Fotoweek #32

En ja hoor, er is alweer een week voorbij. Ik voel me elke week een oude doos als ik dit zeg, maar de TIJD VLIEGT ECHT. Het is morgen al december! Nu vind ik dat geen enkel probleem, want december is mijn allerfijnstefavorietstelievingsmaand ever. Als het ook nog gaat sneeuwen en vriezen ben ik helemaal een gelukkig mens. Maar eerst een samenvatting van mijn laatste novemberweek! Veel plezier met lezen/kijken! 

Continue reading “Fotoweek #32”

ZEG LISSE, WAAROM BLOG JE ZO WEINIG

Nou, omdat ik een ietsiepietsie beetje druk ben. Ik werk en slaap, zo mag je mijn leven wel even samenvatten. En oja, ik knuffel met de hunk en ik aai Jake. Daar heb ik tussendoor nog wel even tijd voor. 

“Waar ben je zo druk mee dan?”

Nou. Met werk dus. Dit is mijn laatste buiten-de-deur-werk-week, dus ik ben daar drukdrukdruk van alles aan het afronden. Daarnaast vertaal ik nog voor Capgemini en wil ik alle extra vertaal/schrijfopdrachten die ik binnenkrijg aannemen, omdat mijn eigen vertaalbedrijf gewoon booming moet worden (en dat lukt dus niet als je opdrachten afwijst). Kortom: ik ben veranderd in een aan koffie verslaafde (was ik al) (maar toch) workaholic. Gelukkig duurt deze staat van zijn nog slechts tot aankomende maandag en dan kan het thuiswerkleven beginnen. Beetje vertalen, beetje koffie maken met mijn nieuwe, fancy espressomachine, beetje rondjes door het bos wandelen met ons harige kind (= Jake) en dat alles wordt gewoon uitgevoerd in joggingbroek (of pyjama, op dagen dat ik echt lui ben). 

DUS. 

Meer kan ik er even niet van maken. Gewoon nog even druk. Na de drukte ben ik weer up and running met allerlei hyperinteressante blogjes. Geduld is een schone zaak, voor mij en voor jullie. 

Groetjes!

Wat ik fijn vind aan thuiswerken

Vanaf 1 december ga ik full-time thuiswerken! Heel spannend, maar ook super leuk. Omdat ik best wel vaak de vraag krijg of ik thuiswerken niet enorm saai en lonely vind, wilde ik toch eens een blogje wijden aan alle voordelen die ik in thuiswerken zie. Dat zijn er namelijk (écht) een heleboel!!! Logisch ook, anders zou ik er nooit voor kiezen. Ik hoop overigens niet dat jullie na het lezen van deze blog opeens allemaal thuis willen werken, want met zoveel concurrentie wordt het een beetje moeilijk voor mij om nog opdrachten te krijgen. Omdat ik dit concurrentieprobleem heel serieus neem, zal ik ook een aantal nadelen noemen van thuiswerken (en die noem ik dan op het laatst, zodat dat hetgeen is wat blijft hangen). JOE! 

Continue reading “Wat ik fijn vind aan thuiswerken”

Chocoladehavermout met aardbeien

Eindelijk weer tijd om een ontbijtje online te zetten! Ontbijtreceptjes vind ik stiekem de allerleukste, omdat ik vind dat het ontbijt onderschat wordt (terwijl het juist zo leuk is). Zoals jullie misschien wel weten kijk ik na het avondeten alweer uit naar het ontbijt (#nevernoteating) en hoewel mijn ontbijt elke dag hetzelfde is, is het gewoon heel erg lekker en vullend.

Continue reading “Chocoladehavermout met aardbeien”

Tomatenquiche met wortel en paprika

Allereerst: vergeef me mijn foodfoto’s van de laatste tijd. Doordat ons huis zo donker is en het buiten ook steeds sneller donker wordt, krijg ik niet echt mooi licht om foto’s te maken van mijn maaltijden. Het is al een hele kunst om te zorgen dat er niet overal schaduwen de foto’s staan. Ik sta constant in mijn eigen licht en áls ik “goed” licht heb, dan is het geel, omdat het kunstmatig is (licht van de lampen in huis). Oh well, allemaal geen first world problems, maar dat je even weet dat ik me realiseer dat mijn foto’s niet echt van een hoge standaard zijn de laatste tijd.

***Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik soms zóveel honger heb dat ik geen zin heb om een eeuwigheid bezig te zijn met foto’s maken, want dan is m’n eten koud.

Continue reading “Tomatenquiche met wortel en paprika”

Fotoweek #30

Terwijl ik dit typ is het zondag en zit ik nog steeds met mijn gedachten in Parijs. Ergens voelt het onlogisch om gewoon weer een fotoweek online te zetten met daarin alle leuke dingen die ik gedaan heb, terwijl een paar honderd kilometer verderop mensen verscheurd zijn van verdriet omdat ze dierbaren verloren zijn. Ik heb dit weekend verschrikkelijk slecht geslapen, want het houdt me allemaal enorm bezig. Ik zou zo graag willen dat de wereld wat liefdevoller was, dat dit soort enge dingen niet zouden gebeuren… Helaas gebeurt het wel; niet alleen in Parijs, maar ook in heel veel andere landen waarvan we het inmiddels normaal zijn gaan vinden dat er dagelijks aanslagen zijn. En toch zet ik gewoon een fotoweek online. Niet omdat ik mijn ogen wil sluiten voor de ellende, maar omdat ik me niet wil laten meeslepen in haat. Ik wil mijn respect betuigen voor iedereen die geraakt is (op wat voor manier dan ook) door deze aanslagen en ik wil me niet klein laten maken door haat in deze wereld. Ik hoop dan toch dat mijn vrolijke fotoweek kan laten zien dat er ook nog fijne dingen gebeuren en dat we daar verschrikkelijk dankbaar voor mogen (zelfs moeten) zijn! 

Continue reading “Fotoweek #30”

Kormacurry met mysteriegroente: SPITSKOOL

Roelof gaat elke vrijdag naar de markt. De groente is daar verser, goedkoper, minder vaak bespoten (ik durf niet te zeggen dat het helemaal niet bespoten is) én de beleving van ‘je groenten kopen op de markt’ is gewoon leuk (dat zeg ik nou wel, maar Roelof gaat altijd in z’n eentje, dus eigenlijk kan ik niet meepraten over die beleving, maar oké). Om het leven nóg spannender te maken – het was tenslotte nog niet spannend genoeg allemaal – , vraagt Roelof elke week om een mysteriegroente. Kortom: een groente die voor ons uitgekozen wordt. Ik heb volgens mij al eerder verteld dat we er niet altijd in slagen om onze koelkast leeg te eten voor het eind van de week en dat er daardoor altijd een hele berg eten in de prullenbak eindigt, maar ik vind dat zó zonde dat ik een stok achter de deur wilde om in ieder geval de mysteriegroente op te eten. MIJN BLOG DUS. 

Continue reading “Kormacurry met mysteriegroente: SPITSKOOL”

Waar ik het meest van geniet

Ontspannen vind ik één van de allermoeilijkste dingen ter wereld. Vroeger kon ik heel goed ontspannen. Ik kon urenlang met de barbies spelen (jawel, de barbies) en ik kan me niet herinneren dat ik me als kind vaak verveelde (misschien was dat wél zo hoor, maar in mijn herinnering was ik een blij kind dat zich altijd wel kon vermaken). Nu ik volwassen ben en meedraai in de grotemensenwereld, merk ik dat ik het lastig vind om te ontspannen. Er is altijd wel iets te doen, er is altijd wel iets wat nog geregeld moet worden. Mijn to-do lijstje is nooit leeg en mijn hoofd dus eigenlijk ook niet.

Continue reading “Waar ik het meest van geniet”