb ik het – serieus – al járen. Ik vind een ringetje door je neusvleugel zó ongelooflijk mooi. 

Continue reading “Een neuspiercing”

Een variant op Shashuka

Eindelijk weer een recept! En het ontstond spontaan. Oh the joy of being a ZZP’er… Tijd om lunch te maken; elke dag opnieuw. En zo ontstond dit recept. De dag van tevoren maakten we lasagne en tot grote frustratie van de hunk snijd ik altijd véél te veel groente voor onze mini-ovenschaal. Hij begint dan altijd te klagen dat lasagne gewoon zou moeten bestaan uit lasagnebladen, vlees, saus en kaas, maar dan worden we tonnetje rond. En dus snijd ik groenten. Champignons, wortel, paprika, uitje… En daar hielden we dus een heleboel van over. Om de hunk gerust te stellen (hij zag alle groente al verdwijnen in de lasagne — dan zou er HELEMAAL NIETS meer overblijven van de smaak), stelde ik voor om er de volgende dag ratatouille van te maken (hier reageerde hij ook niet echt enthousiast op, want: groente in saus = saai). Maar toen ik de volgende dag klaarstond om ratatouille in elkaar te flansen, bedacht ik me dat ik al lang de droom koester om shashuka te maken (OK, dit klinkt dramatischer dan het is, maar ik wil al eeuwen een keer shashuka eten en toen kwam ik een keer in een cafeetje waar ze het hadden, toen bestelde ik het en toen WAREN DE EIEREN OP POTVERDORIE – vandaar mijn diep gekoesterde wens). En dus werd het shashuka. 

Continue reading “Een variant op Shashuka”

Op reis met SRPRS.me

Niet weten waar je naar toe gaat op vakantie. Het leek mij al héél lang super leuk. Elk plekje heeft wel z’n charme en je komt hoogstwaarschijnlijk op plekken die je zelf nooit uitgekozen zou hebben. Je hebt geen verwachtingen, waardoor alles leuk is. Je hebt geen keuzestress bij het boeken van je vakantie, want je hoeft geen keuzes te maken over de bestemming, je vliegtijden of je verblijf. Je hoeft alleen maar een klein beetje tegen verrassingen te kunnen, that’s it. Op reis gaan met SRPRS.me is écht leuk.
Continue reading “Op reis met SRPRS.me”

Gdansk, Polen

Ik heb mijn leven lang geroepen dat ik alle landen van de wereld wilde bezoeken, behalve Polen. Ik had er gewoon niets mee. Ik ben een aantal keer in Hongarije en Roemenië geweest en de grauwigheid en de vervallen gebouwtjes maakten me altijd een beetje triest. Ik ben altijd op zoek naar mooie plekjes, maar ik vond niet alles in Hongarije of Roemenië even mooi. Afgebladderde verf, oude gebouwtjes die in elkaar dreigden te storten, stukken grond die door niemand onderhouden werden – dat was mijn beeld. Dus wilde ik niet naar Polen, want ik dacht dat Polen precies hetzelfde zou zijn. Toen ik als verrassing voor de hunk een reisje boekte bij SRPRS.me – een reisorganisatie waarbij je een reis boekt, maar niet weet waar je naar toe gaat (ik ga nog een blogje schrijven over mijn ervaring met deze reisorganisatie) – schoot het nog door mijn hoofd dat het best wel eens Polen zou kunnen worden, maar ik sta ook wel weer open voor nieuwe ervaringen en nieuwe landen (vooral landen afstrepen op mijn waar-ben-ik-geweest-lijstje vind ik erg leuk). En drie keer raden waar we heen gingen… POLEN. 

Continue reading “Gdansk, Polen”

Blubberbillen en vetjes

Allereerst wil ik jullie allemaal een mooi, warm, liefdevol, gezond en gezellig 2016 toewensen! Maak er een fijn jaar van met iedereen die je lief is! Ik hoop dat dit een jaar mag worden waarin mensen zich realiseren wat écht belangrijk is in het leven: liefde. Gewoon liefde voor de mensen om je heen, liefde voor mensen die je kent, maar ook liefde voor mensen die je niet kent. De wereld kan echt een mooie plek zijn als we allemaal wat liever voor elkaar zijn en ik hoop nog steeds op de dag dat we gewoon allemaal in vrede met elkaar kunnen leven op deze planeet. 

En tot zover mijn Miss World speech, want daar leek het wel een beetje op, he? Ik ga over op het onderwerp waar ik graag iets over wilde schrijven. Ik vond het een mooi onderwerp om 2016 mee te starten op mijn blog, want het is een goed voornemen. Het werd een beetje aangewakkerd door dit artikel, dat ik las doordat een vriendinnetje van mij het op Facebook had geplaatst via een linkje. Het artikel heet “Ga toch weg met je mindfulness!” en het kriebelde mijn nieuwsgierigheidsbeestje, omdat ik eigenlijk niets tegen mindfulness heb. Als het een manier is om meer te ontspannen, waarom niet?! Tot ik dit artikel las. Het slaat de spijker op z’n kop (even lezen dus), want waarom moeten we eigenlijk allemaal zo’n perfect leven hebben waarin we 24 uur per dag genieten? Waarom moet alles perfect zijn, en dan vooral perfect voor de buitenwereld? Waarom mogen we niet gewoon heel hard janken als we verdrietig zijn, waarom moeten onze Facebookpagina’s alleen maar gevuld zijn met onze prestaties, onze verre reizen of onze super knappe kinderen met super dure kleren? Waarom moet alles perfect lijken, terwijl we allemaal weten dat het niet perfect is… 

En zo kom ik op mijn goede voornemen: 

Niet doen alsof mijn leven perfect is (want dat is het dus niet) en me niet zoveel afvragen of andere mensen mijn leven wel leuk vinden (want wat maakt dat in vredesnaam uit?).

Mijn Facebookoverzicht staat eigenlijk alleen maar vol met blije mensen, grote prestaties, verre reizen en spullen – veel spullen. Hoewel dit allemaal geen slechte dingen zijn (ik bedoel: blije mensen zijn leuk, prestaties ook, verre reizen al helemaal en ik houd net zoveel van spullen als de rest van de wereld) vraag ik me soms wel eens af of het nu werkelijk nodig is om dit altijd maar met elkaar te delen. Moet de rest van de wereld écht weten dat ik een nieuwe iPhone heb (heb ik niet hoor, maar even een hypothetisch gevalletje)? Blijdschap moet je delen, tuurlijk. Maar wat wil ik in vredesnaam bereiken als ik zoiets op Facebook plaats? Dat mensen die blijdschap met mij delen? Niet per se. Misschien ben ik gewoon op zoek naar goedkeuring.

Mijn Instagramoverzicht staat eigenlijk vooral vol met vrouwen met perfecte, fitte lichamen. OK, ze buigen hun lichamen wel in de meest ongemakkelijke vormen om hun platte buiken, ronde billen en mooie heupen er zo goed mogelijk uit te laten komen, maar het is jaloersmakend. Ik ben over het algemeen gewoon best tevreden met hoe ik er uit zie, maar na een kijkje op social media is dat gevoel soms ver te zoeken. Want waarom heb ik geen maatje XS? Waarom heb ik blubberbillen en vetjes terwijl de rest van de vrouwelijke wereldbevolking dat allemaal niet lijkt te hebben? Tuurlijk, ik weet wel dat ik eigenlijk gewoon heel gemiddeld ben met mijn blubberbillen en vetjes, want die heeft eigenlijk iedereen (ga een dagje naar de sauna en je weet dat écht iedereen blubberbillen heeft, ook meisjes met maat XS). Maar waarom maakt zo’n Instagramoverzicht me dan toch zo ongelukkig? 

*** Ik laat Twitter hier even buiten, want van Twitter word ik nooit ongelukkig. Twitter is fijn en op twitter heerst er iets minder de “kijk mijn leven eens perfect zijn”-cultuur. Althans, zo ervaar ik dat dan. 

Als ik ooit oud ben (als ik dat mag worden) en ik kijk terug op mijn leven, wat wil ik dan zien? Wil ik dan zien dat ik mijn tijd heb besteed aan Facebook en Instagram? Aan het maken van perfecte foto’s, terwijl mijn leven op de achtergrond écht niet perfect is? Ik wil dat niet. Ik wil gewoon genieten, tuurlijk, maar ik wil ook gewoon mijn leven leven zoals het is. Inclusief stomme dingen. Ik wil geen eenzijdig beeld van mijn leven geven – ook niet op social media. Bovendien – ik zou het wel eens fijn vinden om me iets meer te bekommeren om het leven van een ander die het slechter heeft dan ikzelf, in plaats van me druk te maken over hoe mijn eigen leven overkomt op een ander. Wat is nu eigenlijk belangrijk? 

Dus, om van mijn goede voornemen direct even realiteit te maken: Ja, ik heb blubberbillen en vetjes (de welbekende problem areas zijn mij niet onbekend), ik ben ook wel eens teleurgesteld in mezelf, ik heb regelmatig een baaldag, ik win geen miljoen bij de postcodeloterij (dit is serieus een teleurstelling), ik kook niet elke dag gezond (want: liefde voor patatjes), ik vind spijkerbroeken passen een ramp omdat mijn billen er nooit in passen, een puppy hebben is heus niet altijd ideaal (want op het kleed plassen is super cool), ik neem me altijd voor om heel zen een boek te lezen op de bank maar heb er eigenlijk nooit rust voor en ik heb heus wel eens ruzie met mijn hunk. Maakt dat mijn leven oninteressant en saai? Ik vind van niet, want ik ben – los van blubberbillen en pech bij de loterij – heel tevreden met mijn leven zoals het is. En ik hoop jij ook!