Doei 2015

Doei 2015! Je was … 

  • … het jaar waarin de hunk en ik onze beste koop ooit deden: een hondje met de naam Jake, die in een mum van tijd veranderd is van kleine mini-pup in een royale golden retriever van inmiddels 25 kilo. Met elke kilo die hij groeit ben ik blijer met hem. Mijn kleine vriendje. 
  • … het jaar dat ik begon in Finland. Inclusief sauna, veel wijn (er was 4 liter per persoon per dag beschikbaar, maar dat is natuurlijk niet gelukt) (niet?) (nee, niet). En wat was Finland potverdorie rustgevend en mooi. 
  • … het jaar waarin we naar het allermooiste land van de wereld gingen (= Noorwegen). Ik heb helemaal niet zoveel van de wereld gezien – beschamend weinig eigenlijk – maar ik durf Noorwegen echt wel het mooiste land van de wereld te noemen, want het was fantastisch. En er was sneeuw. De enige sneeuw die ik in 2015 heb gezien trouwens. Anyway, het was spectaculair. 
  • … het jaar waarin ik heel veel hoofdpijn had. En dat duurde een halfjaar. Het eerste halfjaar van 2015 stond in het teken van frustratie, veel slapen en veel dokterbezoekjes waar ik niet zo gelukkig van werd. Gelukkig was het tweede halfjaar een stuk beter. 
  • … het jaar waarin ik voor het eerst een GIFje zag van een niezende kip. Legendarisch.
  • … het jaar waarin ik mezelf opeens Master of Arts mocht noemen. Dat heb ik ook gedaan, want als de hunk iets tegen me zei, riep ik terug: “JE REALISEERT JE TOCH WEL DAT JE HET TEGEN EEN MASTER OF ARTS HEBT?” 
  • … het jaar waarin de hunk gek werd van mijn gegil dat ik een Master of Arts was geworden. 
  • … het jaar waarin ik leerde om niet op elke straathoek te roepen dat ik een Master of Arts ben, omdat je daar geen vrienden mee maakt. 
  • … het jaar waarin we verhuisden van mini-huis naar royaal-appartement-naast-het-bos. Even wennen (want: doei centrum!), maar hallo vrijheid en mooie wandelingen. Ik wil nooit meer weg. 
  • … het jaar waarin ik mijn eigen bedrijfje startte en ik me enorm volwassen voelde. 
  • … het jaar waarin ik drie planten in leven hield (een jaar lang!). 
  • … het jaar waarin ik mijn motorrijbewijs haalde en vervolgens direct de allermooiste motor van de wereld kocht. Je moet iets met je verjaardagsgeld. 
  • … het jaar waarin ik in een mum van tijd door mijn verjaardagsgeld heen was. 
  • … het jaar waarin ik me zo’n 239852309 keer voornam om de volgende dag toch écht eens eerder op te staan. 

Al met al een goede oogst, al zeg ik het zelf. 2015, ik vond je prima! 

Waar ik was

Ddag lieve vriendjes en vriendinnetjes. Ik was even offline. Soms is dat best lekker. Telefoon uit, laptop weg en even Nederland uit. Ik was op vakantie de afgelopen week en ik had daar lekker niets over gezegd op mijn blog (dit was ook om andere redenen hoor, zeggen dat je op vakantie gaat vind ik altijd een soort uitnodiging voor inbrekers: “JA JOEHOE IK BEN OP VAKANTIE EN ONZE WAAKHOND AKA SCHATTIGE PUP IS OOK MEE DUS KOM GERUST EVEN ONZE TV JATTEN!!!”). Ik was op vakantie naar België waar ik – samen met mijn ouders, mijn zus, mijn broertje, een vriendje van mijn broertje én een heel ander gezin, inclusief kinderen, aanhang, honden, beebies, enz. enz. – in een huis zat. Daar speelden we spelletjes, dronken we glühwein, aten we veel en wandelden we met drie blije hondjes die steevast midden op de weg poepten i.p.v in het bos. 

Continue reading “Waar ik was”

#projectbotje

Voor de mensen die zo dapper zijn om mij op twitter te volgen, is dit misschien een beetje een herhaling van een inmiddels wel bekend verhaal, maar ik wilde er toch een blogje over schrijven. Het houdt me bezig en als iets me bezig houdt, helpt het me om het van me af te schrijven. Om maar met de deur in huis te vallen: Jake heeft twee weken geleden een bot ter grootte van mijn vuist doorgeslikt. In één keer, ja. Hoe dat kwam ga ik je nu even uitleggen. 

Continue reading “#projectbotje”

Fotoweek #34

Ben ik ALWEER te laat met het online zetten van mijn fotoweek. Mijn zondagavonden zijn de laatste tijd een beetje druk, waardoor ik ’s avonds mijn bed in duik en vergeet dat ik nog een fotoweek in elkaar moet flansen. Ach, zolang ik geen boze mails ontvang en geen eieren tegen m’n voordeur aangegooid krijg, geloof ik dat het allemaal wel redelijk goed wordt opgepakt (of ik heb gewoon geen lezers, dat kan ook). Maar goed, hier is ‘ie weer, een fotoweek vol puppyliefde (van een uit de kluiten gewassen pup, WANT WAT GROEIT ‘IE POTVERDORIE HARD). Enjoy! 

Continue reading “Fotoweek #34”

Een ochtendmens?

Ik ben geen ochtendmens, nooit geweest. Als sinds ik me kan herinneren sleep ik mezelf ’s ochtends mijn bed uit, wensend dat ik nog even zou kunnen blijven liggen. Ik ben ontzettend goed in slapen. Vroeger zette ik zelfs mijn wekker om 7 uur, 8 uur en 9 uur als ik mocht uitslapen, want dan kon ik elk uur weer even wakker worden en me realiseren dat ik er nog niet uit hoefde. Heerlijk vond ik dat, mezelf bewust even wakker maken om me te realiseren dat ik verder mocht slapen. Ik ben de ultieme snoozer en ik ben mijn carrière als beddentester écht misgelopen (voor de meelezende beddenbedrijven: u mag mij altijd mailen). Omdat ik zo van slapen houd en zo’n hekel heb aan opstaan, was de ochtend nooit mijn favoriete dagdeel. Pas rond een uur of 11 ontwaakte ik een beetje en werd ik productief. En ’s avonds rond een uur of 11 gaat bij mij het licht aan. Dan krijg ik een energieboost, ben ik productief, creatief en energiek. 

Continue reading “Een ochtendmens?”

Kidneybonensalade

Nu ik thuiswerk is het weer één grote dikke party rond lunchtijd, want niemand die er wat van zegt als ik een half uur in de keuken sta om mijn lunch klaar te maken. De afgelopen weken eindigde mijn lunch bij mijn buiten-de-deur-baan altijd in een snel broodje van de Albert Heijn, omdat ik niet de tijd had om echt iets klaar te maken en ik de avond voor ik naar mijn werk moest te lui was om dit te doen (= eigen schuld, dikke bult) (of dikke buik, want die broodjes waren niet erg gezond). In ieder geval ging mijn hart niet sneller kloppen van wat ik tussen de middag at, terwijl ik me altijd zo verheug op mijn lunch. En nu ik thuiswerk ga ik weer helemaal los. Van avocadotosti’s tot omeletjes tot salades, ik vind het allemaal even fijn. En omdat ik nog kidneybonen in huis had maakte ik deze heerlijke kidneybonen salade (die trouwens wel écht snel klaar is). 

Continue reading “Kidneybonensalade”

Ik kocht nieuwe brillen

Ik heb een bril die ik bijna nooit draag. Niet omdat ik ‘m niet leuk vind, maar omdat ik me altijd zo brillig voel. Dit ligt – nogmaals – niet aan de bril, maar gewoon aan mijzelf. Ik heb heel veel outfits waarbij mijn bril gewoon te stoer is, terwijl ik dan niet stoer wil zijn en dat is onhandig. Noem het onzin, noem het fashionstruggles, maar ik vond het nogal wat. Daarom probeerde ik een jaar geleden lenzen, maar daarbij had ik het gevoel dat er een constante stofzuiger in mijn ogen zat die alle lucht van m’n hoornvlies zoog. Ik vond dat een verschrikkelijk naar gevoel en besloot dat een lenzenleven niet voor mij weggelegd was (huilen). En daar zat ik weer met mijn bril, die ik dus nog steeds niet droeg. 

Continue reading “Ik kocht nieuwe brillen”

Risotto met knolselderij en spinazie

Omnomnomnom. Als ik naar de foto’s van deze risotto kijk, heb ik er direct weer zin in (misschien ga ik het gewoon vanavond wel eten). Het is zó lekker en het ontstond als een bij elkaar geraapt zooitje. Het zit zo: er kwamen vrienden eten en we gingen erwtensoep maken. We hadden knolselderij gekocht voor in de erwtensoep, maar toen bleek dat degene die kwam eten dit niet mocht. De knolselderij bleef dus eenzaam en alleen in onze koelkast liggen en ik wist niet zo goed wat ik ermee moest. Want knolselderij valt voor mij in de categorie “onduidelijke groenten”. Gelukkig aten we risotto en risotto is altijd lekker, ongeacht de verdere ingrediënten. 
Continue reading “Risotto met knolselderij en spinazie”